ေနဝန္းနီ(မႏၲေလး) – “တခ်ိန္တုန္းက ေထာင္ ဆိုတာ”

ေနဝန္းနီ(မႏၲေလး) – “တခ်ိန္တုန္းက ေထာင္ ဆိုတာ”
(မိုးမခ) ေအာက္တိုဘာ ၃၁၊ ၂၀၁၄
“ေထာင္ဆိုတာ သြားလို႔ေကာင္းတဲ့ေနရာမဟုတ္။”
အခုေခတ္လူငယ္ ေလးေတြေျပာေနၾကပါတယ္။ ေထာင္က်ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲတဲ့။ အဲလို အသံေတြ မၾကာမၾကာ ၾကားလာရေတာ့။ အသိပညာ ဗဟုသုတ ရေစ၊ ေရးမယ္ဆိုၿပီး ရပ္ကြက္ထဲက ေထာင္က်ဘူးသည့္ ဦးေလးတစ္ယာက္ ႏွင့္ အလုပ္ၿပီးခ်ိန္တိုင္း တစ္ပတ္တိတိ မပ်က္မကြက္ဘဲ စကားသြားေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ (၂၀) ခန္႔ ေထာင္တြင္း ေနထိုင္မႈမ်ားကို ေရးသားတင္ျပပါမည္။
သူ ေထာင္က်သည့္ သက္တမ္းမွာ ရွစ္လ သာရွိေပသည္။ သက္တမ္းမွာ မမ်ားလွေသာ္လည္း နားေထာင္ခဲ့ရသည့္ ကြၽႏု္ပ္အဖို႔မွာေတာ့ ၾကက္သီး ဖ်န္းဖ်န္းထခဲ့သည္။ အမွတ္ ၅ ရဲစခန္း၌ တစ္လၾကာ ထိန္းသိမ္းခံရၿပီးေနာက္ အိုးဘိုေထာင္ႀကီးခ်ဳပ္သို႔ ေျပာင္းေ႐ြ႕ခဲ့ရသည္။ သူ၏ေထာင္ဝင္နံပါတ္မွာ ၄၇၂၃/ခ ျဖစ္သည္။ (ခ) ဆိုသည္မွာ အခ်ဳပ္က်ျခင္းကို ဆိုလိုသည္။ ၄၇၂၃/က(က) ဆိုတာကေတာ့ (အက်) ေထာင္က်ျခင္းကို ကိုယ္စားျပဳသည္။ ထိုဦးေလးမွာ (ခ) ဘဲရွိေသးသည္။
အိုးဘိုေထာင္ေရာက္သည့္ ရက္မွစ၍ တစ္ပတ္တိတိ ထမင္းမစားေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ စားဖိုေခ်ာင္မွ ခ်က္သည္႔ ထမင္းသည္ ဝက္ ေတာင္ မေတာင္းေပ။ ထမင္းခ်က္ၿပီဆိုရင္လဲ နွာေခါင္း ထဲတြင္ ဖြဲနံ႔မ်ား ဝင္လာသျဖင့္ ပ်ိဳ႕တက္ၿပီးစားလို႔မရေပ။ေနာက္ေတာ့မွ က်င့္သားရၿပီး ထမင္း စားလို႔ရသြားသည္။မနက္ကို ငါးပိအစိမ္း နဲ႔ ပဲဟင္းေကြၽးၿပီး ညေနပိုင္းတြင္ “တာလေဘာ” ဟင္းရည္နွင့္ စားရသည္။ တာလေဘာဆိုတာက ေထာင္တြင္းမွာစိုက္ထားတဲ့ ဟင္း႐ြက္တစ္မ်ိဳးကို ခူးၿပီး ေတာက္ေတာက္စင္း အျမစ္ေတြလဲပါ၊ အရိုးေတြလဲပါတာေပါ့။ ေထာင္ထဲမွာ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းနာမည္ေပးထားတာက ဝက္ေခါင္းရမ္း ဟင္းရည္တဲ့။ဝက္ကို သြားတိုက္ရင္ေတာင္ မေသာက္ဘဲ ေခါင္းရမ္း ျပမယ့္ ဟင္းရည္လို႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။
ဗုဒၶဟူးေန႔ဆိုရင္ အမဲသား ေကြၽးသည္။ အမဲသား မစားသူက ၾကက္ဥတစ္လံုး ရသည္။ အမဲသားကလည္း ေကာင္းေကာင္း ကန္းကန္း ခ်က္ျပဳတ္ထားျခင္း မဟုတ္ေပ။ ထမင္းထဲတြင္လည္း စပါးလံုးအေဖြးသားႏွင္႔။ ဖယ္ပစ္ရင္လဲ အရိုက္ခံရသည္။
“ေထာင္ပိုင္ကိုတင္ျပေတာ့ ထမင္းကလည္း အေကာင္း။ အသားဟင္းကလည္း အေကာင္း။ ငါးပိဆိုရင္လဲ ရွယ္မွရွယ္ဘဲ။ ငါတို႔ကို ေကြၽးတာၾက တျခားပါ ကိုေန … ရာ။ ငါးပိမရတဲ့ ေန႔ေတာင္ရွိေသးတယ္။ အဲလိုမ်ိဳးေန႔ရွိမယ္ဆိုတာသိလို႔ ငါးပိကို တစ္ဝက္စား တစ္ဝက္ကို သိမ္းထားရေပါ့။ ငါက တစ္ေကာင္ႂကြက္ေလ ကိုေန … ရ။ ဘယ္သူမွေထာင္ဝင္စာ လာမေတြ႕ဘူး။”
ေနာက္ေတာ့ သူတို႔မသိေအာင္ စပါးလံုး ဖယ္စားရသည္။ ေရခ်ိဳးၿပီဆိုရင္လဲ ဝဝလင္လင္ မခ်ိဳးရေပ။ “ပံုစံ” ႏွင့္ ခ်ိဳးရေပသည္။ တန္စီးတို႔အမိန္႔ေပးမႈကို ေစာင့္ေနရေသးသည္။ ခပ္ဆိုလွ်င္ ခပ္ထားရသည္။ ခ်ိဳးဆိုမွ ခ်ိဳးရသည္။ ခပ္ၿပီးတန္းခ်ိဳးလို႔ကေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေရစိုစိုနဲ႔ ေက်ာျပင္ကို ႀကိမ္လံုးက လာေတာ့တာပဲေဟ့။  ေရမခ်ိဳးရတဲ့ရက္ေတြက ရွိေသးတယ္။ အဲဒီလို ရက္မ်ိဳးေတြဆိုရင္ ခ်ိဳးၿပီးသားေရကိုျပန္ခ်ိဳးရတယ္။ ေရကမေလာက္ဘူးေလ။
ည အိပ္ရာဝင္ရင္လည္း ၅ မိနစ္ သက္သာခြင့္ ေပးတယ္ေလ။ အဲဒီခ်ိန္ဆိုရင္ စကားေျပာသူကေျပာ၊ အနွိပ္ခံတဲ့လူက အနွိပ္ခံေပါ့။ တစ္ခါအနွိပ္ခံရင္ ေငြနဂါးေဆးလိပ္ သံုးလိပ္ေပးရတယ္။ ပိုက္ဆံအစားေပါ့ကြာ။ ပိုက္ဆံကမသံုးရဘူးေလ။ ရံုးထုတ္ရက္ဆို ငါေပ်ာ္တယ္ ကိုေန … ရ။ အျပင္ထြက္ရတယ္။ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ရတယ္။ ေထာင္ထဲမွာက လက္ဖက္ရည္ကို “ေဒါင္”လို႔ေခၚတာကြ။ အစကေတာ့မသိပါဘူးကြာ။ ေဒါင္ေတြရမယ္၊ ေဒါင္ေတြလို႔ လိုက္ေရာင္းေနတာ ငါက ေမးၾကည့္တာေပါ့။ ေဒါင္ဆိုတာဘာလဲလို႔။ သူတို႔ကေျပာတယ္။ လက္ဖက္ရည္ကို အဂၤလိပ္လို ဘယ္လို ေခၚလဲတဲ့။ ငါလဲေျပာတာေပါ့ “တီး” လို႔။ သူတို႔ကဆက္ေျပာတယ္။ တီးေတာ့ ဘယ္လိုအသံထြက္လဲ။ “ေဒါင္” လို႔ထြက္တာမဟုတ္လား။ ေအး.. အဲဒါပဲ။
ငါ့မွာကြာ ရယ္လိုက္ရတာ။ တခ်ိဳ႕ အရက္သမားေတြက အရက္နဲ႔ ေဒါင္ကို ေရာေသာက္ရတယ္။ ခိုးေသာက္ရတာဆိုေတာ့ မရွိ၊ ရွိတာ ေသာက္ရတာေပါ့ကြာ။ ေနာက္တစ္ခုက လက္နွိပ္စက္ စာေရးႀကီးက ကြမ္းယာေရာင္းတာကြ။ အဲဒီထဲမွာ နံပါတ္ဖိုးပါတယ္ကြ။ ငါ႔ကိုလဲ ဖိုးသမားကေျပာလို႔သိတာေဟ့။
ေနာက္တစ္ခုက ေထာင္ထဲမွာညပိုင္း ေရေသာက္၊ ေသးေပါက္၊ အီးပါ အစီစဥ္အတိုင္း ေျပာရတာကြ။ ဥပမာကြာ ေထာင္ဝင္နံပါတ္ ၄၇၂၃/ခ ေရေသာက္ လို႔ အိပ္ေနရင္းက ေအာ္ရတယ္။ တန္းစီးရဲ႕ သြား လို႔ ေျပာတဲ့ အသံၾကားမွ သြားရတာ။
ေရေသာက္ဆို ေရပဲေသာက္ရတယ္။ ေသးမေပါက္ရဘူး။ ေသးေပါက္ခ်င္ရင္ ေရေသာက္ေသးေပါက္လို႔ေအာ္ရသည္။ အီးပါခ်င္တယ္ဆိုရင္လဲ။ အီးပါလို႔ ေအာ္လို႔မရေပ။ ေသးေပါက္အီးပါလို႔ ေအာ္ရသည္။ ငါတို႔ေတြ ေပါက္တဲ့ေသးေတြကို ငါ့တို႔ကိုေကြၽးတဲ့ ဟင္း႐ြက္ေတြမွာျဖန္းတယ္ေဟ့။တစ္ကယ္တန္းငါ က်တာက ၆ လပဲကြ။ ငါေနရတာက ၈ လ။ ၂လပိုတယ္။ အေလ်ာ္ မရဘူးကြ။ ျမန္မာနိုင္ငံေလ။ နိုင္ငံျခားေတြမွာ အေလ်ာ္ရတယ္ ကိုေန။
ဟုတ္ကဲ့ပါ ေလးေလး။ အခုလို ေျပာျပေပးလို႔ ေလးေလးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ကြၽန္ေတာ္ စာစီၿပီး ေရးၿပီေနာ္ ေလးေလး။
ေအးပါ …..ကိုေန ….ေရးပါ  ေရးပါ။

Posted in: ေဆာင္းပါး

စာဖတ္ျခင္းက

စာဖတ္ျခင္းက လူ႔ဘဝကို အသိဉာဏ္ၾကြယ္ေစတဲ့ အႏုပညာတစ္မ်ဳိးျဖစ္တယ္။ စာအုပ္မ႐ွိတဲ့ဘဝက အဆံေခ်ာင္တဲ့ဝါးပင္လိုပဲ။ စာဖတ္ျခင္းက ခႏၶာကိုယ္ေပၚက ေပ်ာ့ညံ့၊ ၾကမ္းတမ္းတာေတြကို ေလ်ာ့နည္းေစတယ္။

ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္ "အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ စာဖတ္မွပဲ မၾကမ္းတမ္း၊ ဒံုးမေဝး၊ မသိမ္ငယ္တတ္မွာ"တဲ့။

ဟုတ္ပါတယ္.. စာေပနဲ႔ေဝးရင္ လူဟာတျဖည္းျဖည္း ၾကမ္းတမ္း႐ိုင္းစိုင္းလာတတ္ပါတယ္။ မိန္းမပ်ဳိငယ္ေလးတိုင္းလိုလိုကစိတ္ကူးယဥ္ဆန္တတ္ၾကတယ္၊ ဘဝရဲ႕အခ်ဳပ္အေႏွာင္၊ အခက္အခဲကို သူတို႔ တကယ္မခံစားရေသးပါဘူး။ သူတို႔ႀကံဳရတဲ့အခက္အခဲတခ်ဳိ႕ဆိုတာက စာဖဲြ႔လို႔မရေသးပါဘူး၊ သူတို႔ရဲ႕စိတ္ကူးအိပ္မက္ကလည္း ေႏြဦး႐ြက္ေၾကြကို ပူေဆြးတဲ့အိပ္မက္ေလးေတြျဖစ္တယ္။

အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးတဲ့မိန္းကေလးမွာ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္မႈေတြ၊ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ ေလ်ာ့နည္းသြားပါတယ္။ မိသားစုေဝယ်ဝစၥအတြက္ သူတို႔ရဲ႕အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စေတးလိုက္ရတယ္။ မိန္းကေလးတခ်ဳိ႕က အလုပ္ေတြမ်ားရင္းကေန ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေမ့ေလ်ာ့လာခဲ့ၾကတယ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ဓာတ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ဝိညာဥ္ကို ဂ႐ုစိုက္ထိန္းသိမ္းဖို႔ ပိုလို႔ေမ့ေလ်ာ့သြားခ့ဲၾကတယ္။

စာအုပ္ကိုခ်စ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြက သူတို႔ဟာ အားလပ္ခ်ိန္မွာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ပဲ့ျပင္တယ္၊ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္တယ္။ စာအုပ္ကိုခ်စ္သလို သီခ်င္းေတြကိုလည္း သူတို႔ခ်စ္တယ္။ အားလပ္ခ်ိန္မွာ သံစဥ္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕စိတ္ႏွလံုးကို သာယာေစတယ္။ ေပ်ာ္႐ႊင္ေစတယ္။ ရာစုသစ္တစ္ခုမွာ ႐ွင္သန္ေနတဲ့ငါတို႔က စာအုပ္ကိုခ်စ္သင့္ပါတယ္။

စာအုပ္ကို ခ်စ္တယ္၊ ဖတ္တယ္၊ စုေဆာင္းတယ္။ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ဖက္လွဲတကင္းေနထိုင္၊ ေပါင္းသင္းတဲ့အခ်ိန္ဟာ ဘဝကိုခံစားသက္ဝင္ရ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ စာဖတ္တဲ့လူဟာ ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္ကေလးေတြျဖစ္တယ္။ လေရာင္ေၾကာင့္လင္းလက္တဲ့ေကာင္းကင္ကို ပိုေတာက္ပေစတယ္။ သန္မာႀကံ့ခိုင္တဲ့စိတ္ဓာတ္၊မိမိကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္တဲ့ ေခတ္လူငယ္တစ္ဦးျဖစ္ခ်င္ရင္စာဖတ္ျခင္းက အေကာင္းဆံုးေ႐ြးခ်ယ္ရာလမ္းျဖစ္တယ္။ စာအုပ္က လူေတြကို ႐ိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းျခင္းနဲ႔ ေဝးကြာေစတယ္၊ သိမ္ငယ္ အားငယ္ျခင္းကို ဖယ္႐ွားေပးတယ္။ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုစဲြမက္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေစပါတယ္။

စာဖတ္တဲ့သူဟာ စာအုပ္ရနံ႔နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္တယ္။
သူဟာတိမ္တစ္ပြင့္လို ျဖဴစင္ႏိုင္တယ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္လို ေမႊးပ်ံ႕ႏိုင္တယ္၊ ကန္ေရျပင္လို ေအးေဆးတည္ၿငိမ္ႏိုင္တယ္၊ ညေနဆည္းဆာလို အေရာင္အေသြးစံုႏိုင္တယ္။ စာဖတ္တဲ့လူက အမွားအမွန္ကို ခဲြျခားသိႏိုင္တယ္၊ ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္တာကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈႏိုင္တယ္။ စာဖတ္တယ္.. စာအုပ္ထဲက လတ္ဆတ္႐ိုး႐ွင္းတဲ့စကားလံုးေတြက သင့္ရဲ႕ဖုန္အလိမ္းလိမ္းတက္ေနတဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ ညိဳးငယ္စိတ္၊ အားငယ္စိတ္၊ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္မႈကို ေဆးေၾကာပစ္ႏိုင္တယ္။ ငယ္႐ြယ္ႏုပ်ဳိျခင္းက တိုေတာင္းတယ္၊ ႐ုပ္ရည္က အိုလြယ္တယ္။ စာအုပ္ရနံ႔ကသာ သင့္အပါး အၿမဲေမႊးပ်ံ႕ႏိုင္မွာျဖစ္တယ္။

ေန၀န္းနီ(မႏၲေလး)

Posted in: ဗဟုသုတ,ေဆာင္းပါး

အလြဲ

တထိတ္ထိတ္နဲ႔ရင္ခုန္သံက ပိုလို႔ဆူညံလာတယ္ ။ အခန္းမီးေရာင္က မွိန္ျပျပမို႔ ေသခ်ာဘာမွမျမင္ရပါဘူး ။ ဟုတ္တယ္ေလ ဒီအေျခအေနေရာက္ေအာင္ကိုယ္ပဲဖန္တီးထားတာ သိတယ္မဟုတ္လား မေန႔ကတည္းက လင္းထိန္ေနတဲ့မီးလံုးေတြအကုန္ျဖဳတ္ျပီး အျပာႏုေရာင္ မီးလံုးေလးေတြခ်ည္းေရြးတယ္ထားခဲ့တာ ။ အခ်ိန္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ဆယ္နာရီ ၂၂ မိနစ္တိတိ ။ အခန္းတစ္ခုလံုးက အပ္က်သံပင္ၾကားရေလာင္တိတ္ဆိတ္ေနတယ္ ။ အခန္းထဲ ကို ၀င္ဖို႔ ေျခဦးလွည့္ျပီးခါမွ ရုတ္တရက္ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ေတြ တြန္႔ဆုတ္သြားျပန္တယ္ ။ မျဖစ္ေသးပါဘူး .. ဒီအတိုင္းဆို မျဖစ္ပါဘူး ။

မီးဖိုေဆာင္ဖက္ထြက္လာျပီး BL ၂ ပတ္ေလာက္ ရဲေဆးတင္လိုက္တယ္ ။ အိမ္ကကားကို လဲဦးမွာပါပဲ ။ လက္ရွိစီးေနတဲ့ ကားက ေမာ္ဒယ္ေအာက္ေနျပီ ၂၀၁၃ ဆိုေတာ့ အခု ၂၀၁၄ ထြက္နဲ႔ခ်ိန္းဖို႔ေျပာထားတာ မနက္သြားဦးမွ ေအာ္ .. အေတြးေတြကလည္း ဟိုေရာက္လိုက္ဒီေရာက္လိုက္နဲ႔ဘာမွကို မတည္ျငိမ္ပါလား ။ ဟူးး စိတ္ကို ျငိမ္ျငိမ္ထား ... စမ္း စိတ္ကို ျငိမ္ျငိမ္ထား ။ အခန္းတံခါး ဒိုးေလာ့ခ္ကို အသာေလး ဆြဲလွည့္လိုက္တယ္ ။ ျငင္ျငင္သာသာပါပဲ တံခါးပြင့္ထားတယ္ ။ အခန္းက်ယ္ထဲမွာ ၈ လက္မအထူရွိတဲ့ ၂ေယာက္အိပ္ေမြ႔ယာၾကီးနဲ႔ လွပတဲ့ ကၽြန္းကုတင္ၾကီးတစ္လံုး ။ ေလေအးစက္က စိမ့္ေနေအာင္ ေအးတာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာက္စိတ္ကို နည္းနည္း ပိုမ်ားေစတာမ်ားလား ။

အျပာႏုေရာင္ ျခံဳေစာင္ေအာက္မွာ တစ္ဖက္လွည့္အိပ္ေနတဲ့ မိန္းမပ်ိဳတစ္ေယာက္ ။ ဟူး ... ဘာလဲကြာ တရား၀င္ဇနီး မယားျဖစ္ေနျပီပဲ ငါဘာေၾကာက္ေနတာလဲ ဒီမွာ မအိပ္လို႔ငါဘယ္မွာအိပ္မလဲ ဟုတ္တယ္ သြားစမ္း ေျခေထာက္ေတြျမန္ျမန္သြား ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအားေပးရင္း ကုတင္နားခ်င္းကပ္လာမိတယ္ ။ BL ၂ ပက္က တကယ္ေတာ့လည္း ဘာမွ မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ပါဘူး ။ အျပင္မွာ မိုးကလည္း ေအးစိမ့္စိမ့္ေလးရြာေနတယ္ ။ တခ်က္ခ်က္ လမ္းမထက္ကေပၚထြက္လာတဲ့ မိုးျခိမ္းသံကလြဲလို႔ ဘာမွမၾကားရဘူး ။ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ မိန္းမပ်ိဳတစ္ေယာက္ ည ဆယ္နာရီခြဲခါနီးအခ်ိန္ သူ႔ေရွ႕ကကုတင္ေပၚေရာက္ေနတာ တကယ္ေၾကာင္စီစီႏုိင္တယ္လို႔ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္မေတြးမိေအာင္မနည္းထိမ္းခ်ဳပ္ထားရတယ္ ။

ေစာင္ပါးေလးမို႔ ခႏၶာကိုယ္ေကာက္ေၾကာင္းက အထင္းသား ေပၚလြင္ေနတယ္ ။ တထိတ္ထိတ္ တုန္ခါေနတဲ့ လက္အစံုက အဲ့ဒီ ေစာင္ပါးကို ဘယ္လို မ်ား ဖယ္ခြာလိုက္ရမလဲ ။ အခုခ်ိန္ႏိုးလာျပီး အလာပ သလာပ ထေျပာရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ ။ ေဘးနားက မွန္တင္ခံုေပၚသြားထိုင္ရင္ေကာင္းမလား ။ ဒါမွမဟုတ္ ကုတင္ေပၚ ဖြဖြေလးတက္ျပီး အိပ္ရင္ေကာင္းမလား ။ သူ႔ေရွ႕က အမ်ိဳးသမီးကို လႈပ္ႏွိဳးရင္ေကာင္းမလား ။ ဟုတ္ပါတယ္ တေလာကလံုးအလွဆံုးဆိုတဲ့အမ်ိဳးသမီးကို သူရေအာင္ယူထားတာပါ ။ သူမ်ားေတြလို ေငြနဲ႔သိမ္းပိုက္တာလည္းမဟုတ္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျပီး တည္ေဆာက္ထားတဲ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ ေယာက္ၾကား ထုနဲ႕ထည္နဲ႔ရွိျပီးသား အခု ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ စဥ္းစား ..စမ္း ။

တုန္ခါေနတဲ့ရင္အစံုကို အခါခါ ထိမ္းရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေစာင္ပါးေလးဆီလက္လွမ္းလိုက္တယ္ ။ “ ဂ်ိမ္း ” .. မိုးျခိမ္းသံေၾကာင့္ ဆက္ကနဲ လက္ကို ျပန္ရုပ္လိုက္ရတယ္ ။ သူ ႏိုး မ်ား .. ႏိုးေနတာလား .. ဟူးး .. ပင္ပန္းလိုက္တာ .. မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေပၚက အျပာႏုေရာင္ျခံဳေစာင္ပါးပါးေလးကို ဖယ္ထုတ္ဖို႔ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ခက္ေနရတာလဲ ။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးရင္း ေရွ႕ဆက္တိုးေတာ့ သူ႔ဆီကစကားသံထြက္လာတယ္ ။

“ ေမာင္ .. ဘာလုပ္ေနတာလဲ .. က်မ ခ်မ္းလွျပီ ”

ေဟာ .. သူ ခ်မ္းေနတယ္တဲ့ အဲ့ဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ကၽြန္ေတာ္ကိုဖက္ထားဖို႔ေျပာတာလား ဒါမွမဟုတ္ ... အားတင္းစိတ္နဲ႔ ျခံဳေစာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ဆြဲဖယ္လိုက္တယ္ ။

“ ဟင္ ” ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ၾကီး .. ေစာင္က ဖ်က္ကနဲပါလာတယ္ ေျခေထာက္ .. ေျခေထာက္ ေတြ ဘယ္မွာလဲ .. သူ႔ေျခေထာက္ေတြဘယ္ေရာက္ .. ေတြးလို႔မဆံုးေသးဘူး ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ ကို သူလွည့္လာတယ္ ။

“ ေမာင္က သတၱိ သိပ္နည္းတာပဲ ” “ အားးးးးးးးး ” အသက္ကို မနည္းရွူေနရတယ္ မ်က္ႏွာ ...မ်က္ႏွာလည္းမပါဘူး

“ လာေလ .. ေမာင္ လာ ဆို .. ” ေျပာေျပာဆိုဆို ဆန္႔တန္းေပးတဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္ေၾကာင့္ ေနာက္ျပန္လွည့္ေျပးဖို႔ၾကိဳးစားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ေတြ လႈပ္မရေတာ့ဘူး ။ နီးလာျပီ လက္၂ ဖက္က တျဖည္းျဖည္း ရွည္ထြက္လာတာလား ... ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လုေရာက္ခင္ အားကုန္ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ေတြကို ေနာက္ျပန္လွည့္ခ်လိုက္တယ္ ။

“ ဒုန္း ”

“ ဟဲ့ ဘာျဖစ္တာတုန္း ေအာ္ .. ဒီလူကေတာ့ ထရံေတြက်ိဳးကုန္ေတာ့မွာပဲ ေလွ်ာက္ကန္ေနျပန္ျ႔ပီအခန္းကက်ဥ္းရထဲၾကားထဲ .. ေတာ္မအိပ္ႏုိင္ေသးဘူးလား မအိပ္ႏုိင္လည္းအျပင္ထြက္ေန မနက္ေစ်းေရာင္းရမွာ ေတာ့္လို အေလလိုက္ေနတာမဟုတ္ဘူး ”

“ ဘုရား ..ဘုရား ” အလန္႔တၾကားမ်က္စိဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ မ်က္စိမွိတ္ရင္း ေျပာေနေသာ ဇနီးသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္ ။ ငါ .. အိပ္မက္မက္ေနတာပါလား ။ ကမန္းကတန္းေဘးနားက ေရအိုးဆီကေရတစ္ခြက္ခပ္ေသာက္လိုက္တယ္ ။

“ ေတာက္ .. ဘယ့္ႏွယ့္ ေျခေထာက္ေတြက မပါရတာတုန္း မ်က္ႏွာကမပါရတာတုန္းကြာ ေကာင္းခန္းေရာက္မွ .. ေတာက္ ” ကိုယ့္ကို္ယ္ကိုမေက်မနပ္ေတြးရင္း ေဆးေပါ့လိပ္တစ္လိပ္ကို ေကာက္ဖြာမိပါေတာ့တယ္ ။

ေနဝန္းနီ{မႏၲေလး}
2552014
11:45 pm

Posted in: ေဆာင္းပါး

လူငယ္တို႔၏ မွားယြင္းေသာ ဘာသာေရး ေလ့လာမွု

ယေန႔ လူငယ္ေတြဟာ ေခတ္ပညာ ပိုမို တတ္ကြ်မ္း လာတဲ့ အေလ်ာက္ ဘာသာေရး ေလ့လာ လိုက္စားမွု နည္းလာ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေခတ္သစ္ သိပၸံ ပညာရပ္မ်ားကို ေလ့လာမွု ပိုမို မ်ားျပားျပီး ဘာသာေရး ဟာ ေခတ္ေနာက္ျပန္စြဲ၊ စိတ္ဓာတ္ ေနာက္ျပန္စြဲတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ တစ္ခုလို႔ေတာင္ ထင္ျမင္လာၾက ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘာသာေရး လုပ္တယ္ဆုိတာ အေၾကာက္တရားနဲ႔ အသက္ရွင္သူမ်ား လုပ္တယ္ဆုိျပီး ခံယူ ၾကလို႔ (Free Thinker) လို႔ေခၚတဲ့ ဘာသာမဲ့ မ်ား ေပၚေပါက္ လာပါတယ္။

လိုရင္းကို အဓိက မေလ့လာျခင္း

ဒီေတာ့ ျပန္လည္ သံုးသပ္ၾကည့္တဲ့ အခါ ျမန္မာျပည္မွာက လူငယ္ အခ်ိဳ႕လည္း ဒီတိုင္း ပါပဲ။ ဘာသာေရး အေပၚ အယံုအၾကည္ မဲ့လာ ပါတယ္။ ေမးလာတဲ့ ေမးခြန္း မ်ားကလည္း ကမၻာၾကီး ဘယ္က စျဖစ္တာလဲ။ ေန ဘယ္လိုေပၚလာသလဲ။ ဘယ္ဘာသာက အေစာဆံုး ေပၚေပါက္ သလဲ။ ဘုရားပြင့္ ခဲ့ေၾကာင္း၊ ဘုရား သခင္ ရွိခဲ့ ေၾကာင္း ဘာနဲ႔ သက္ေသ ျပမလဲ။ ဘယ္ ဘာသာနဲ႔ ေဟာၾကား ခဲ့ သလဲ။ ေနာင္ဘဝ ဆုိတာ ဘာလဲ။ ေရွးဘဝ ဆုိတာ ဘာလဲ။ ငရဲ ဆုိတာ တကယ္ေကာ ရွိရဲ႕လား အစရွိသျဖင့္ မ်ားစြာေသာ ေမးခြန္း မ်ားနဲ႔ စတင္ၾက ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ယင္း ေမးခြန္း မ်ားအတြက္ ရလဒ္ အေျဖကို မေက်နပ္ ႏိုင္ၾကတာ ေၾကာင့္ ဘာသာေရး ေလ့လာ လိုက္စားဖို႔ကို ရပ္တန္႔ လိုက္ၾက ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ျပန္လည္ သံုးသပ္ ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါမွာ ကြဲျပားမွု ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ IT Networking ပညာ ေလ့လာမယ္ သုိ႔တည္း မဟုတ္ Programming ပညာ တစ္ခု စတင္ ေလ့လာမယ္ ဆုိရင္ Protocol တစ္ခု ေပၚေပါက္ လာပံု သမိုင္းေၾကာင္း၊ Language တစ္ခု ေပၚေပါက္ လာပံု သမိုင္းေၾကာင္း အစရွိသျဖင့္ စတင္ ေလ့လာၾကရ ပါတယ္။ ပိုျပီးေတာ့ အေျခခံ က်တဲ့ အေပါင္း အႏုတ္ အေျမာက္ အစား အထိေတာင္ ျပန္လည္ ေလ့လာၾကရ ပါတယ္။ တီထြင္သူ ပညာရွင္မ်ားရဲ႕ သမိုင္းကိုပါ ေျမလွန္ျပီးမွ ယင္း ပညာရပ္ကို စူးစူး စုိက္စိုက္ ေလ့လာ ၾကပါ ေတာ့တယ္။ ဒါဟာ မွန္ပါတယ္။ ဒါမွပဲ မိမိ သင္ယူေနတဲ့ ပညာရပ္ အေၾကာင္းကို ေသခ်ာ သိမွာ မို႔ပါ။ Motivation လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အျခားေသာ လုပ္ငန္းခြင္သံုး ပညာရပ္ေတြ ကလည္း ဒီလိုပါပဲ။

သုိ႔ေပမယ့္ ဘာသာေရးနဲ႔ ယွဥ္ထိုး ႏိွုင္းၾကည့္ လိုက္တဲ့ အခါမွာ မတူ ပါဘူး။ ဒီေခတ္ လူငယ္ေတြက ဘာသာေရး ကို အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ပညာ ေလ့လာ သလိုပဲ သေဘာထားမိၾက ပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ဘာသာေရး တစ္ခုကို စတင္ ေလ့လာ လိုက္စားဖို႔ အတြက္ သမိုင္းေတြ စတင္ ေျမလွန္ ပါေတာ့တယ္။ ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္က ဘယ္သူ ဘာေျပာခဲ့လဲ။ ဘယ္မွာ မွတ္တမ္း တင္ထားလဲ။ သက္ေသ အျပည့္အစံုျပ အစရွိသျဖင့္ ေမးခြန္း ထုတ္ၾက ပါေတာ့တယ္။ Seeing is Believing ဆုိတဲ့ ေနရာမွာ အေကာင္အထည္ ျဒပ္ထုကို ျမင္မွ Believe ျဖစ္မယ္ ဆုိတဲ့ အယူအဆ ကိန္းေအာင္း သြားျခင္းပါ။ တစ္ခါတစ္ရံ အေကာင္အထည္ ျမင္ေပမယ့္ မွားေန တာေတြ ကိုေတာ့ သတိမထား မိလိုက္ၾက ပါဘူး။

ဥပမာ ေပးရရင္ ပင္လယ္ထဲ ခရီးသြားမယ့္ လူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ သူ မျဖစ္မေန ေလ့လာ ရမွာက ေရကူး သင္နည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေရမွ မကူးတတ္ရင္ ပင္လယ္ထဲမွာ ႏွစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေရကူးနည္းကို စာဖတ္ သူတို႔လည္း စတင္ ေလ့လာမိမွာပါ။ ေရကူးနည္း ဘယ္သူ အရင္ စထြင္ခဲ့တယ္တို႔၊ မိုက္ကယ္စကိုးဖီး သမုိင္း ေၾကာင္းတို႔၊ ေရကူးနည္း ေပါင္း စံု တို႔၊ အေရွ႕ေတာင္ အာရွ ေရကူးမွာ ဘယ္သူ အေတာ္ဆံုး လဲ တို႔ အစရွိသျဖင့္ တို႔ကို စတင္ ေလ့လာ မိပါ သလား၊ မိမိ ကူးတတ္ဖို႔ကိုပဲ အဓိက ထားလို႔ ေရကူးနည္း အရင္ ေလ့လာ ရပါ သလား။

ဘဝဟာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ သမုိင္းကို ဦးစားေပးလို႔ အရင္ ေျမလွန္ေလ့လာ ရမယ့္ ဘာသာရပ္ ထဲမွာ ဘာသာေရး မပါ ပါဘူး။ ဘာသာေရးဟာ တတ္ေျမာက္ကြ်မ္းက်င္မွု အေပၚမွာ အေျခခံျပီးမွ သမိုင္း ဘက္ကို ဆက္သြား ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ ဘုရားေဟာၾကား တရားေတာ္ မ်ားကို အေျခအေန တစ္ခု အထိ ေလ့လာ ျပီးျပီ နားလည္ တတ္ေျမာက္ သြားျပီ ဆုိရင္ သမိုင္းေၾကာင္းကို ေလ့လာ ႏိုင္ပါျပီ။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ သံသယေတြ မရွိေတာ့ ပါဘူး။ ယခု က်ေတာ့ ျဖစ္ေနတာက သမိုင္းကို အရင္ေလ့လာ ေနၾကေတာ့ ဟုိဟာလည္း ငါ မယံု၊ ဒီဟာလည္း ငါမယံုနဲ႔ ခရီးေတြ ေဝးသထက္ ေဝးသြား ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေလ့လာမွု အဆင့္ဆင့္ သြားပံုကို ေသခ်ာ မွန္ကန္ဖို႔ လိုအပ္ ပါတယ္။

အသက္ၾကီးမွ ေလ့လာရန္ လုိအပ္သည္ဟု မွားယြင္းစြာ ခံယူျခင္း
လူငယ္ေတြဟာ ဘာသာေရး ဟာ အသက္ၾကီးမွ အနီးကပ္ ေလ့လာရမယ့္ ပညာရပ္ တစ္ခုလို႔ သေဘာထား ေနၾက ပါတယ္။ အမွန္တာ့ ေလာက အမွန္တရား ဆုိတာ ေစာေစာစီးစီး သိႏုိင္ေလေလ ေကာင္းေလေလ ဆုိတာကို သူတို႔ သိမထားၾက ပါဘူး။ သိထားလဲ အျခားေသာ မေကာင္းတဲ့ စိတ္မ်ားရဲ႕ ေခၚေဆာင္ရာ ကိုသာ လိုက္ေနၾက ပါေတာ့တယ္။ ဘာသာေရး ဆုိတာ ေတာထြက္မွ၊ ဘုန္းၾကီးဝတ္မွ ေလ့လာရမယ္လို႔လဲ ဆုိ မထား ပါဘူး။ ေလာကနီတိ တရားအရ ေလာကုတၱရာ နဲ႔ ေလာကီဟာ အျပန္အလွန္ အမွီသဟဲ ျပဳ ပါတယ္။ ေလာကုတၱရာ ေဘာင္မ်ား ရဟန္းမ်ားပဲ ရွိေနလို႔လဲ ကမၻာၾကီး ျဖစ္မလာ ႏိုင္သလို၊ ေလာကီ လူသားေတြပဲ ရွိေန ရင္လည္း ကမၻာၾကီး ၾကိမ္းေသ ပ်က္သြား ႏိုင္ပါတယ္။ ယင္း အဖြဲ႔အစည္း ႏွစ္ခုက အျပန္အလွန္ အမွီ သဟဲ မျပဳပဲ သီးျခားစီ ရပ္တည္ေနရင္လည္း ကမၻာၾကီး ပ်က္သြား ႏိုင္ပါတယ္။ လူသားတို႔ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ စိတ္မ်ား၊ ေစတသိတ္ မ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားေပးတာက ယင္း ဘာသာေရး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဘာသာေရးဟာ အသက္အရြယ္ မေရြး ၾကီးၾကီး ငယ္ငယ္ ေလ့လာ က်င့္သံုး ထားရမယ့္ ပညာရပ္ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႔ ရိုးရာေလး စာဖတ္သူ အားလံုး ဘာသာေရး ေလ့လာမွု အျမင္နဲ႔ ပက္သက္လို႔ ေသခ်ာ သိရွိလို႔ ေလ့လာ ႏိုင္မယ္လို႔ ေမ်ာ္လင့္ ပါတယ္။

Sayar Chan

Posted in: ေဆာင္းပါး

မရယ္ရေသာ ဟာသမ်ား

“ဘ၀ရဲ႕ေက်ာင္းေတြ တက္ခဲ့ဖူးၿပီ
လူေတြအေၾကာင္းကို နားလည္ၿပီ
ေလာကႀကီးကို အရမ္းတုန္လႈပ္ခဲ့
အင္း . . . သိပ္ကို
ဆန္းၾကယ္တယ္”
၀င္းမင္းေထြး၏ စာသားမ်ားကို ေဇာ္၀င္းထြဋ္ ရြတ္ဆိုေနခိုက္သည္ ကြၽန္ေတာ္၏အေတြးမ်ား ‘ေလထဲရွိ ဖုန္မႈန္႔မ်ားကဲ့သို႔’ ဖြားဖြားလြင့္ေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါသည္။ (ဘိုးဘိုးကေတာ့ အရက္မူး၍ အိပ္ေပ်ာ္ေနပါသည္)

Everything is dust in the wind. (အရာရာတိုင္းသည္ ေလထဲရွိဖုန္မႈန္႔မ်ား ျဖစ္ၾကသည္) Dust in the wind သီခ်င္းကို Kansas ဟုေခၚေသာ တီး၀ိုင္းတစ္ခုက သီဆိုထားပါသည္။ သီခ်င္းကို သီဆိုေနသူမွာ တစ္ဦးတည္းျဖစ္ေသာ္လည္း တီး၀ိုင္းတစ္ခုကို လူတစ္ဦးတည္းျဖင့္ ဖြဲ႕စည္း၍ ရပါမည္လား။ ဖုန္မႈန္႔မ်ားဟူသည္ Dust (အနည္းကိန္း) လား။ Dusts (အမ်ားကိန္း)လား။ ေဒါသႀကီးေသာ (ဆရာ) ေမာင္သာႏိုးအား သြားမေမးရဲပါ။

အမွန္တကယ္၌မူ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ Dust ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ Dusts ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာမွ်အေရးမႀကီးပါ။ အေရးႀကီးသည္မွာ ကြၽန္ေတာ္အေနႏွင့္ ဤသို႔ေရးလိုက္လွ်င္ ‘ေလ’ ဟုေခၚဆိုသမုတ္အပ္ေသာ ‘ . . . .’ ထဲတြင္ ‘ဖုန္မႈန္႔’ ဟု ေခၚဆိုသမုတ္အပ္ေသာ ‘ . . . .’ မ်ားရွိေနမႈကို သင္၏မ်က္စိထဲ၌ ျမင္ေယာင္လာဖို႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာမွ်ျမင္ေယာင္ မလာလွ်င္လည္း အေရးမႀကီးပါ။ ဆိုလိုသည္မွာ အေရးႀကီးသည္မွာလည္း အေရးမႀကီးပါ။ အေရးမႀကီးသည္မ်ားကို အေရးႀကီးသည္ထင္ၿပီး အေရးတႀကီး မလုပ္မိဖို႔က အေရးႀကီးပါသည္။ (ဤ၀ါက်ကို ဘံုအိမ္သာ နံရံတစ္ခုေပၚမွ ေကာက္ရခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)

အနည္းကိန္းႏွင့္ အမ်ားကိန္း မွားေရးမိလွ်င္ စာေမးပြဲ၌ အမွတ္တစ္မွတ္ ေလ်ာ့သြားႏိုင္ပါသည္။ “အမွတ္တစ္မွတ္သည္ လူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀ကို အႀကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲေစႏိုင္သည္” ဟု တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေအာင္ျမင္ၿပီးေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားက ေျပာၾကပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာမူ Dust ဟူေသာ စာလံုးေလးတစ္လံုး ေရးသားရာ၌ S ေလးတစ္လံုး ထည့္ေရးမႈ မေရးမႈက လူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀ကို အႀကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲေစႏိုင္သည္ဟူသည့္ အဆိုေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ တုန္လႈပ္သြားခဲ့ရပါသည္။
(ဒါဆို ဒီဘ၀မ်ိဳးက ေတာ္ေတာ္ S (အက္စ္) ေရးပါတဲ့ ဘ၀ေပါ့)

S ဟူေသာ စကားလံုးကိုျမင္လွ်င္ ပထ၀ီ၀င္ ေက်ာင္းသားမ်ားကေတာ့ South ဟုေခၚေသာ ‘ေတာင္ဘက္အရပ္’ ကို ေျပးျမင္ၾကပါလိမ့္မည္။ ‘ေတာင္ပင္လယ္သည္ ေတာင္ဘက္အပိုင္းတြင္ ရွိသည္’ (ဤ၀ါက်အား အပ်င္းေျပ အဂၤလိပ္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုၾကည့္ႏိုင္သည္)

သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ မေကာင္းေသာ အသံျဖင့္ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ သီခ်င္းဆိုေနပါသည္။ “အသံေကာင္းမွသာ အဆိုေတာ္ျဖစ္သည္” “ဂီတသံဟူသည္ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္သာ ျဖစ္ရမည္” ဟူေသာ အဆိုမ်ားကို ေရာ့ခ္ဂီတေရစီးက ႐ိုက္ခ်ိဳးပစ္လိုက္ပါသည္။ အက္ကြဲရွတေသာ ငွက္ဆိုးထိုးသံျဖင့္ ေရာ့ဒ္စတီး၀ပ္သည္ ကမၻာ့ဂီတ ပရိသတ္ကို ကိုင္လႈပ္ပစ္ခဲ့ပါသည္။

အလင္းသည္ လႈိင္းသဘာ၀ရွိသည္။ အလင္းသည္ အမႈန္သဘာ၀ရွိသည္။ အလင္းသည္ ေျဖာင့္တန္းစြာသြား၏။ အလင္းသည္ ေကြ႔ေကြ႔ေကာက္ေကာက္သြား၏။ အလင္းသည္ ခုန္ဆြခုန္ဆြသြား၏။ “တံခါးအလံုပိတ္၍ ရထားျဖင့္ ခရီးသြားေနသူ တစ္ဦးအတြက္ ရထားသည္ ေရြ႕မေန”။ မည္သည့္အရာကိုမွ် ပံုေသဖမ္းဆုပ္ထား၍ မရႏိုင္ေၾကာင္းကို အိုင္းစတိုင္း ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္သြားခ်ိန္၌ သူ၏ဒုတိယဇနီးႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့ပါသည္။

သိပၸံပညာရွင္ ၀ါနာဟိုင္စင္ဘတ္က “ပါတီကယ္တစ္ခုရဲ႕ အေနအထားကို ပိုၿပီးတိတိက်က် သတ္မွတ္ေလေလ သူရဲ႕အဟုန္ကို ပိုၿပီးတိတိက်က် မသိႏုိင္ေလပဲ။ အဲဒါက အျပန္အလွန္ သေဘာေဆာင္တယ္” ဟု ေျပာခဲ့သည္။ အလြန္တိက်ပါသည္ဟုဆိုေသာ သိပၸံပညာတြင္ ‘မေရရာျခင္းနိယာမ’ (Theory of Uncertainty) ကို ဟိုင္စင္ဘတ္က တင္ျပခဲ့သည္။

စကားလံုးတုိ႔၏ အဓိပၸာယ္မ်ားသည္ အဘိဓာန္တို႔အတြင္းမွ ခုန္ထြက္ကာ ေလထဲ၌ လြင့္ေမ်ာေနၾကသည္။ အခ်ဳိ႕သည္ မိလုမိခင္ အေနအထား၌ ျပဒါးမ်ားကဲ့သို႔ ခုန္ထြက္သြားၾကသည္။ ေလထဲတြင္ျမည္ေသာ အသံမ်ားကို လူအခ်ဳိ႕က ဖမ္းဆုပ္အသံသြင္းထားၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ဖမ္းဆုပ္မိေသာ အရာမ်ားသည္ မူရင္းအရာမ်ား မဟုတ္ေတာ့သည္ကို မသိၾက။ ဘာမွ်မရွိေသာ အရာမ်ားကို ရွိသည္ဟုထင္ကာ မိရာဖမ္းဆုပ္လ်က္ ခံစားေတြးေတာၾကရင္း တံလွ်ပ္ကို ေရထင္ကာ ေရႊသမင္ အလိုက္မွားခဲ့ရသည္။

တစ္စကၠန္႔မွ်ပင္ ၾကာခ်ိန္မရွိေသာ စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္ သင္သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးႏွင့္ တစ္သက္လံုး အမုန္းႀကီး မုန္းသြားႏိုင္ပါသည္။ မိမိ တစ္သက္လံုး ယံုၾကည္ကိုးစားခဲ့ရသူက ဓားျဖင့္ထိုးထားေသာဒဏ္ရာ သင္၏ေနာက္ေက်ာတြင္ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါသည္။

ဆိုၾကပါစို႔။ ကြၽန္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္လာသည္။ လမ္း၌ေတြ႕ေသာ ပထမတစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ့္ကို “ခင္ဗ်ား ၀လာလိုက္တာ။ က်န္းမာေရးေကာင္းတယ္ ထင္ပ” ဟု ႏႈတ္ဆက္ပါသည္။ မိနစ္ပိုင္းမွ်ပင္ မၾကာလိုက္မီ ထပ္မံေတြ႕ရေသာ ဒုတိယတစ္ေယာက္က “ခင္ဗ်ား ပိန္သြားတယ္ေနာ္။ က်န္းမာေရး ဂ႐ုစိုက္ဦး” ဟု သတိေပးပါသည္။

“ရွင္က သိပ္စိတ္ရွည္တာပဲေနာ္။ ရွင့္ေလာက္စိတ္ရွည္တဲ့သူ ကြၽန္မတစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးဘူး” ဟု မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ့္ကိုေျပာၿပီး ေနာက္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က “ရွင္ဟာေလ ေဒါသသိပ္ႀကီးတာပဲ။ စိတ္ကေလးဘာေလး နည္းနည္းရွည္ရွည္ ထားၾကည့္ပါလား” ဟု ေျပာပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုးသည္ မ်က္မျမင္ ပုဏၰားေျခာက္ေယာက္ထဲမွ တစ္ေယာက္အပါအ၀င္မ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ မည္သူမွ် ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္လံုးကို မည္သည့္အခ်ိန္တြင္မွ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ျမင္ဖူးလာၾကမည္ မဟုတ္ပါ။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ဆင္ႀကီးအား “ဘာႏွင့္တူသည္” “ညာႏွင့္တူသည္” အစရွိသျဖင့္ အေတာမသတ္ေအာင္ ျငင္းခုံေနၾကဦးမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ “သူ႔ဟာသူ ဘာနဲ႔ပဲတူတူ၊ ဆင္ႀကီးဆိုရင္ ဆင္ႀကီး ဆင္ႀကီးလို႔သာမွတ္” ဟု သေဘာထားလိုက္ေသာအခါ အသိပညာ အလံုးစံုတို႔ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းကုန္ၾကေပေတာ့မည္။

အကယ္၍ ထိုသို႔သာ ျဖစ္ခဲ့ပါလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အေနျဖင့္ အရာရာကို အစကျပန္စရဖို႔သာ ရွိပါသည္။ ဤသည္ပင္လွ်င္ ဘုမသိဘမသိ လူတို႔ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ေျပာဆိုေနၾကေသာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ေခတ္ ျဖစ္ပါသည္။ (Comment ေရး၍ ၀င္ဆဲရန္ ဆႏၵမေစာပါႏွင့္ဦး) ကြၽန္ေတာ္အပါအ၀င္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ေခတ္၏ လူသားအားလံုးသည္ ဘုမသိဘမသိ လူသားမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

“ဘာႏွင့္တူသည္” “ညာႏွင့္တူသည္” ဟု မိမိတို႔ ဖမ္းဆုပ္မိသမွ်ေလးျဖင့္ အျပင္းအထန္ ျငင္းခုံေနၾကေသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူသားအေပါင္းအား မ်က္စိေနာက္ေတာ္မူသည့္ ကာလယႏၲရားႀကီးႏွင့္တူေသာ ဆင္ႀကီးက တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ႀကိတ္ေခ်နင္းသတ္ ပစ္လိုက္ပါလိမ့္မည္။

မစိုးရိမ္ၾကပါႏွင့္။ ေနာင္တမလြန္ဘ၀တြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူသားအားလံုး အေနျဖင့္ “ဆင္ႀကီးသည္ လမ္းႀကိတ္စက္ႀကီးႏွင့္တူသည္” ဟူသည့္ အဆိုတစ္ခုတည္းအေပၚ တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူေကာင္း တူသြားႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

Posted in: ေဆာင္းပါး

စာေရးဆရာကၽြန္ေတာ္ဘ၀

ကၽြန္ေတာ့္စာ ကဗ်ာေလးမ်ား လိုင္းေပၚအေရာက္မ်ားလာသည္ႏွင့္အမွ် တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕

ေသာ စာဖတ္သူမ်ားထံက အသိအမွတ္ျပဳေပးေသာအသံမ်ား မၾကာမၾကာၾကားလာရ၏ ၊

တစ္ခ်ိဳ႕က တမင္တကာေျမာက္ပင့္ေပးသလို တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အရိုးခံစိတ္ျဖင့္ အားေပး၏၊

စာအေရးအသားအရမ္းေကာင္းတယ္ဟု ခ်ီးက်ဴးသူမ်ားရွိသလို စာတစ္ပုဒ္ကုိ ေကာင္းေအာင္

ဘယ္လိုေရးရမလဲ၊အႀကံေပးပါဦးစသည္ျဖင့္ ေမးျမန္းသူမ်ားလည္း ရွိလာ၏၊ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္

ေတာ့ အရာအားလံုးကုိ ေက်နပ္မိသည္သာ ျဖစ္သည္၊ ၿပီးေတာ့ စာဖတ္ေပးသူမ်ားအားလံုးကုိ

အထူးေက်းဇူးတင္ရပါသည္၊ အမွန္က ကၽြန္ေတာ္သည္ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ မဟုတ္၊

ကုိယ့္ကုိကုိယ္ စာေရးဆရာဟုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မသတ္မွတ္၊ ေနာင္လည္း သတ္မွတ္ျဖစ္မည္

မထင္၊ ဝါသနာေၾကာင့္ စာေရးေနေသာ “စာေရးသူ“တစ္ေယာက္အျဖစ္သာ ကုိယ့္ကိုကုိယ္ ရုိးရုိး

ကေလးျမင္သည္၊ ယခုဆိုလွ်င္ ဝါသနာရွင္အဆင့္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္စာေရးလာခဲ့သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္

တစ္ခုပင္စြန္းလာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္၊ စာဖတ္သူက ကၽြန္ေတာ္ေရးသည့္စာကဗ်ာေလးမ်ား ေကာင္းသည္

ဟု အထင္ရွိလွ်င္ ထိုဆယ္စုႏွစ္အတြင္း အဆက္မျပတ္ေလ့က်င့္ခဲ့မႈ၏ အသီးအပြင့္ဟု ရုိးရွင္းစြာ

ကၽြန္ေတာ္ယူဆပါသည္၊

ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ကၽြန္ေတာ္ သိသည္၊ ဝါသနာေၾကာင့္သာ ကၽြန္ေတာ္စာေရးေနသည္၊

စာေရးသားမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ပါရမီမရွိ၊ ဆုိက္အင္တာဗ်ဴးမ်ား တစ္ခ်ိဳ႕ေဆာင္းပါး

မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေျဖဖူး ေရးဖူးသည့္အတုိင္း တစ္ခါတစ္ခါ ကဗ်ာကေလးတစ္ေၾကာင္းေလာက္ႏွင့္

ညလံုးေပါက္သည္၊ တစ္ခါတစ္ခါ ကဗ်ာကေလးတစ္ပုဒ္အတြက္ ေလးငါးဆယ္ရက္ အခ်ိန္ေပးရ

တတ္သည္၊ ဝတၳဳ ေဆာင္းပါးမ်ားေရးသည့္အခါမွာလည္း ထိုနည္းတူျဖစ္သည္၊ မ်ားစြာ အခ်ိန္ေပး

ေနရဆဲ၊ မ်ားစြာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေနရဆဲပင္ ျဖစ္သည္၊ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းက သူကုိယ္တုိင္ေရး

“ ဘဝတစ္သက္တာမွတ္တမ္း” တြင္ စာတစ္ပုဒ္ကုိ ေလးငါးေခါက္ ျပင္ေရးေနရမည္ဆိုပါက ဘယ္

ေတာ့မွ ကၽြႏ္ုပ္ စာမေရးေတာ့ဟု ဆိုဖူးသည္၊ ထုိစာေၾကာင္းေလးဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္အားငယ္ခဲ့ရ

ဖူးသည္၊ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ယခုလို စာေရးသက္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစြန္းလာသည့္တိုင္ စာတစ္ပုဒ္

ေရးတိုင္း ေလးငါးေခါက္မက ထပ္ခါထပ္ခါျပင္ေရးၿပီးခါမွ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေပၚရသည္၊

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စာေပပါရမီဟူသည္ ဝါသနာႏွင့္ႀကိဳးစားမႈ အဆက္မျပတ္ေလ့က်င့္မႈသာ ျဖစ္

ေနေတာ့သည္၊ သုိ႔ရာတြင္ စာေရးရသည့္အေပၚ စိတ္ပ်က္သလားဆိုျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လံုးဝ

(လံုးဝ)စိတ္မပ်က္၊ ေျပာရေလာက္ေအာင္ ပါရမီမရွိေသာ္လည္း စာေရးဖုိ႔သာ စိတ္က အၿမဲထက္

သန္ေနတတ္သည္၊ ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္က “ ပစၥည္းဥစၥာမရွိပဲ အရသာေကာင္းကုိ အလြန္အကၽြံ

စားေသာက္ေသာသူ၊ ခြန္အားမရွိပဲ အသတ္အပုတ္ႀကိဳက္ေသာသူ၊ ပညာမရွိပဲ အလြန္စကားေျပာ

ခ်င္ ဆိုခ်င္ေသာသူ၊ ဤသံုးဦးတုိ႔သည္ အရူးႏွင့္တူကုန္၏” ဟူေသာ ေလာကနီတိအဆိုအမိန္႔ႏွင့္

ထပ္တူျဖစ္ေနမည္ထင္သည္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကုိယ့္ဝါသနာကို မစြန္႔လြတ္နိဳင္၊

အသက္ထက္ရွားရွိေနသမွ်ေတာ့ ေရးေနမိဦးမည္ထင္သည္၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ကမၼနိယာမအရ

အလုပ္ႏွင့္ ထိုက္တန္ေသာ အသီးအပြင့္မ်ားကုိ ျမင္ရမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ရပါသည္၊

ကၽြန္ေတာ္စာေရးေသာအခါ ဝတၳဳေဆာင္းပါးမ်ားေရးရာတြင္ စကားေျပာအေရးအသားထက္

စာေပအေရးအသားကုိ ပုိအေရးမ်ားသည္၊ ထုိသုိ႔ အေရးမ်ားသည္မွာ စာေပအေရးအသားသည္

စကားေျပာအေရးအသားထက္ ပုိေလးနက္တည္ၿငိမ္သည္ဟု ယူဆေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္၊

ကဗ်ာမွာေတာ့ ေခတ္ေပၚကဗ်ာထက္ ျမန္မာကဗ်ာေရးနည္းေရးဟန္ကို ကၽြန္ေတာ္ပုိႏွစ္သက္သည္၊

ႏွစ္သက္သည့္အတုိင္း ကဗ်ာအမ်ားစုကို ျမန္မာကဗ်ာေရးနည္းေရးဟန္ျဖင့္သာ ကၽြန္ေတာ္ေရးဖြဲ႔ျဖစ္

သည္၊ သို႔ရာတြင္ စကားေျပာအေရးအသားကုိ ကၽြန္ေတာ္မပစ္ပယ္၊ ေခတ္ေပၚကဗ်ာကုိလည္း

ကၽြန္ေတာ္ဥေပကၡာမျပဳ၊ ကၽြန္ေတာ္ေရးမည့္အေၾကာင္းအရာသည္ စကားေျပာအေရးအသားႏွင့္

ေရးမွ၊ ေခတ္ေပၚကဗ်ာႏွင့္ဖြဲ႕မွ ပိုထိေရာက္မည္ စာဖတ္သူအတြက္ ပုိအဆင္ေျပမည္ဆုိပါက စာေပ

အေရးအသား ျမန္မာကဗ်ာေရးနည္းေရးဟန္တုိ႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္ခပ္လြယ္လြယ္ စြန္႔ပယ္လိုက္သည္သာ

ျဖစ္သည္၊ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ စာေပးေရးသားမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ ဒါမွဒါဟူ၍ တရားေသ စြဲကိုင္ထားျခင္းမ်ိဳး

မရွိေပ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဝါသနာ၏ တစ္ဖက္တြင္ စာဖတ္သူရွိသည္၊ ဝါသနာအရ စာေရးသည္မွန္ေသာ္

လည္း စာေရးျခင္း၏ အျခားအေၾကာင္းတစ္ရပ္မွာ သူမ်ားဖတ္ဖုိ႔ျဖစ္သည္၊ စာဖတ္သူအတြက္

ျဖစ္သည္၊ ကုိယ့္စာ ကုိယ္ဖတ္ဖို႔ဆုိလွ်င္ အပင္ပန္းခံေရးစရာ မလို၊ ေရးၿပီး ဆုိက္ေပၚတင္စရာမလို၊

ဂ်ာနယ္စာေစာင္ မဂၢဇင္းတုိက္မ်ားသုိ႔ ပုိ႔စရာမလို၊ စာအုပ္မ်ားထုတ္စရာမလိုဟု ကၽြန္ေတာ္ျမင္သည္၊

ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူတစ္ေယာက္သည္ မည့္သည့္အေၾကာင္းအရာကုိပဲေရးေရး စာဖတ္သူမ်က္ႏွာ

ကိုေတာ့ မျဖစ္မေနၾကည့္ေပးရမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ယူဆသည္၊ ဤယူဆခ်က္ျဖင့္ ကုိယ္တုိင္ေရး

စာကဗ်ာမွန္သမွ်ကုိ ကၽြန္ေတာ္ဖန္တီးပါသည္၊ စာဖတ္သူ ဖတ္ရတာအဆင္ေျပမည့္ နည္းလမ္း

ကုိသာ ကၽြန္ေတာ္ဦးစားေပးပါသည္၊

တစ္ျခား စာေရးသူမ်ားအတြက္ေတာ့ မသိ၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ကုိယ့္စာေပတစ္ခုခုကို

ယခုလို အမ်ားဖတ္ျဖစ္ေသာ ဆိုက္ေပၚသို႔ တင္ေပးရသည့္အလုပ္သည္ အလြန္တာဝန္ႀကီးသည္၊

အေၾကာင္းမွာ စာေပကုိ အခ်ိန္ေပး၍ တကယ္ေလးေလးစားစားဖတ္ရႈၾကေသာစာဖတ္သူမ်ား ရွိေန

သည့္အျဖစ္ကုိသိေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆိုက္ေပၚသုိ႔ စာေပတစ္ခုခုတင္ေတာ့မည္

ဆုိပါက ကိုယ့္တင္မည့္စာေပသည္ အေၾကာင္းအက်ိဳးဆီေလ်ာ္မႈရွိမရွိ ဦးစြာစဥ္းစားရသည္၊

စာဖတ္သူအတြက္ အက်ိဳးတစ္စံုတစ္ခုေပးနိဳင္မေပးနိဳင္ သံုးသပ္ရသည္၊ အက်ိဳးတစ္စံုတစ္ခုေပးနိဳင္

သည္ဟု ယံုၾကည္ပါက သံုးထားသည့္စကားလံုး ေရးထားသည့္ဝါက်မ်ားသည္ စာဖတ္သူအတြက္

အဆင္ေျပမေျပ ထပ္ၾကည့္ရသည္၊ အဆင္မေျပဘူး ဝါက်မ်ား ေထာက္ေနသည္ဟု အထင္ရွိလွ်င္

ျဖဳတ္သင့္တာျဖဳတ္ ျဖည့္သင့္တာျဖည့္ၿပီး စကားလံုးမ်ား ဝါက်အထားအသိုမ်ားကို ျပင္ဆင္ရသည္၊

စာစီေသာအခါမွာလည္း စာဖတ္သူမ်ားဖတ္ရတာ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ျဖစ္ေအာင္ အျဖတ္အေတာက္

စာလံုးအစိပ္အခ်ဲႏွင့္ ပုဒ္ထီး ပုဒ္မ ေကာ္မာ အပုိဒ္ခြဲစသည္တုိ႔ကုိ သတိႀကီးစြာထားရသည္၊

သတ္ပံုသတ္ညႊန္းကုိလည္း အထူးဂရုစုိက္ရသည္၊ ေလးငါးေခါက္ထက္မနည္း ျပန္ျပန္စစ္ရသည္၊

ဒါေတာင္ မွားျဖစ္ေအာင္မွားေသးသည္၊အလံုးစံုၿပီးစီးၿပီးေနာက္ စာဖတ္သူဖတ္ရတာအဆင္ေျပမည့္

စာလံုးအေရာင္ႏွင့္ စာလံုးအႀကီးအေသးေရြးၿပီး ထည့္သင့္ေသာပံုေလးမ်ားထည့္လွ်က္ တင္ေပး

ရသည္၊ ဤသည္တို႔မွာ လိုင္းေပၚသုိ႔ ကၽြန္ေတာ္စာတစ္ခုခုတင္တုိင္း ျဖတ္ေက်ာ္ရသည့္ အဆင့္

မ်ားျဖစ္သည္၊

တစ္ခါတစ္ခါမွာေတာ့ ရင္ထဲေပၚရာေလွ်ာက္ေရး၍ ဘာမွ အထူးအေထြအပင္ပန္းမခံပဲ

ဘေလာ့ပုိ႔စ္ျဖစ္ရံု ပစ္တင္ေပးခ်င္စိတ္ေပါက္မိသည္၊ ထုိသုိ႔တင္ေပး၍လည္း မရဘူးမဟုတ္၊ ရသည္၊

သုိ႔ရာတြင္ အခ်ိန္ေပး၍ ေလးေလးစားစားဖတ္ရႈၾကမည့္ စာဖတ္သူမ်က္ႏွာကုိ ေထာက္ထားမိေသာ

အခါ ထိုသုိ႔ မေရးရက္ေတာ့၊ ထိုကဲ့သို႔ ေလးေလးစားစားဖတ္ရႈမည့္စာဖတ္သူသည္ တစ္ေယာက္

ႏွစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သည္၊ စာေရးသူတစ္ေယာက္၏တာဝန္သည္ကား “ဒီစာဖတ္ရတာ

မတန္လိုက္တာ”ဟု ညည္းညဴရသည့္အျဖစ္မ်ိဳးမေရာက္ေအာင္ ထုိတစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္

ကိုပင္ တန္ဘိုးထားၿပီး ကုိယ္တင္ေပးမည့္စာေပတစ္ခုခုကုိ စြမ္းနိဳင္သမွ် အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္

ႀကိဳးစားေပးရမည္သာ ျဖစ္သည္၊ စာေရးသူမ်ားသည္ စာဖတ္သူမ်ားအေပၚ ဦးစြာ တာဝန္ေက်ေပးဖုိ႔

လိုသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္၊ ထိုသုိ႔ တာဝန္ေက်ေပးပါက စာေရးသူမိမိကိုယ္တုိင္လည္း

အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေသာေၾကာင့္ စာေပအရည္အေသြး တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔

တုိးတက္၊ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္လည္း အက်ိဳးရွိ၊ ေရးသူ ဖတ္သူ ႏွစ္ဦးလံုးအတြက္ အလြန္ေကာင္း

ေသာ အေျခအေနတစ္ရပ္ျဖစ္လာမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ပါသည္၊

ယခု ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤလူ႕ေဘာင္ေလာကတြင္ အေျခအေနအရ စာေပဆုိင္ရာတာဝန္

တစ္ရပ္ကုိ ယူထားမိၿပီျဖစ္သည္၊ တာဝန္အရ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ မိသားစုဝင္မ်ား၏

စာေပလက္ရာမ်ားကုိ မျဖစ္မေနဖတ္ရႈေနရၿပီျဖစ္သည္၊ ဖတ္ရႈမိတိုင္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္

ျဖစ္စရာ အၿမဲလိုလို ေတြ႕ရသည္၊ အေၾကာင္းမွာ အခ်ိန္ေပး၍ ေလးေလးစားစားဖတ္ရႈၾကမည့္

စာဖတ္သူမ်ားကို နည္းနည္းမွ ထည့္တြက္ဟန္မရွိပဲ “ငါ ေရးခ်င္သလုိေရးမည္၊ ဖတ္ခ်င္သလုိဖတ္“

ဟူေသာ သေဘာမ်ိဳးျဖင့္ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း ေရးတင္လိုက္ေသာစာေပလက္ရာမ်ားကို တစ္ခုမဟုတ္

တစ္ခု အၿမဲလိုလို ဖတ္ေနရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္၊ ေအာက္ထစ္ဆံုးအားျဖင့္ သတ္ပံုသတ္ညြန္း

ကုိပင္ ဂရုစိုက္၊ မမွားသင့္သည့္သတ္ပံုမ်ားကုိပင္ ထပ္ခါထပ္ခါမွားသည္၊ ဥပမာ “ ေစာင့္လိုက္ပါ

ေမာင္”ဟု ေရးရမည့္ဟာကုိ “ ေဆာင့္လိုက္ပါေမာင္” ဟု ေရးသည္၊ ဤအမွားမ်ိဳးသည္ မည္သည့္

အနက္အဓိပၸါယ္ထြက္သြားေၾကာင္း စာဖတ္သူမ်ားအသိျဖစ္ပါသည္၊

သို႔ရာတြင္ ဆိုရွယ္ဆုိက္ဟူသည္ အျပင္ေလာကတြင္ ထုတ္ေဝေနေသာ ဂ်ာနယ္ စာေစာင္ မဂၢဇင္း

မ်ားကဲ့သုိ႔ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ျပႆနာေတာ့ မရွိ၊ ဆိုက္က သတ္မွတ္ထားေသာစည္းကမ္းႏွင့္

ၿငိစြန္းမႈမရွိလွ်င္ “ငါ ေရးခ်င္သလုိေရးမည္၊ ဖတ္ခ်င္သလုိဖတ္“ဟူေသာ စာေပမ်ိဳးတို႔သည္လည္း

ရွင္သန္ခြင့္ရွိသည္၊ ရွင္သန္နိဳင္ရမည္သာ ျဖစ္သည္၊

တစ္ခုသတိခ်ပ္ဖို႔ ေကာင္းသည္မွာ စာဖတ္သူမ်ားသည္ လူညံ့မ်ားမဟုတ္ဆိုေသာအခ်က္ပင္

ျဖစ္သည္၊ စာဖတ္သူအမ်ားစုသည္ ကိုယ္တိုင္စာမေရးေသာ္လည္း စာေရးသူထက္ပင္ အေကာင္း

အဆိုး အမွားအမွန္ ေဝဖန္ပုိင္းျခားနိဳင္စြမ္း ပုိရွိတတ္ၾကသည္၊ မိမိဖတ္ေသာစာသည္ အေရးအသား

အားနည္းေကာင္းနည္းမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ႀကိဳးႀကိဳးစားစားေရးထားေသာစာ ဟုတ္မဟုတ္ နားလည္

ၾကသည္၊ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားေရးထားမွန္းသိလွ်င္ အေရးအသားအားနည္းေသာ္လည္း အားရွိေအာင္

လိုလိုလားလား အားေပးတတ္ၾကသည္၊ ထို႔ျပင္ စာဖတ္သူအေပၚေစတနာထား မထား၊ ေလးစားမႈ

ရွိမရွိ စာဖတ္ၾကည့္လိုက္ရံုမွ်ျဖင့္ပင္ သိတတ္ၾကသည္၊ စာေရးသူ၏တာဝန္သည္ကား မိမိစြမ္းနိဳင္

သမွ် အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား၊ စာဖတ္သူမ်ားအေပၚ ေစတနာထား၊ ေလးစားေပးဖုိ႔သာ

ျဖစ္သည္၊ က်န္ေသာကိစၥမ်ားကို စာဖတ္သူမ်ားကသာ အလိုလိုအဆံုးအျဖတ္ျပဳသြားၾကပါလိမ့္မည္၊

ဤစကားရပ္တုိ႔သည္ စာတစ္ပုဒ္ကုိ ေကာင္းေအာင္ ဘယ္လိုေရးရမလဲဟူေသာ အထက္ပါအေမး၏

အေျဖပင္ျဖစ္ပါသည္၊ ယခု ဤေဆာင္းပါးႏွင့္ပတ္သက္၍ ထိခိုက္မိသူမ်ားရွိပါက ခြင့္လြတ္ေပးပါရန္

အနဴးအညြတ္ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္၊ တမင္တကာထိခုိက္မိေအာင္ ရည္ရြယ္ၿပီးေရးျခင္းမဟုတ္

ေၾကာင္း အထူးပန္ၾကားအပ္ပါသည္၊ စာဖတ္သူမ်ားအားလံုးကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္……။

ေန၀န္းနီ(မႏၲေလး)

Posted in: ေဆာင္းပါး

အခ်စ္ကမေၿပာင္းလဲေပမယ့္ လူေတြကအေၿခေနေပၚမူတည္ၿပီးေၿပာင္းလဲသြားတတ္ၾကတယ္...

တစ္ခါက မ်က္မၿမင္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတယ္တယ္တဲ့
မ်က္မၿမင္တစ္ေယာက္မုိ့ သူ့ကုိသူမေၾကမနပ္နဲ့ သူ့ခ်စ္သူကလြဲရင္
က်န္တဲ့သူအားလုံးကုိမုန္းတအားမုန္းေနေလတယ္....

သူ့ခ်စ္သူေလးကေတာ့ အၿမဲသူ့အနားမွာရွိေပးေနရွာေတာ့ သူမမုန္းနိင္ဘူးေလ....
သူခ်စ္သူေကာင္ေလး ဟာလည္း ဒီမိန္းကေလး အတြက္ဆုိရင္ အၿမဲအစစအရာရာအသင့္ကူညီဖုိ့ရွိေနခဲ့တယ္ေလ...

မ်က္မၿမင္ေကာင္မေလးက ေၿပာတယ္...တစ္ေန့သူမ်က္စိသာၿပန္ ၿမင္နိင္ခဲ့မယ္ဆုိရင္
သူခ်စ္သူေကာင္ေလးနဲ့လက္ထပ္ၿပီး ေပ်ာ္ရြြင္စြာေနမွာတဲ့ေလ....

ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ့ပဲ တစ္ေန့ အလွ်ဴရွင္တစ္ဦးေပၚလာေတာ့ မ်က္မၿမင္မိန္းကေလးဟာ
သူ့ခ်စ္သူေကာင္ေလးအပါ...အရာအားလုံးကုိၿမင္နိင္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ၿဖစ္လာခဲ့ေတာ့ ေပ်ာ္မဆုံးဘူးေပါ့...

ဒီလုိနဲ့ပဲ သူ့ခ်စ္သူမိန္းကေလးမ်က္စိၿပန္ၿမင္လာတဲ့ေန့မွာပဲ ေကာင္ေလးကေမးတယ္...
အခုခ်စ္ေလးမ်က္စိၿပန္ၿမင္ၿပီေနာ္...ကုိယ္တအား၀မ္းသာတာပဲ....ခ်စ္ေလးက ေလာကၾကီး
တစ္ခုလုံးကိုၿပန္ရွုၿမင္ခံစားနိင္ၿပီေလ.......ကုိယ္တကယ္၀မ္းသာတယ္...တဲ့ ၿပီးေတာ့ ေမးလုိက္တယ္...ခ်စ္ေလး .... ကုိယ့္ကုိလက္ထပ္မွာလားတဲ့...

တကယ္ေတာ့ မိန္းကေလးက သူ့အနားအၿမဲအသင့္ရွိေနခဲတဲ့ ခ်စ္သူကုိသူၿပန္ၿမင္လုိက္ရတဲ့ေန့မွာပဲ လန့္သြားတယ္...ဘာလို့လဲဆုိေတာ့ သူခ်စ္သူေကာင္ေလးကလည္း မ်က္မၿမင္တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေန
လုိ့ပါပဲ.... ဒီလုိနဲ့ပဲ ေကာင္ေလးရဲ့ ေတာင္းဆုိမူကုိ လက္မခံပဲ... လက္မထပ္နိင္ေၾကာင္းၿငင္းလုိက္တာေပါ့.....

ေကာင္ေလးခမ်ာ..မ်က္ရည္ပင္လယ္၀ဲသြားရွာတယ္.... မိန္းကေလးရွိရာကေန အလ်င္အၿမန္ထြက္
ခြာလာခဲ့တယ္... ေလာကၾကီးတစ္ခုလုံးအေမွာင္က်ခဲ့တဲ့ေန့ေပါ့.... သူအားငယ္စြာပဲ ယဲ့ယဲ့ေလး ငုိေနမိတယ္.... ေနာက္ဆုံး စာေလးတစ္ေၾကာင္းေရးၿပီး သူ့ခ်စ္သူမိန္းကေလးဆီပုိ့လုိက္တယ္....

.....ခ်စ္ရယ္...ကုိယ့္မ်က္လုံးေတြကုိ ဂရုစုိက္ေပးပါေနာ္...တဲ့

တကယ္ေတ့ သူ့ခ်စ္သူ ၿပန္ၿမင္နိင္ဖုိ့အေရး ေကာင္ေလးဟာသူ့မ်က္လုံးေတြ အစားထုိးေပးခဲ့သူပါ...
လူ့စိတ္ဆုိတာ ေထြၿပားလြန္းပါတယ္....အခ်စ္စစ္လုိ့ထင္ထား တာေတြေတာင္ တခါတရံမွာ ေဖာက္ၿပန္တဲ့ သေဘာေတြရွိတယ္...

ေန၀န္းနီ {N@y Winn Ni}

Posted in: ေဆာင္းပါး

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ....

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ အသက္အရြယ္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္လို႔မရပါဘူး။
အသက္အရြယ္ဆိုတာ ကိုယ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ရင့္က်က္မႈပါ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ရင့္က်က္မႈမဟုတ္ပါဘူး။

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ တိုက္စားျခင္းမခံဘူး၊ သံေယာင္မလိုက္ဘူး၊ တျခားသူရဲ႕
အရိပ္အကဲကိုမၾကည့္ဘူး၊ သြက္သြက္လက္လက္ ပါးပါးနပ္နပ္ရွိတာကို မေခၚဘူး၊
ေလသင့္ရာ ပဲ့ထိုးတာမဟုတ္ဘူး၊ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္မ်ားတာကို ေခၚတာမဟုတ္ဘူး။

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ အခက္အခဲနဲ႔ရင္ဆိုင္ရသည့္တိုင္ မိမိကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္မႈ မဲ့မသြားဘူး၊
ဂုဏ္ျပဳခ်ီးမြမ္းခံရသည့္တိုင္ မဝင့္ၾကြား၊ မေထာင္လႊားဘူး။

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ သူတစ္ပါးရဲ႕ အလိုက္မသိတဲ့ ေနာက္ေျပာင္မႈကို သည္းခံနားလည္ေပးတယ္။
ထင္မွတ္မထားတဲ့ အေႏွာင့္အယွက္၊ ထိုးႏွက္ခ်က္ေတြမွာ စိတ္ကိုတည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ထားႏိုင္တယ္။

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ တဲစုတ္နဲ႔ေနလည္း မသိမ္ငယ္ဘူး၊ တိုက္တာႀကီးနဲ႔ေနလည္း
မာန္မာနမခက္ထန္ဘူး၊ မဝင့္ၾကြားဘူး။

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ ေနာက္ကြယ္မွာေျပာခဲ့တဲ့စကားကို လူပံုအလည္မွာ ခ်ျပရဲတယ္။

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ သူတစ္ပါးရဲ႕ အခ်စ္၊ အမုန္းနဲ႔ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကုိ မထိန္းခ်ဳပ္ဘူး။
လူအမ်ားနဲ႔ေနလည္း ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးတယ္။

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ မိဘေဆြမ်ဳိး၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ၊ အလုပ္အကိုင္နဲ႔
လူ႔ေလာကကို ပိုတြယ္တာ၊ ပိုတာဝန္ယူၿပီး ပိုတန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးတာျဖစ္တယ္။

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ ခြင့္လႊတ္နားလည္ျခင္း၊ တည္ၿငိမ္ေရာင့္ရဲတာေတြ
တိုးသထက္တိုးလာၿပီး အမုန္းရန္ၿငိဳး၊ အျမင္က်ဥ္းတာေတြ၊ စိတ္လိုက္မာန္လိုက္လုပ္တာေတြ၊
ေမာက္မာေထာင္လႊားတာေတြ နည္းသထက္နည္းတာျဖစ္တယ္။

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ ဆင္းရဲဒုကၡနဲ႔ႀကံဳခဲ့လည္း မားမားရပ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္တယ္။
ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားေနလည္း ဘဝ မေမ့တတ္တာျဖစ္တယ္။

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ က်ရႈံးခဲ့လည္း အသစ္ကျပန္စရဲတယ္။
ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားခဲ့လည္း ေအာက္ေျခက ျပန္စရဲတယ္။

ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ အမွားမရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ လံုးဝၿပီးျပည့္စံုတာ မဟုတ္ဘူး။
ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ မ်က္စိစူးေစတဲ့ ေတာက္ပမႈမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ မေလ်ာ့တဲ့လံု႔လနဲ႔
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္တာျဖစ္တယ္။ ႀကံ့ႀကံ့ခံတဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႔
ေအာင္ျမင္တဲ့လူ႔ဘဝဆီ အေရာက္လွမ္းတာျဖစ္တယ္။

ေန၀န္းနီ(မႏၲေလး)

Posted in: ေဆာင္းပါး

ျမင္သမွ် .. ၾကားသမွ် (အၾကည္ေတာ္)

မူးၾက႐ူးၾကေပါ့

ဘယ္တုိင္း ဘယ္ႏိုင္ငံမွ ရိွပံုမရပါဘူး။ ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ ႏွစ္သစ္ကူးတာမ်ဳိးပါ။ ကြၽန္ေတာ္ သိသမွ် တုိင္းျပည္ အေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ ေအးခ်မ္း လွေသာ ေဆာင္းရာသီလို အခ်ိန္ မ်ဳိးမွာ ႏွစ္သစ္ကူးေလ့ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံကေတာ့ ထူးျခားစြာပဲ ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ ပူပူေလာင္ေလာင္ အရက္ေတြေသာက္ၿပီး တားျမစ္ထား တဲ့ ေရ ကိုပ က္ၿပီးမွ ႏွစ္ကူးပါတယ္ခင္ဗ်။

ဒါေပမဲ့ ထူးျခားတာက အျခားအခ်ိန္ေတြမွာ ဒီလိုပူတဲ့ အခ်ိန္မွာ နံနက္ ၉နာရီက ညေန ၅ နာရီအထိ ပူျပင္းလြန္းလို႔ ေရမခ်ဳိးရဘူး။ အႏၲရာယ္ရိွ တယ္လို႔ ေၾကညာထားေပမယ့္ သႀကၤန္ကာလမွာေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ဘာအႏၲရာယ္မွ မရိွတာကလည္း အံ့ၾသစရာတစ္ခုပါ။

ဒီထက္ပိုထူးဆန္းတာက သႀကၤန္ ေနပူပူမွာ ရင္ပူေစတဲ့ အရက္ေသ စာ ေသာက္စားၿပီး ေရကစားတာေတာင္ ဘာဥပါဒ္မွ မျဖစ္ဘူးခင္ဗ်။ ဒါထက္ ပိုထူးတာက ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားဟာ အဲဒီလို သႀကၤန္တြင္းကိုမွ အဲဒီလို ေပးမလုပ္ရင္ ထြက္ေပါက္မရိွေတာ့ဘဲ အားလံုး ႐ူးသြားၾကမလားပဲ။ ဒီလိုမွ ထြက္ေပါက္ မေပးရင္ တစ္ႏွစ္လံုး ငုတ္ထားတဲ့ အပူေတြနဲ႔ ႐ူးသြားႏုိင္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲေျပာေျပာ၊ ဒီ သႀကၤန္မွာလည္း မူးၾက႐ူးၾကေပါ့။

သႀကၤန္နဲ့ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆုိ့မႈ

ဒီႏွစ္သႀကၤန္အတြက္ စိတ္ပ်က္စရာအေကာင္းဆံုး အေၾကာင္း ျဖစ္ ပါလိမ့္မယ္။ ခါတုိင္းႏွစ္ေတြေတာင္ မ႑ပ္တစ္ခုေရွ႕ ကို ေန ကုန္ေအာင္ ျဖတ္ေနရတယ္ဆုိရင္ အခု လို ေမာ္ေတာ္ကားေတြ သိပ္သည္းဆမ်ားလာတဲ့ ကာလမွာ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ လည္ဖို႔ဆုိတာ အင္မတန္စဥ္းစားစရာပါပဲ။ ဒီၾကားထဲ သႀကၤန္တြင္းမွာ မျဖစ္မေနခရီး သြားရတဲ့ သူေတြအတြက္ဆုိ ပိုလို႔ေတာင္ အသက္တုိႏုိင္ပါေသးတယ္။ သႀကၤန္လည္သူေတြအတြက္ကလည္း ရိွစုမဲ့စု မ႑ပ္သံုးေလးခုမွာ စုၿပံဳတုိးရင္းနဲ႔ပဲ စိတ္ပ်က္ စရာေကာင္းေ လာက္ေအာင္ ေနကုန္ၾက မွာ ျမင္ေယာင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သႀကၤန္တြင္းမွာ သြားေရးလာေရး လြယ္ ကူဖို႔ ဘယ္လိုမ်ဳိးျပင္ဆင္ထားတယ္ဆုိ တာကလည္း စိတ္ဝင္ စား စရာပါ။

CCTV

သႀကၤန္ကာလမွာ မ႑ပ္တုိင္း CCTV တပ္ဖို႔ ထုတ္ျပန္ထားတာ ေတြ႕ ရပါတယ္။ လံုၿခံဳေရးအတြက္လို႔လည္း ဆုိပါတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ခုခု သာျဖစ္ခဲ့ရင္ CCTV က တစ္ဆင့္ ျပန္ၾကည့္ႏိုင္တဲ့အတြက္ လံုၿခံဳေရးအတြက္ စိတ္ခ်ရတယ္လို႔ ဆုိရမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ စိတ္မခ်ရတာက ဒီ CCTV ေတြက ေခြျပန္မထြက္ဘူးလို႔ ေျပာႏုိင္ရဲ႕လား။

ခါတုိင္းဆုိရင္ေတာင္ CCTV ကမဟုတ္ဘဲ ဗီဒီယုိအေခြေတြနဲ႔ ကိုး႐ိုး ကားယားေတြ ျဖစ္ေနေၾကာင္းကို ျမင္ျမင္ေနရတဲ့ေနာက္၊ အခု CCTV ကေန အေခြမထြက္ ဖူးလို႔ရယ္လည္း မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ လံုၿခံဳေစခ်င္ လို႔ CCTV တပ္ထားခါမွ မလံုမၿခံဳပံု ေတြ ျပန္ထြက္လာရင္ေရာ၊ ဘယ္သူက တာဝန္ယူၾကမွာလဲ။

နယ္မွာဆုိင္ကယ္

ခါတုိင္းႏွစ္ေတြ ကြၽန္ေတာ္သႀကၤန္ ဆုိနယ္တစ္ခုခု သြားေလ့ရိွပါတယ္။ အဲဒီမွာအဆုိးဆံုးက ဆုိင္ကယ္ေတြပါပဲ။ ဆိုင္ကယ္ဆုိတာ တစ္စီးစႏွစ္စီးစ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕ဆုိ ဆုိင္ကယ္ အစီးေလးငါးဆယ္ကို အုပ္စုဖဲြ႕ၿပီး စီး သြားၾကတာပါပဲ။ ပိုဆုိးတာက ဆုိင္ကယ္အုပ္စုေတြဟာ တူညီဝတ္စံုေတြ ဝတ္ထားၿပီး တုတ္ဓားလက္နက္ေတြကိုယ္စီ ကိုင္ေဆာင္ၿပီး လမ္းသလားေနၾကတာပါပဲ။ တစ္ခုခု ျဖစ္ရင္ အဆင္သင့္ပဲဆုိတဲ့ ပံုစံေတြနဲ႔ ေပါ့။ေနာက္ၿပီး အခုေခတ္ကလည္း တ႐ုတ္ဆုိင္ကယ္ေတြက အလြန္ေပါလွ ပါတယ္။ ျပႆနာမရိွရင္ သႀကၤန္တစ္ တြင္းလံုး စီးၿပီး ျပႆနာျဖစ္တဲ့အခါ ထားသြားလို႔ ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သႀကၤန္မွာ အရမ္းကာေရာေပါမ်ားလာတဲ့ ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ႔ အသက္အႏၲရာယ္ ကို ဘယ္လိုထိန္းခ်ဳပ္ၾကမွာလဲ။

ဆုိင္ကယ္သမားေတြကလည္း ေပ်ာ္တာေတာ့ ေပ်ာ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ ကိုယ္တုိင္ေရာ တျခားသူေတြပါ ဥပါဒ္ မျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒီအတုိင္းေတာင္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဆုိင္ကယ္ေၾကာင့္ အေသအေပ်ာက္ သတင္း ေန႔စဥ္ေလးငါးဆယ္ခု ၾကားေန ရတယ္ဆုိရင္ သႀကၤန္ကာလ မွာဆုိ ရင္ ေတာ့ ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ သတိေပးခ်င္ပါတယ္။

သႀကၤန္နဲ့အရက္

သႀကၤန္နဲ႔အတူ မခဲြႏုိင္မခြာရက္ ပါဝင္ပတ္သက္ေနတာ ယမကာပါပဲ။ လူတုိင္းနီးပါးဟာ ေနပူပူမွာ ေရေတြရႊဲ ေနလည္း ယမကာကဲြေနတာ မနည္းလွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ လုိပါတယ္။ အခုေခတ္ထုတ္တဲ့ အရက္ေတြက ဘယ္လိုစံၫႊန္း၊ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လို ခြင့္ျပဳၿပီး ထုတ္ထားတယ္ မသိႏုိင္ပါဘူး။ တံဆိပ္မွာ ေရးထားတဲ့ အယ္ ကို ေဟာပါဝင္မႈကေရာ မွန္ရဲ႕လားလည္း မသိရပါဘူး။ သႀကၤန္မွာဆုိရင္ ပိုဆုိးပါတယ္။ အရက္အတုကိုမွ ျပန္တုတဲ့ အရက္ေတြလႈိင္လိႈင္ႀကီး ထြက္ေပၚလာေတာ့ မွာျဖစ္ ပါ တယ္။ ဒီလို အရက္ေတြ ေသာက္ၿပီးသႀကၤန္မွာ ဘဝမကူးေအာင္လည္း ႀကိဳးစားၾကရမွာ အမွန္ပါပဲ။

ခါးပိုက္ႏိႈက္ သတိျပဳ

ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း သႀကၤန္ခ်ိန္ဆို ေပၚထြက္လာေနက်ပါပဲ။ သႀကၤန္မ႑ပ္ လူထူထူမွာ လူၾကားထဲတိုးၿပီး လုပ္စားေနက် ျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးကလည္း သိတဲ့အတုိင္း မူး႐ူးေပ်ာ္ပါးေနၾကတဲ့အတြက္ ကိုယ့္မွာပါတာကို ခဏေတာ့ ေမ့သြားတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ခါးပိုက္ႏႈိက္သမားမ်ားက လႈပ္ရွားသြားေတာ့ တာပါပဲ။ ခက္တာက အဲဒီခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ ဟာ တစ္ေယာက္တည္း၊ ႏွစ္ေယာက္ တည္းလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အုပ္စုဖဲြ႕ၿပီး လူၾကားထဲ ေရာက္ေနေလ့ ရိွပါတယ္။ျပႆနာ တစ္ခု တစ္ စံုတစ္ရာျဖစ္ရင္ အုပ္စုလိုက္ႀကီး ျပန္လည္တံု႔ျပန္ၿပီး ဒုကၡ ေပးတတ္တာပါပဲ။

ခါးပိုက္ႏႈိက္၊ လူဆုိးလူမိုက္ေတြဆုိတဲ့အတုိင္း ျမင္သမွ် ရမ္းကားတတ္ၾက ပါတယ္။ ဒါကို လည္း လံုၿခံဳေရးအရ ဘယ္လိုထိန္းခ်ဳပ္မယ္ဆုိတာ မသိရႏုိင္ပါဘူး။ အဲဒီထက္ပိုဆုိးတာက ဒီလို ႐ုတ္႐ုတ္ျဖစ္ရင္ ေဘးနားက ဘာမဆုိင္ညာမဆုိင္ ဆြမ္းႀကီးဝင္ေလာင္းဖို႔ လက္ ယားေနသူမ်ားကိုလည္း သတိထားရမွာပါ။ ဒီေတာ့ ျပႆနာက ကိုယ္လည္း ခါးပိုက္အႏိႈက္ခံရေသး။ ကိုယ္လည္း အထုေထာင္းခံရေသး ဆုိတာမ်ဳိး ျဖစ္ႏုိင္ပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲေျပာေျပာပါ။ ကိုယ့္အႏၲရာယ္ကို ကိုယ္တုိင္ပဲကာကြယ္ၾကရမွာပါ။ သႀကၤန္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာကိုယ္ခ်မ္းသာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ႏွစ္ကူးျဖစ္ၾကပါေစ။

အၾကည္ေတာ္

Posted in: ေဆာင္းပါး

သၾကၤန္စာ - အၾကည္ေတာ္ (ဆရာေစာၾကည္ျဖဴ)

သၾကၤန္ခ်ိန္ခါ ေရာက္လာပါျပီ။

အားလံုး ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စား ေနၾကသည့္ အတိုင္း ျမန္မာတို႔၏ အၾကီးက်ယ္ ဆံုး ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲၾကီး စတင္ပါျပီ။ အားခဲထားသည့္ သားပ်ိဳ၊ သမီးပ်ိဳေလးေတြ ကလည္း အတိုအျပတ္ေတြ၀တ္၊ ခါးၾကားမွာ ပုလင္းျပား ထိုးျပီး ေရေတာတိုး ဖို႔ အဆင္သင့္လည္း ျဖစ္ေနၾကပါျပီ။

႐ိုးရာ မဟုတ္သည့္ ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ သီခ်င္းေတြ ဖြင့္သည့္ ဒီေဂ်လည္း သူ႕ အစြမ္း ကုိ အကုန္ ျပသႏုိင္ဖို႔ ရိွသမွ် ဘုလံုးေလးေတြ လွည့္ၿပီး လူေတြ၏ ဆႏၵ ကုိ ျဖည့္ ဆည္းေပးေနပါၿပီ။

လံုၿခံဳေရး တာဝန္ယူ သူမ်ားက လည္း ျပႆနာျဖစ္ လွ်င္ ေရွာင္ေန ဖို႔ ေန ရာ ေရြး ထားၿပီးပါၿပီ။ အခြင့္အာဏာ ရ လူႀကီး သားသမီး မ်ားကလည္း သူ တုိ႔မ႑ပ္ လူစည္ကား ဖို႔၊ မင္းသား မင္းသမီး မ်ားဖိတ္ၾကား ထားၿပီးပါၿပီ။ သႀကၤန္ တစ္ တြင္း၊ မ႑ပ္ႏွစ္ခုသံုးခု အေျပးအလႊား သြားၿပီးရ သမွ် ေရခုတ္ဖို႔ အဆုိေတာ္ ညီငယ္ ညီမငယ္ မ်ား လည္းျပင္ဆင္ထားၿပီးပါၿပီ။

မ႑ပ္အလယ္ ေသာင္းက်န္းဖို႔ လြယ္ေအာင္ ဘီယာ ယမကာမ်ား စင္ အလယ္ မွာ တင္တင့္တယ္စြာ ခ်ထား ၿပီးပါၿပီ။ မူးလာသူမ်ား အျမန္ဖယ္ ရွားဖို႔ လူမိုက္ေတြ လည္း ငွားၿပီးပါ ၿပီ။ တစ္ကိုယ္ရည္ေသြး ယွဥ္ႏိုင္ေရးအ တြက္စီးလာသည့္ ကားတုတ္ ဓားမ်ား လည္း အသင့္ေဆာင္လို႔ ထားပါၿပီ။

ကလပ္ကိုတက္ ခပ္ပ်က္ပ်က္ မ်ားလည္း ေဖာ္ဖို႔ခြၽတ္ဖို႔ အတြက္ ဇီး႐ိုးကြာ တား အဝတ္အထည္မ်ား လည္း မွာၾကား ထားၾကၿပီးပါၿပီ။

ငါ့ေၾကာင့္ ျပႆနာတက္ရ ရွာဟု တမင္ရန္ စမီးေမႊးျပမည့္ ညီမ ငယ္မ်ား ညီငယ္ မ်ားလည္း အႏၲရာယ္ လက္ယပ္ ေခၚၾကၿပီ။ ရန္ပဲြျဖစ္က ဝုိင္း သမၿပီး ေတာ္ ရာ ေခ်ာင္ ကုပ္ ဝင္ ကာ ႐ႈပ္မည့္လူ႕သရမ္းမ်ား လက္ဝါး ျပင္မ်ား ျပင္ၿပီးၿပီ။

လူက ႐ႈပ္႐ႈပ္၊ တ႐ုတ္႐ုတ္မွ အားထုတ္ ႀကိဳးပမ္း ဝင္သရမ္းဖို႔ လူရမ္း ကားမ်ား လည္း ေရာက္ပါၿပီ။ ႀကံဳတုန္း ႀကံဳခုိက္ႀကံဳရာ ႏိႈက္၍ အေတြ႕ အရသာခံၾက ရွာမည့္ ႏွာဘူးမ်ား လည္း ရိွပါၿပီ။

ဟိုတုိးသည္တုိး လူအမ်ဳိးၾကား၊ ရ ရာဆဲြေမႊႏိႈက္ ယူေလမည့္ ခါးပိုက္ ႏိႈက္ တစ္သိုက္ ထုိလူမိုက္လည္း လူအမ်ား စု႐ုံးထားပါၿပီ။

လူသရမ္းၾကား ရမ္းကားမႈ ဒဏ္ မခံေလေအာင္ မိေကာင္းအဖ လူ သာမညမ်ား မိမိသားအား သာမေဏ အျဖစ္ သြင္းသြတ္ဖို႔ရာ သကၤန္းမ်ား လည္း ေဆာင္ ထားၿပီ။

ေရာင္ဝါ တလက္လက္၊ ဆင္ႀကီး၊ ျမင္းႀကီး၊ ကားႀကီး၊ ဆိုက္ကားႀကီး အထက္ေရာင္ဝါ ညြတ္ေျပာင္ ေမာင္ရင္ေလာင္း တုိ႔ ရွင္ေလာင္းေတြ လည္း လွည့္ၾကၿပီ။ အာဂႏၲဳ မ်ား ေပါၾကြယ္မ်ားဖို႔ ေက်ာင္းသခၤမ္း မွာ ေန စရာ ၊ ေနရာေတြလည္း ခ်ဲ႕ၾကၿပီ။ ေက်ာင္းသြား သိမ္တက္ ကုသုိလ္ လက္ျဖင့္ ဆြမ္းကြမ္း မျပတ္ဆက္ကပ္ ပါမည္၊ ကတိ တည္ ထားသူ အမ်ား လည္း မိဘအလစ္ ၾကင္သူလစ္၌၊ ကား ေပၚခုန္တက္၊ သႀကၤန္ရက္လည္း မျပတ္ လည္ေကာင္းလည္လိမ့္မည္။

ေတာနယ္၊ ၿမိဳ႕နယ္၊ နယ္တကာ မ်ားလည္း ဆုိင္ကယ္မ်ားႏွင့္ ေသာင္း က်န္း မည္။ ေစ်းႏႈန္းနည္းပါး တ႐ုတ္ဘီးမ်ား သႀကၤန္ တစ္တြင္း မင္းမူမည္။ မျဖစ္ေတာ့ေပ်ာ္ပါး ၊ျဖစ္ေတာ့ထား သြား မည့္၊ ဝစ္ေသာက္ဘီးမ်ား ဦးေဆာင္မည္။

မူးယစ္ေသာက္စား ဆုိင္ကယ္ မ်ားႏွင့္ အႏၲရာယ္ မ်ားလည္း ေတြ႕ၾက မည္။ တူညီဝတ္စံု၊ ကိုယ္ပိုင္ အလံပံုႏွင့္ ၿမိဳ႕ နယ္အတြင္း တုတ္ဓား လက္နက္ စဲြကိုင္ လ်က္ ေပၚတင္ လႈပ္ရွားဆုိင္ ကယ္ဂိုဏ္းစတား မ်ားလည္း ေနရာ အႏွံ႔ေပၚလိမ့္မည္။

ဆံပင္ခြၽန္ေထာင္၊ ေဘာင္းဘီ ေျပာင္ႏွင့္ နားမွာဆဲြထား သံခဲမ်ားႏွင့္ မ်က္လံုးကိုမည္း၊ အီမိုငနဲမ်ား လမ္း ေဘး ဥဒဟို ရိွလိမ့္မည္။

ဝတ္ေကာင္းစားလွ၊ ေၾကာင္ က်ားက်ားႏွင့္ လည္တုိင္ အထက္ ပန္းကုံးစြပ္၍၊ လက္ျပေရကစား အာဏာ သားလည္း သေျပခက္ႏွင့္ ေရပက္ခံ ထြက္လိမ့္မည္။

သႀကၤန္မ႑ပ္ ငါမဖြင့္လွ်င္ မပြင့္၊ ငါဖြင့္မွပြင့္မည္ ဝန္ႀကီးမ်ား လည္း ဖြင့္လိမ့္ မည္။ မိုက္ခြက္ႀကီး က တစ္ဆင့္လည္း "အတာေရႏွင့္ ေအးခ်မ္း ပါေစေၾကာင္း" ဆုမြန္ ေကာင္း ေတာင္းပါလိမ့္မည္။ သူ႕ေရွ႕ မွာ ဒလန္ မ်ားကလည္း ေပ်ာ္ ခ်င္ ေယာင္ေဆာင္၍ ကၾကပါလိမ့္ မည္။ သည့္ေနာက္ မူး႐ူး ခြင့္ျပဳေၾကာင္း အသိအမွတ္ျပဳ လိုက္ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

ေဆးခန္း၊ ႐ုံးခန္း၊ ရဲစခန္း၊ တရားစခန္း၊ လူစည္ကား၍ ေနလိမ့္ မည္။ မ်ားေသာ လူသား၊ ဆုိင္ကယ္ သမား၊ေဆးခန္း၊ ေဆး႐ုံေရာက္လိမ့္ မည္။ ရပ္ကြက္ ရမ္းကား လူ႕သရမ္း မ်ား ႐ုံးခန္းဆီသို႔ ေရာက္လိမ့္မည္။ ကိုယ္ထိ လက္ပါ လူမ်ားမွာ ရဲစခန္း ဆီသို႔ ေရာက္လိမ့္မည္။ ေႏြတြင္း ေအးခ်မ္း နိဗၺာန္ လမ္းမ်ား၊ တရား စခန္းဆီ သို႔ ေရာက္လိမ့္မည္။ အေပ်ာ္ လြန္သြား လူအမ်ား လည္း နာေရး ဆီ သို႔ေရာက္လိမ့္မည္။ အဲဒါေၾကာင့္ အတာသႀကၤန္ အတြင္း အႏၲရာယ္ ကင္းစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ ဖို႔ ေဘး ဘီဝဲယာ ၾကည့္ကာ သာျဖင့္ သတိရိွရိွေနႏုိင္ ၾကပါကုန္။

အၾကည္ေတာ္

Posted in: ေဆာင္းပါး

မိန္းကေလးမ်ား သတိထားရမည့္ နည္းပညာေထာင္ေခ်ာက္

ခ်စ္သူကို ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္၌ ဘဝတစ္ခုလံုး ပံုအပ္လုိက္သူ မိန္းကေလးအခ်ိဳ႕ တိုးတက္လာ သည့္ နည္းပညာေခတ္တြင္ ဂုဏ္ သိကၡာအရ အသံုးခ်ခံခဲ့ရေသာ ျဖစ္စဥ္မ်ား ခပ္စိပ္စိပ္ျဖစ္လာပါ သည္။

မိန္းကေလးငယ္အခ်ိဳ႕ ခ်စ္သူအမ်ိဳးသားအေပၚ ယံုၾကည္ မႈလြန္ကဲမိျခင္းႏွင့္ နည္းပညာကို တလြဲအသံုးခ်ေသာ အမ်ိဳးသား အခ်ိဳ႕၏ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ သက္ ဆုိင္သူႏွစ္ဦးသာ သိထားသည့္ လွ်ိဳ႕ဝွက္အပ္ေသာ ေနထုိင္မႈပံုစံ မ်ားသည္ Online စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚသို႔ ဓာတ္ပံုမ်ား၊ ႐ုပ္သံဖုိင္ မ်ားအျဖစ္ ေရာက္လာသည့္ ျဖစ္ စဥ္မ်ားရွိလာသည္။

ထိုျဖစ္စဥ္မ်ား၏ေနာက္တြင္ ပတ္ဝန္းက်င္ အသိုင္းအဝုိင္း၏ အထင္ေသး႐ႈတ္ခ်မႈကို ရင္ဆုိင္ ရၿပီး သက္ဆုိင္သူမိန္းကေလး ငယ္အခ်ိဳ႕ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး ဦးတည္ခ်က္ေပ်ာက္သြားသည့္ အျပင္ မိသားစုေဆြမ်ိဳး အသိုင္း အဝုိင္းအတြင္း တစ္သက္တာ ေခါင္းမေဖာ္ဝံ့ေအာင္ လက္ ေျမႇာက္ အ႐ံႈးေပးလုိက္ရသူမ်ား လည္း ရွိပါသည္။

ရန္ကုန္တုိင္းေဒသႀကီးအ တြင္းရွိ ၿမိဳ႕နယ္တစ္ခုတြင္ ေနထုိင္ေသာ အသက္(၂၁)ႏွစ္အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးသည္ ၿပီးခဲ့သည့္ ၂၀၁၃ ႏွစ္ကုန္ပုိင္းက မိဘမ်ား သေဘာတူ လက္ထပ္ေပးခဲ့သည့္ အမ်ိဳးသားႏွင့္ အိမ္ေထာင္တစ္ခုထူေထာင္ခဲ့ပါသည္။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သံုးလခန္႔အၾကာတြင္ေတာ့ ၎ႏွင့္ အျခားအမ်ိဳးသားတစ္ဦး လိင္ဆက္ဆံေနသည့္ ဗီဒီယိုဖုိင္တစ္ခု အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚ ပ်ံ႕ႏွံ႔လာခဲ့သည္။ အဆုိပါဖုိင္တြင္ ၎၏ နာမည္ႏွင့္ လက္ရွိသံုးေနသည့္ ဖုန္းနံပါတ္ပါ ေဖာ္ျပထားၿပီး ျပည့္တန္ဆာအလုပ္ လုပ္ကုိင္ေနသူျဖစ္ကာ လုိအပ္ပါက ေခၚဆုိႏုိင္ေၾကာင္း ေရးသားထားသည္။

ေနာက္ဆက္တြဲ ရလဒ္က ေတာ့ ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းပါ သည္။ အိမ္ေထာင္သည္အမ်ိဳး သားႏွင့္ ကြာရွင္းျပတ္စဲခဲ့ရသလို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ပင္ တစ္ခု လပ္ဘဝ ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ဗီဒီယို ဖုိင္မွာ ၎ အသက္(၁၈)ႏွစ္အ ရြယ္ လြန္ခဲ့သည့္ေလးႏွစ္ခန္႔က လက္တြဲခဲ့သည့္ ခ်စ္သူအမ်ိဳးသား က တည္းခုိခန္းတစ္ခုတြင္ အတူ ေနၾကစဥ္ အမွတ္တရအျဖစ္ သိမ္းဆည္းထားခ်င္သည္ဆုိေသာ ေၾကာင့္ ဖုန္းကင္မရာျဖင့္ ႐ုိက္ခြင့္ျပဳခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ၎အိမ္ေထာင္ က်ၿပီးေနာက္ အင္တာနက္ေပၚသို႔ အတင္ခံလုိက္ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ကာယကံရွင္ အမ်ိဳးသမီးကုိယ္ တုိင္ ရဲစခန္းသုိ႔ တုိင္ၾကားခဲ့သည္။

ခ်စ္သူကို ယံုၾကည္မႈလြန္ကဲ မိရာက မွားယြင္းခဲ့သည့္ လြန္ခဲ့ ေသာ ေလးႏွစ္ခန္႔က ျဖစ္စဥ္တစ္ ခုေၾကာင့္ ကာယကံရွင္အမ်ိဳးသမီးမွာ ဂုဏ္သိကၡာပုိင္းအရ ေနထုိင္ ရာ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ရပ္တည္၍ မရေတာ့ေအာင္ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရေသာ္လည္း က်ဴးလြန္သူအမ်ိဳးသားကိုမူ ရဲတပ္ဖြဲ႕က ဖမ္းဆီး၍မရခဲ့ပါ။ အဆိုပါအမႈမွာ တည္ဆဲဥပေဒမ်ားအရ ရဲအေရးမပုိင္သည့္ အမႈျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ တရား႐ံုးသို႔ သာ ဦးတုိက္ေလွ်ာက္ထားခဲ့ရ သည္။ ၎အား ညစ္ညမ္းေသာပံုမ်ား ျဖန္႔ေဝသည့္ ဥပေဒပုဒ္မ ၂၉၂(က)ႏွင့္ အသေရဖ်က္မႈ ဥပေဒပုဒ္မ ၅၀၀ ျဖင့္သာ တရားစြဲဆုိခဲ့သည္။ အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ဦး ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ ဘဝကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္ေစသည္အထိ က်ဴးလြန္ခဲ့သူ၏ ျပစ္ဒဏ္မွာ ဤမွ်ေလာက္ႏွင့္ ထုိက္တန္မႈမရွိေၾကာင္း တရားလႊတ္ေတာ္ေရွ႕ေန ဦးျမင့္ေအးက ေျပာသည္။

‘‘ဒီလုိအမႈေတြက လက္ရွိ ေရာက္ေနတဲ့ ေခတ္အေျခအေန နဲ႔ ဆုိင္တယ္။ အဂၤလိပ္အစိုးရ လက္ထက္ကဆြဲခဲ့တဲ့ တခ်ိဳ႕ဥပေဒေတြက ဒီဘက္ေခတ္မွာ သိပ္အံမဝင္တာေတြရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူကို အကာအကြယ္ေပးထားသလို ျဖစ္ေနတယ္’’ဟု ဦးျမင့္ေအးက လက္ရွိ တည္ဆဲဥပေဒအခ်ိဳ႕အေပၚ ေထာက္ျပေဝဖန္သည္။

အဆိုပါမႈခင္းမ်ိဳးကို ဆိုက္ ဘာျပစ္မႈ (Cyber Crime)အျဖစ္ ရဲတပ္ဖြဲ႕က သတ္မွတ္ၿပီး လက္ရွိ ျပည္တြင္း၌ အဆိုပါမႈခင္းမ်ိဳး အ မ်ားအျပား ျဖစ္ပြားေနသည္ကို သိရွိေသာ္လည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳး မ်ိဳးျဖင့္ ရဲတပ္ဖြဲ႕သို႔ လာေရာက္ တိုင္ၾကားမႈ အလြန္နည္းေန ေၾကာင္း ျမန္မာႏုိင္ငံရဲတပ္ဖြဲ႕ဌာန ခ်ဳပ္ ရဲမွဴးခ်ဳပ္ဝင္းေခါင္က ရန္ ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ကုန္သည္ႀကီးမ်ားႏွင့္ စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအ သင္းခ်ဳပ္ (UMFCCI)တြင္ ျပဳလုပ္ သည့္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ၌ ေျပာခဲ့သည္။

လူတိုင္းသိခဲ့ၿပီး သတင္းစာ စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚအထိ ေရာက္ ခဲ့သည့္ အႏုပညာရွင္အခ်ိဳ႕ႏွင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္း သားအခ်ိဳ႕၏ ဗီဒီယိုဖုိင္မ်ားတြင္လည္း ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူကို ေဖာ္ထုတ္ အေရးယူႏုိင္ျခင္း မရွိခဲ့ေသာ ေၾကာင့္ လက္ရဲဇက္ရဲရွိၿပီး နည္း ပညာကို တလြဲအသံုးခ်မည့္သူ မ်ားအား တြန္းအားေပးသလုိျဖစ္ခဲ့ သည္။ ကာယကံရွင္မိသားစုမ်ား မွာ ေနရပ္ကို စြန္႔ခြာတိမ္းေရွာင္ သြားရသည္အထိ သက္ေရာက္မႈ ႀကီးမားခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕စီးပြား ေရးသမားမ်ားမွာ အင္တာနက္ေပၚ ပ်ံ႕ႏွံ႔ခဲ့သည့္ ႐ုပ္/သံဖုိင္မ်ားကို ကူးယူ၍ ဗီဒီယိုေခြအျဖစ္ ေရာင္းဝယ္ျဖန္႔ကားၿပီး စီးပြားျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။

‘‘အဓိကကေတာ့ ကုိယ့္ခ်စ္ သူျဖစ္ေစ၊ ကုိယ့္အမ်ိဳးသားပဲျဖစ္ ေစ အဲဒီလိုကိစၥေတြမွာ ယံုၾကည္မႈ မလြန္ကဲဖုိ႔လိုတယ္။ ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္တုိင္း အလိုမလိုက္သင့္ဘူး။ တစ္ေန႔မွာ ကုိယ့္႐ွဴးကိုယ္ပတ္ၿပီး ဒုကၡေရာက္ႏုိင္တယ္’’ဟု အမ်ိဳး သမီးအေရး ေဆာင္ရြက္သူ ရန္ကုန္ ႏုိင္ငံေရးသင္တန္းေက်ာင္းမွ ေဒၚဇင္မာေအာင္က ေျပာပါသည္။

ထုိ႔အျပင္ ႏွစ္ဦးတည္းသာ သိသင့္သည့္ လွ်ိဳ႕ဝွက္အပ္ေသာ အတြင္းေရးကိစၥကို အမ်ားျပည္သူထံ ဖြင့္ခ်ျပသူကုိ ထိထိေရာက္ ေရာက္ အေရးယူသင့္ၿပီး လက္ရွိ အေနအထားမ်ားအရလည္း အ မ်ိဳးသမီးမ်ား၏ အခြင့္အေရးအ တြက္ အကာအကြယ္ေပးသည့္ ဥပေဒမွာ အားနည္းခ်က္မ်ားရွိေန ေၾကာင္း ၎ကသံုးသပ္သည္။

‘‘ျမန္မာ့ဆုိ႐ိုးစကားလည္းရွိ ေနပါတယ္။ ကိုယ္ကက်ဴးရင္ ကိုယ့္ဒူးေတာင္ မယံုရဘူးဆိုတာ မ်ိဳးေလ။ ဒါေၾကာင့္ မိန္းကေလး ေတြအေနနဲ႔ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေနတတ္ဖုိ႔လုိတယ္။ မဟုတ္ရင္ ေတာ့ တစ္ဘဝစာ ေနာင္တရ သြားရလိမ့္မယ္’’ဟု ရန္ကုန္တုိင္း ေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စား လွယ္ ေဒါက္တာေဒၚညိဳညိဳသင္း က သတိေပးပါသည္။

အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမ်ား တြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနသည့္ ဗီဒီယုိဖုိင္ႏွင့္ ဓာတ္ပံုအမ်ားစုမွာ ဖုန္းကင္မရာ ျဖင့္ အမ်ားဆံုး႐ိုက္ကူးထားၿပီး ဖုန္းအသံုးျပဳသူ သန္းႏွင့္ခ်ီ၍ ရွိ ေနခ်ိန္တြင္ ရဲတပ္ဖြဲ႕သို႔ တုိင္သည့္ Cyber မႈခင္းမွာ ေျခာက္မႈသာရွိ ေၾကာင္း ျပည္ထဲေရးဌာနမွ သ တင္းထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ ထိုသုိ႔ ျဖစ္ ျခင္းမွာ ကာယကံရွင္အမ်ားစု သည္ ရာဇဝတ္မႈေျမာက္ေၾကာင္း နားမလည္ေသာေၾကာင့္ အမႈမ ဖြင့္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ရဲမွဴးခ်ဳပ္ဝင္း ေခါင္က ေျပာသည္။

ထို႔အျပင္ ဥပေဒအရ အသိ ပညာအားနည္းျခင္းအျပင္ ဆုိက္ ဘာမႈခင္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရဲ တပ္ဖြဲ႕သို႔ တုိင္ၾကားပါက ေျဖရွင္းရန္ ခက္ခဲႏုိင္ၿပီး နည္းပညာသေဘာတရား နားမလည္ျခင္းမ်ားက ရဲတပ္ဖြဲ႕သို႔ မတုိင္ၾကားျခင္း၏ အေျခခံအခ်က္မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ၎က သံုးသပ္ေျပာ ၾကားခဲ့သည္။

လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ထုိ ကဲ့သို႔ ျဖစ္စဥ္မ်ားေပၚေပါက္လာ ပါက ယဥ္ေက်းမႈစံႏႈန္းမ်ားအရ လူသိမခံခ်င္ၾကေသာေၾကာင့္ ကာယကံရွင္မ်ားက ရဲတပ္ဖြဲ႕သို႔ မ တုိင္ၾကားျခင္းမွာ လူမိုက္အားေပး သလုိျဖစ္ေနေၾကာင္း အထက္ တန္းေရွ႕ေန ဦးခင္ေဇာ္ (မရမ္း ကုန္း)က ေျပာသည္။ ထုိ႔အျပင္ အဆုိပါအမႈမ်ိဳးအား ဥပေဒပညာ ကြၽမ္းက်င္သူမ်ားႏွင့္ တုိင္ပင္ကာ ထိထိမိမိတိုင္ၾကားသင့္ေၾကာင္း ၎က အႀကံေပးသည္။

‘‘ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ Cyber Crime Law မထြက္ေသးေပမယ့္ အဲဒီလိုမႈခင္းေတြမွာ ထိထိေရာက္ ေရာက္ တုိင္လို႔ရတဲ့ အေျခအေန ေတြရွိပါတယ္။ ျပည္ထဲေရးက အရာရွိေတြ ပါဝင္ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ အီလက္ထရြန္နစ္ ဆက္သြယ္ ေဆာင္ရြက္ေရး ႀကီးၾကပ္မႈအဖြဲ႕ ဆီမွာ တရားစြဲဆုိခြင့္ေတာင္းၿပီး အမႈဖြင့္လုိ႔ရတယ္။ ဒါကုိ နားလည္ဖုိ႔လုိတယ္’’ဟု ဦးခင္ေဇာ္(မရမ္း ကုန္း)က ေျပာသည္။

အီလက္ထရြန္နစ္ ဆက္ သြယ္ေဆာင္ရြက္ေရး ႀကီးၾကပ္မႈ အဖြဲ႕သည္ ဆက္သြယ္ေရး၊ စာ တုိက္ႏွင့္ ေၾကးနန္းဝန္ႀကီးဌာနမွ ဝန္ႀကီးက ဥကၠ႒အျဖစ္ တာဝန္ ယူထားကာ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး ဌာန အရာရွိမ်ားအပါအဝင္ နည္းပညာကြၽမ္းက်င္သည့္ ပညာရပ္ဆုိင္ရာ ကြၽမ္းက်င္သူမ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားၿပီး ၂၀၀၄ ခုႏွစ္က ျပ႒ာန္းခဲ့သည့္ အီ္လက္ထရြန္နစ္ ဆက္သြယ္ေဆာင္ရြက္ေရး ဥပ ေဒျဖင့္ အမႈဖြင့္စစ္ေဆးေပးေန ေၾကာင္း ျမန္မာႏုိင္ငံရဲတပ္ဖြဲ႕ဌာန ခ်ဳပ္ မႈခင္းရဲတပ္ဖြဲ႕မွ ဒုရဲမွဴးႀကီး ဝင္းစိန္က ေျပာသည္။

သို႔ေသာ္ အီလက္ထရြန္နစ္ ဆက္သြယ္ေဆာင္ရြက္ေရး ႀကီး ၾကပ္မႈအဖြဲ႕မွ တရားစြဲဆုိခြင့္ျပဳရန္ စိစစ္ရာတြင္ ခြင့္ျပဳခ်က္ရရန္ အ ခ်ိန္ေပးရျခင္းႏွင့္ ယခုကဲ့သုိ႔ တုိင္ ၾကား၍ ရသည္ကုိ လူအမ်ားစု မသိၾကျခင္းသည္ ရဲတပ္ဖြဲ႕သို႔ Cy-ber မႈခင္းမ်ား မတုိင္ၾကားၾကျခင္း ၏ အဓိကအေၾကာင္းရင္း ျဖစ္ေန ပါသည္။ ဥပမာဆုိရလွ်င္ ရဲတပ္ ဖြဲ႕သုိ႔ တုိင္ခဲ့သည့္ Cyber မႈခင္း အခ်ိဳ႕အနက္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္က ရန္ကင္းၿမိဳ႕တြင္ ျဖစ္ခဲ့သည့္အမႈမွာ အီလက္ထရြန္နစ္ ဆက္သြယ္ ေဆာင္ရြက္ေရး ႀကီးၾကပ္မႈအဖြဲ႕သို႔ တရားစြဲဆုိခြင့္ တင္ျပထားေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္ထိ ခြင့္ျပဳခ်က္မက်ေသးေၾကာင္း ယင္းအမႈႏွင့္ နီးစပ္သည့္ ရဲအရာရွိႀကီးတစ္ဦးက ေျပာျပသည္။

မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ နည္း ပညာကုိ တလြဲအသံုးခ်သူတုိ႔၏ သားေကာင္မ်ားျဖစ္ခဲ့ရသည့္ မိန္း မသားအမ်ားစုကေတာ့ ဥပေဒ၏ အကာအကြယ္ကိုမရရွိဟု ယံု ၾကည္ေနၾကပါသည္။ အင္တာ နက္စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ လက္ရွိ ရွိေနသည့္ ညစ္ညမ္းဝက္ဘ္ ဆုိက္မ်ားတြင္လည္း မသမာသူ တို႔က နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ႐ိုက္ကူး ထားသည့္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးအ ခ်ိဳ႕၏ ဗီဒီယိုဖုိင္မ်ား၊ ဓာတ္ပံုမ်ား အလြယ္တကူရွာေဖြၾကည့္႐ႈႏုိင္ ေနသည္။ နာမည္မ်ိဳးစံုျဖင့္ အသံုး ျပဳေနသည့္ ညစ္ညမ္းဝက္ဘ္ ဆုိက္မ်ားစြာ ရွိေနသည္။ ညစ္ ညမ္းဝက္ဘ္ဆုိက္အခ်ိဳ႕ဆုိလွ်င္ အစိုးရႏွင့္ ပုဂၢလိကဝန္ထမ္း ဝတ္ စံုဝတ္ထားသည့္ အမ်ိဳးသမီးဓာတ္ ပံုမ်ား တင္ထားၿပီး လုပ္ေဖာ္ကုိင္ ဖက္အခ်င္းခ်င္း ဖုန္းကင္မရာျဖင့္ မသိေအာင္႐ုိက္၍ အင္တာနက္ ေပၚ တင္ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း လမ္းမေတာ္ၿမိဳ႕နယ္တြင္ အင္တာနက္ ဆုိင္ဖြင့္ထားသူ ကိုလူေမာ္က ေျပာသည္။

အဆုိပါ ညစ္ညမ္းဝက္ဘ္ ဆုိက္မ်ားတြင္ အတင္ခံထားရ သည့္ မိန္းကေလးအခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ ဂုဏ္သိကၡာရွိေသာ အသုိင္းအ ဝုိင္းမွ ပါဝင္ေနၿပီး ၎တို႔၏ ဖုန္း နံပါတ္မ်ားကိုပါ မသမာသူတုိ႔က တင္ထားသည့္အတြက္ ၎၏ ဖုန္းနံပါတ္ကိုေခၚ၍ ၎တို႔ႏွင့္ ေပ်ာ္ပါးရန္ အမ်ိဳးသားအခ်ိဳ႕က ေခၚျခင္းကုိ ရင္ဆုိင္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း ေျမာက္ဒဂံုၿမိဳ႕နယ္မွ အသက္(၃၃)ႏွစ္အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက ေျပာသည္။

‘‘ကြၽန္မမွာ အမ်ိဳးသားလည္း ရွိတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ လည္းရွိတယ္။ ဆရာဝန္အသုိင္း အဝုိင္း မိသားစုဝင္တစ္ေယာက္ ပါ။ ကြၽန္မဖုန္းကို မၾကာခဏေခၚ ၿပီး မၾကားဝ့ံမနာသာေတြ ေျပာ ေတာ့ ဖုန္းကို ပိတ္ထားရတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ေျပာေနက် မိတ္ေဆြေတြကလြဲလို႔ ဖုန္းနံပါတ္အ သစ္ဆုိရင္ ကုိင္ကုိမကုိင္ေတာ့ တာ။ ဒီလုိျဖစ္စဥ္က်ေတာ့ ရဲကုိ ဘယ္လိုတုိင္လို႔ သူတို႔က ဘယ္လို အေရးယူေပးမွာလဲ’’ဟု ၎က သူ၏အေတြ႕အႀကံဳကို ေျပာသည္။

မ်ားမၾကာမီအခ်ိန္တြင္ အ မ်ိဳးသားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးလူငယ္ထု အၾကား စိတ္ရွိတုိင္းေပ်ာ္ၾကမည့္ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ လာပါေတာ့မည္။ ျမန္မာ့႐ိုးရာေရသႀကၤန္ပြဲေတာ္ဟု ၫႊန္းဆိုရန္ မရႏုိင္ေတာ့ေအာင္ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ ပံုရိပ္မ်ား ၾကမ္းတမ္းေနသည့္ ယင္းပြဲေတာ္တြင္ နည္းပညာကုိ အသံုးခ်ကာ ညစ္ ညမ္း႐ုပ္ပံုမ်ား အင္တာနက္စာ မ်က္ႏွာေပၚ တင္မည့္သူမ်ား သား ေကာင္ကို ရွာေဖြေနမည္မွာ ေသ ခ်ာေနပါသည္။ လာမည့္ႏွစ္သစ္ ၏ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚ တြင္ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးတစ္ဦး ညစ္ညမ္းဝက္ဘ္ဆုိက္မ်ား၏ သားေကာင္မျဖစ္ေစရန္ ကာယ ကံရွင္ႏွင့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကပါ ထိန္းေက်ာင္းေပးရန္ တာဝန္ရွိေန ပါသည္။      ။

Author: ေအာင္သစ္လြင္

7Day Daily

နည္းပညာေခတ္တြင္ ဆိတ္ကြယ္ရာမရွိဟူေသာ အခ်က္ကို အမ်ိဳးသမီးတိုင္း အၿမဲသတိရေနရန္ အေရးႀကီးသည္။ (ဓာတ္ပံု - ေဂ်ေမာင္ေမာင္(အမရပူရ))

Posted in: ေဆာင္းပါး

စနစ္ဆိုး ရဲ႕ ဖင္ေပၚခံ သားေကာင္မ်ား

စီးပြား သၾကၤန္ မ႑ာပ္ ေပၚက ေဖ်ာ္ေျဖခံ အကသမေလးမ်ားက ထိုင္းမမို႔ ဖင္ေပၚတာေပါ့၊ ဖင္ေပၚပါေစ ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚမ်ိဳး ဟာ စင္ေပၚတက္ ဖင္ မေပ့ၚေပၚေအာင္ က ေနရရွာတဲ့ အေၾကာင္းကို မ်က္ကြယ္ျပဳ ယဥ္ေက်းမႈ ေခါင္းစဥ္ေအာက္ ထည့္ အျပစ္ဆိုခ်င္သူမ်ား နဲ႔ အဆင့္တူပဲ။  ဒါမ်ိဳးက မွ လူမ်ိဳးေရး အျမင္မို႔ ပိုဆိုးတယ္ ဆိုရမယ္၊ ျမန္မာမ ဆို မေပၚဘူး ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့။  ပက္ပုန္း မွာ ရာဇဝင္ေၾကြး ဆပ္ခ်င္တဲ့ ျမန္မာ သေဘၤာသား ပံုျပင္ မၾကားဖူးၾကဘူး ထင္တယ္၊ “အမေလးေတာ့္” နဲ႔ ေတြ႕ဖူးမွ စာနာတတ္မယ္ ထင္ပါ့။

ဒီမယ္.. ျမန္မာ ျဖစ္ျဖစ္၊ ထိုင္းမ ျဖစ္ျဖစ္ စီးပြား ဘီလူး၊ ရာဂ ဘီလူး၊ ကာမ ဘီလူး ႀကီးမ်ား အတြက္ အသံုးခ်ခံ အျဖစ္ လူသား ဂုဏ္သိကၡာ ကိုခ်နင္း ဖင္ေပၚ ေအာင္ ကေနရျခင္း ဟာ စာနာ ေထာက္ထား နားလည္ ခံစား ေပးရမယ့္ ကိစၥ ျဖစ္တယ္။  ဒါဟာ လူသား က်င့္ဝတ္၊ သိကၡာ၊ ယဥ္ေက်းမႈ ခ်ိဳ႕တဲ့မႈ ျပႆနာ ျဖစ္တယ္။  လူ႔ ဂုဏ္သိကၡာ ကို ခ် စေတး ကာ စီးပြားရွာ ဝမ္းေၾကာင္းရတဲ့ အရင္းရွင္ စီးပြားေရး စနစ္ဆိုး ရဲ႕ သရုပ္ ျဖစ္တယ္။  တိုင္းျပည္ မွာ အျမစ္တြယ္ ေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ စစ္ခရိုနီ အရင္းရွင္ စနစ္ ကို ပံုေပၚေစတဲ့ ျပယုဂ္ တခုလည္း ျဖစ္တယ္။

ခင္ဗ်ား က အခုမွ ရိုးရာ လိုလို၊ ယဥ္ေက်းမႈ လိုလို ရာသီစာ မက်က္တက်က္ အျမင္မွာမွ တဏွာ စိတ္ အခံနဲ႔ ထပ္ၾကည့္ေတာ့ ဖင္ေပၚတာကို ျမင္တယ္။  တကယ္ေတာ့ စနစ္ဆိုး မွာ အလိုက္အထိုက္ က်င္လည္ က်က္စား ရုန္းကန္ ရွင္သန္ရင္း ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ လိပ္ျပာ ဖင္ေပၚေနၿပီး ျဖစ္တယ္။

ဒီ စနစ္ဆိုးကို တခ်ိဳ႕က အရွက္ဖင္ေပၚရင္း  ခါးစည္းခံ ျဖတ္သန္းရတယ္၊ တခ်ိဳ႕က် သီလက်င့္ဝတ္ ဖင္ေပၚရင္း အသက္ဆက္ရတယ္၊ တခ်ိဳ႕က် လူသား အခြင့္အေရး၊ လြတ္လပ္မႈ၊ ဂုဏ္သိကၡာ ဆံုးရံႈးခံ ဖင္ေပၚရင္း အံႀကိတ္ ေက်ာ္လႊားရတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ စနစ္ခံ လူသာမန္ အမ်ားဟာ လူသား ပီသမႈ တရားေတြ၊ အက်င့္ေတြ ကို လမ္းခင္းကာ သီလ ေအာက္စလြတ္ ဖင္ေပၚရင္း ဘဝ လမ္းေၾကာင္း ထမင္းအုိးတည္ေနရတယ္။

ကာရာအိုေက စင္တင္၊ အႏွိပ္ခန္း၊ သၾကၤန္ စီးပြား ေၾကာ္ျငာ စင္ျမင့္ ထက္က အမ်ိဳးသမီး ငယ္ ျဖစ္ျဖစ္၊ လူသား သိကၡာ၊ အခြင့္ အေရး၊ လြတ္လပ္မႈ ကို မ်က္ကြယ္ျပဳ တိုင္းတပါး မွာ၊ ေမြးရပ္ေျမမွာ “ငါတို႔က ပညာနဲ႔ ဝမ္းစာရွာတာကြ” ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ အားတင္း ဆိုရတဲ့ ပညာတတ္ လူတန္းစား ျဖစ္ျဖစ္၊ အေရာင္း၊ အဝယ္ စီးပြားလုပ္ကိုင္ ရွာစားရတဲ့ အလယ္အလတ္တန္းစား ျဖစ္ျဖစ္၊ ခိုးစားမွ နပ္မွန္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေျခခံ အလုပ္သမား လူတန္းစား ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ လူအမ်ားစု ဟာ စနစ္ဆိုး က ထုဆစ္ သြန္းထုတ္လိုက္တဲ့ အက်င့္၊ စာရိတၱ၊ လူ႔ ဂုဏ္ သိကၡာ၊ လြတ္လပ္ တရားမွ်တမႈ ပဲ့ရြဲ႕ ေနတဲ့ ဒဂၤါးျပား တခ်ပ္ ရဲ႕ ေက်ာခ်င္းကပ္ မ်က္ႏွာစာ ႏွစ္ဖက္၊ ေခါင္း နဲ႔ ပန္း အတူတူ သာ ျဖစ္တယ္။

စနစ္ဆိုးရဲ႕ သားေကာင္ ဖင္ေပၚခံ ဟာ စင္ျမင့္ထက္ က မိန္းကေလး မွ မဟုတ္၊ ခင္ဗ်ားလည္း ျဖစ္တယ္၊ က်ေနာ္လည္း ျဖစ္တယ္။

ခင္ဗ်ား က စနစ္စံ ထဲက တေယာက္ ျဖစ္တယ္ ဆိုရင္လည္း လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ရဲ႕ ဆီဦးေထာပတ္ ကို စုပ္ယူ လူသား မ်က္ရည္၊ ေသြး၊ ေခၽြး ကို စေတးကာ မိုက္ရိုင္းရင္း ထြားက်ိဳင္းလာခဲ့သူ ျဖစ္လို႔ လူသား ဂုဏ္သိကၡာ ဟာ သုည အဆင့္ က် ၿပီး ျဖစ္တယ္။

ခင္ဗ်ား ဟာ ကိုယ္က်ိဳး စီးပြား  အတြက္ မိန္းကေလး ငယ္မ်ားကို ဖင္ေပၚ ေအာင္ ေခၚ က ခိုင္း ႏိုင္တယ္၊ တဏွာ ရာဂ အတြက္ ဖင္ေဖၚ ေစႏိုုင္တယ္၊ စီးပြား ျဖစ္မႈ အလို႔ငွာ ပညာတတ္ လူငယ္မ်ားကို ေခၚ ဂုဏ္သိကၡာ လိပ္ျပာ ဖင္ေပၚေအာင္ ျပဳ ခိုင္းႏိုင္တယ္။  ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ လူသား အရည္အေသြး၊ လူသား ဂုဏ္ရည္၊ သိကၡာ၊ ကိုယ္က်င့္တရား၊ ယဥ္ေက်းမႈ ကေတာ့ ဖင္ေပၚရံုမက ကိုယ္လံုးတီး ျဖစ္ေနၿပီး ျဖစ္တယ္။

ဒီလိုု လူတန္းစားထဲက တေယာက္ဟာ အခုု လို စနစ္ဆိုးကို အလ်ားလိုက္ ကူးေနရရွာတဲ့ ဖင္ေပၚခံ မိန္းကေလး ငယ္မ်ား ကို ယဥ္ေက်းမႈ မရွိသူ လို႔ ဆိုရင္ ပုဆိုး မပါတဲ့ သူက သူမ်ားကို သြား ေအာက္စလြတ္ေနေၾကာင္း ေျပာ၊ လံုေအာင္ ထိုင္ခိုင္းေနသလိုပဲ ျဖစ္မယ္။  စနစ္ဆိုးစံ အားလံုးဟာ လူသားတဦးမွာ ရွိရမယ့္ က်င့္ဝတ္၊ သီလ၊ ယဥ္ေက်းမႈ အားလံုး ပ်က္ယြင္းၿပီးမို႔ ဒါမ်ိဳးထက္ ပို ယဥ္ေက်းမႈ မရွိသူ၊ ရိုင္းသူ၊ လူသား မပီသသူ မရွိပါ။

ဒါမ်ိဳးကမွ တကယ့္ ယဥ္ေက်းမႈ မရွိသူ လို႔ သတ္မွတ္ရမွာပါ။

အလားတူပဲ အေမွာင္ခန္းမွာ၊ အခု စက္ျမင့္ထက္မွာ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ေၾကာင့္ ဖင္ေပၚေနရသူ မ်ား ကို စာနာ ေထာက္ထား မႈ မေပးႏိုင္၊ ေနာက္ခံ စနစ္ကို ျမင္ၾကည့္ အေျဖ မရွာႏိုင္ဘဲ ယဥ္ေက်းမႈ လမ္းေၾကာင္းခ် ႏွမခ်င္း မစာနာ ဆိုေနသူမ်ား ရဲ႕ လူသား ပီသ၊ ယဥ္ေက်းမႈ (Human Decency) ေရခ်ိန္ဟာလည္း သုည နီးနီးပါပဲ။

ကိုယ္တိုင္ စနစ္ခံ ရင္း လိပ္ျပာ ဖင္ေပၚ ေနရတာကိုက် မျမင္ႏိုင္ဘူး။  စနစ္ဆိုးရဲ႕ သားေကာင္ ဘဝတူ အမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ား ဖင္ေပၚတာကို ပဲ သြားရည္ တမ်ားမ်ား သြားၾကည့္၊ ရုပ္ေသ၊ ရုပ္ရွင္ ရိုက္၊ ျဖန္႔၊ (ျဖန္႔တဲ့ အထဲမွာ ေခတ္ကို ဦးေဆာင္ရတဲ့ သတင္းသမား၊ စာေရးဆရာ၊ ကာတြန္း ဆရာ ဆိုသူမ်ား ပါေတာ့ အံ့ၾသ၊ တုန္လႈပ္မိပါရဲ႕)၊ ျပန္ ၾကည့္သူမ်ားက လည္း မ်က္စိ အရသာခံၾကည့္၊ ပါးစပ္ အရသာခံ ေျပာ၊ စနစ္ကို စစ္ႏိုင္တဲ့၊ အေၾကာင္းကို ရွာႏိုင္တဲ့ အျမင္ မရွိ၊ သူမ်ား ဘဝေတြကို စာနာ၊ နားလည္ မွ်ေဝ ခံစား ေပးႏိုင္တဲ့ ႏွလံုး မက်ယ္ မႀကီး ေတာ့ ဆီသည္မလက္သုတ္ ရိုးရာ၊ ယဥ္ေက်းမႈ ကိုပဲ လမ္းေၾကာင္း ေဇာင္းေပး ဆိုေနသူမ်ား အားလံုး ဟာလည္း လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ မရွိသူမ်ားပဲ ျဖစ္တယ္။

ဒီလို စနစ္ဆိုး လူ႔ အဖြဲ႕အစည္း က ပံုေဖာ္ေပးလိုက္တဲ့ စနစ္စံ သီလ က်ိဳးပ်က္ ဖင္ေပၚခံမ်ား၊ စနစ္ခံ လြတ္လပ္မႈ ဂုဏ္သိကၡာ မဲ့ ဖင္ေပၚခံမ်ား ႀကီးစိုးေနတဲ့ ဗမာျပည္မွာ လူသား တရားမဲ့၊ လူသား ယဥ္ေက်းမႈ မရွိ၊ ပ်က္ယြင္း အားနည္းေနျခင္းဟာ အဆန္းမဟုတ္ဘူး။

ယဥ္ေက်းမႈ မရွိလို႔ စနစ္စံ စစ္အုပ္စု နဲ႔ အေပါင္းအပါ ခရိုနီ တစု ဟာ ကိုယ္က်ိဳး အာဏာ၊ စီးပြား အလို႔ငွာ လူသား အခ်င္းခ်င္း စစ္ျပဳ၊ ႏွိပ္စက္၊ ညွင္းပမ္း သတ္ျဖတ္၊ ေျမသိမ္း၊ ယာသိမ္း၊ ဘုရားဖ်က္၊ ေက်ာင္းလု လုပ္ေနၾကတာေပါ့။

ယဥ္ေက်းမႈ မရွိလုိ႔ စနစ္ခံ လူအမ်ားကလည္း လူကို လူလို မျမင္ႏိုင္ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ မတူတာနဲ႔ပဲ အျပစ္ျမင္၊ သည္းမခံႏိုင္၊ အမုန္းပြား၊ ရန္ၿငိဳးထား၊ သတ္ခ်င္ ျဖတ္ခ်င္ ရွိေနတာေပါ့။  အခုပဲ ၾကည့္ပါလား၊ ဒီလို လူေတြပဲ ႏို႔ေပၚ၊ ဖင္ေပၚ တာကို ျမန္မာ မ ဟုတ္/မဟုတ္ ျငင္းရင္း စိတ္ေျဖရာရွာေနၾကတာ။  လူမ်ိဳးေရး အျမင္ ဘယ္ေလာက္ ရွိ၊ ျပင္းမလဲ ဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏိုင္တယ္။

တိုင္းျပည္ ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ ေရခ်ိန္ဟာ ႀကီးစိုးတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး စနစ္ဆိုး ကို ပံုေဖာ္ လမ္းေၾကာင္းေပးမႈ အတိုင္း ဝမ္းနည္းဖြယ္ က်ဆင္း ခဲ့ရတယ္၊ လူသား မပီသသူ၊ မယဥ္ေက်းသူ၊ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ လူသား အေတြးအေခၚ၊ အျမင္၊ ႏွလံုးသား မဲ့၊ ခ်ိဳ႕ငဲ့ ေနတဲ့ လူအမ်ားသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ စိုးရိပ္ဖြယ္ တိုးပြားလာခဲ့ရတယ္။

ေဖ်ာ္ေျဖေရး စင္ျမင့္ က အကသမေလး ဖင္ေပၚတာေလာက္ ပဲ ျမင္ႏိုင္စြမ္းၿပီး သမားရိုးက် ယဥ္ေက်းမႈ၊ ရိုးရာ ေခါင္းစီးတပ္ခ်င္တဲ့ သေဘာေလာက္နဲ႔ေတာ့ (၂၁) ရာစု ေပမီေဒါက္မီ ယဥ္ေက်း၊ လူပီသတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ကို မတည္ေထာင္ႏိုင္ပါ။  သမားရိုးက် ရိုးရာ ယဥ္ေက်းမႈ ကို ထိန္းသိမ္းခ်င္ရင္လည္း အရင္ လူသား တဦးမွာ ရွိရမယ့္ အေျခခံ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ၊ လူ႔ က်င့္ဝတ္၊ လူ႔တန္ဖိုး ေတြကို ျမွင့္တင္ရမွာပါ။

တိုင္းျပည္မွာ လူသား ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားခ်င္သလား၊ လူယဥ္ေက်းမ်ား မ်ားျပား ေစခ်င္သလား၊ ေနာင္ခံ စနစ္အဖြဲ႕အစည္း ကို အျပစ္ရွာ ေထာက္ျပ၊ ေဝဖန္ ေတာ္လွန္ ရမွာပါ။  ခုေလာေလာဆယ္မွာ အျမစ္တြယ္ ေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ စစ္ ခရိုနီ အရင္းရွင္ စနစ္ကို အရင္ မ်ိဳးျပဳတ္ေအာင္ တိုက္ဖို႔ အရင္ ေဇာင္းေပး ရပါမယ္၊ တိုင္းျပည္မွာ လူမႈ-စီးပြား တရားမွ်တမႈ တေျပးညီ ရေအာင္ အရင္ ေဖာ္ေဆာင္ ရပါမယ္၊ ဇာတိ ေနာက္ခံ၊ လူမႈ အတန္းအလႊာ၊ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ မခြဲ လူသား ဂုဏ္သိကၡာ နဲ႔ အညီ ေနထိုင္၊ စားေသာက္ ဘဝ ရပ္တည္ႏိုင္ခြင့္ ရွိဖို႔ ႀကိဳးစားရပါမယ္။

လူသာမန္ လူတဦးခ်င္း အေနနဲ႔ အရင္ဆံုး အလုပ္သင့္ဆံုး၊ အလုပ္ႏိုင္ဆံုးကေတာ့ “စနစ္ဆိုး ရဲ႕ ဖင္ေပၚခံ သားေကာင္မ်ား” စာရင္းမွာ ငါလည္း ပါ ပါ့လား ဆိုတဲ့ အေျခခံ သေဘာကို သိျမင္ကာ ကိုယ့္ထက္ ပို လူသား ဂုဏ္သိကၡာ ကို ခ်နင္း ကံအေၾကာင္းမလွစြာနဲ႔ လူ႔ဘဝကို ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ႏို႔ပိန္ ပ်ဥ္းတြဲ ေခတ္စနစ္ဆိုးရဲ႕ ႏို႔ဆို႔ဖက္၊ ဖြားဖက္ေတာ္ ဘဝတူမ်ားကို ပိုမို စာနာ နားလည္၊ ခံစား ေပးကာ လူသား အေျခခံ ယဥ္ေက်းမႈ က်င့္ဝတ္ လူပီသမႈ တရား တိုးပြားဖို႔ ၾကံေဆာင္ျခင္းပါပဲ။

ဒီ့ အတြက္ စနစ္ဆိုး ရဲ႕ သားေကာင္ ဖင္ေပၚခံ စာဖတ္သူ ခင္ဗ်ား နဲ႔ စာေရးသူ က်ေနာ့္ မွာ က်င့္ဝတ္ တာဝန္ ရွိေၾကာင္းပါ။

ေန၀န္းနီ(မႏၲေလး)

Posted in: ေဆာင္းပါး

နယ္စည္းမျခား ဘဝမ်ား

အခ်ိန္ကား ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ေႏြဦးပိုင္း။ ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ တခြင္တြင္ တရားမဝင္ အလုပ္သမားမ်ားအား သဲသဲမဲမဲ လိုက္လံ အဖမ္းအဆီး ၾကမ္းေနခ်ိန္။ ထိုစဥ္က တရားမဝင္ အလုပ္သမားမ်ားအား ယခုကဲ့သို႔ တရားဝင္ လုပ္ကိုင္ခြင့္ လက္မွတ္မ်ား ထုတ္မေပးေသး။ 

မဲေဆာက္ တခြင္ရွိ သိုးေမြး ဆြယ္တာ စက္ရံုႀကီး၊ စက္ရံုငယ္မ်ား အနက္မွ ၿမိဳ႕ျပင္ ဘက္တြင္ ရွိေသာ သိုးေမြး စက္ရံုငယ္ တခုတြင္ အလုပ္ လုပ္ေနေသာ က်ေနာ္လည္း က်ီးလန္႔စာစား ဘဝျဖင့္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ ေနရခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ 

ဘယ္အခ်ိန္မ်ား က်ေနာ္တို႔ ေနထိုင္ရာ စက္ရံုအနီးရွိ အလုပ္သမား တန္းလ်ားသို႔ ရဲမ်ား၊ အခ်ဳပ္ကား မ်ား ေရာက္လာ မလဲေပါ့။ ရင္ထဲ ႀကိတ္မွိတ္ကာ ဆုေတာင္း ေနၾကရသည္။ 

သို႔ေသာ္ ဆုေတာင္းကား ျပည့္မလာပါ။ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သမားမ်ား အိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္ နံနက္ ၄ နာရီခန္႔ ...၊ ၿခံစည္းရိုး ကာရံထားျခင္း မရွိေသာ အလုပ္သမား တန္းလ်ား အျပင္ဘက္တြင္ ဆလိုက္မီးႀကီးမ်ား၊ ဓာတ္မီးေရာင္မ်ား၊ ဆက္သြယ္ေရးစက္ျဖင့္ စကားေျပာဆိုသံမ်ား စစ္ဖိနပ္သံမ်ားျဖင့္ ဆူညံပြက္ေလာ ရိုက္ေနေလၿပီ။ တံခါးေခါက္သံမ်ား၊ တံခါးရိုက္ခ်ဳိး ဖ်က္ဆီးသံမ်ား၊ ေအာ္ဟစ္ ႀကိမ္းေမာင္း သံမ်ားျဖင့္ ဆူညံေနသည္။ 

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေနထိုင္ရာ တန္းလ်ားေရွ႕တြင္ အမ်ဳိးသမီး၊ အမ်ဳိးသားမ်ား ကေလးငယ္မ်ားပါ မက်န္ အားလံုး တန္းစီ၍ ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္ခိုင္းထားသည္။ အမ်ဳိးသားမ်ားကိုေတာ့ ဇက္ပိုးေပၚ လက္ႏွစ္ဘက္ ခ်ိတ္ထားခိုင္းၿပီး ေခါင္းငံု႔ထားေစသည္။ 

ထိုင္းရဲ စာရင္းကိုင္မ်ားက ဖမ္းဆီးရမိသည့္ စာရင္းမ်ားကို မွတ္တမ္းတင္ကာ အခ်ဳပ္ကားႀကီးေပၚသို႔ ဆဲဆို ကန္ေၾကာက္၍ တက္ခိုင္းၾကသည္။ 

ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္ သြားသည့္ေနရာကား နာမည္ေက်ာ္ မဲေဆာက္ ရဲစခန္း။ အခ်ဳပ္ကားမ်ားေပၚမွ ဆင္းခိုင္း ကာ ရဲစခန္းေရွ႕တြင္ တန္းစီခိုင္းၿပီး တဦးခ်င္းစီကို ဖိနပ္ႏွင့္ ခါးပတ္မ်ား ခၽြတ္ခိုင္းသည္။ 

ေဘးနားဝန္းက်င္ ကို ေလ့လာ ၾကည့္ေတာ့ ျခင္းၾကားႀကီးမ်ားတြင္ ဖိနပ္ႏွင့္ ခါးပတ္ အေရာင္စံု၊ ဆိုက္စံု အျပည့္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ခၽြတ္ေပး လိုက္ရသည့္ ဖိနပ္ကို ျပန္ရမည္ အထင္ႏွင့္ ရိုရိုေသေသ ခၽြတ္ကာ ထည့္ေပးလိုက္သည့္ ျခင္းၾကားႀကီးကို အေသအခ်ာ မွတ္သား ထားလိုက္သည္။ 

ရဲစခန္း အတြင္းပိုင္းကိုကား မျမင္ရေသး။ ဖိနပ္ႏွင့္ ခါးပတ္မ်ား ကိစၥၿပီးေသာ္ အခ်ဳပ္ခန္းတြင္းသို႔ တန္းစီ ဝင္ခိုင္းေတာ့သည္။ အခ်ဳပ္ခန္း အတြင္းပိုင္းအား ျမင္ရပါၿပီ။ ကိုယ့္မ်က္လံုးကို ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ပင္ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့အားသင့္သြားသည္။ 

အခ်ဳပ္ခန္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ လူေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္ကို ငါးပိသိပ္၊ ငါးခ်ဥ္သိပ္ ထည့္ထားသည္။ တျခားအမႈျဖင့္ က်ေနသည့္ အခ်ဳပ္သားမ်ားကိုေတာ့ အတြင္းပိုင္းရွိ အခ်ဳပ္ခန္း ငယ္ေလးမ်ား တြင္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ ခ်ိခ်ိ ထည့္ထားသည္။ 

အျပင္ဘက္တြင္ေတာ့ ဘဝတူ တရားမဝင္ အလုပ္သမားမ်ားအား စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ ျမင္လိုက္ရသည္။ မည္မွ် ေငးေမာသြားမိသည္ မသိ။ ဇက္ပိုးေပၚသို႔ လက္ဝါးရိုက္ခ်က္ ျပင္းျပင္း တခ်က္က က်ေရာက္လာသည္။ 

ေငးေမာမိေနရာမွ သတိျပန္ဝင္လာကာ ရိုက္သူထံ ဘုဆတ္ဆတ္ ျပန္ၾကည့္မိသည္။ သေကာင့္သားက ဒီလို ျပန္ၾကည္ရ ေကာင္းလား ဆိုေသာ သေဘာျဖင့္ ပါးတခ်က္ ထပ္ရိုက္ျပန္သည္။ က်ေနာ္ မလႈပ္ ရဲေတာ့ဘဲ ၿငိမ္ေနရ သည္။ 

သူကား ျမန္မာတဦးျဖစ္ၿပီး တျခားေသာ ျပစ္မႈတခုျဖင့္ ဤအခ်ဳပ္ထဲတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရာက္ေနခဲ့သည့္ အခ်ဳပ္တန္းစီးပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေနာက္မွသိရသည္။ ခံထိုးမည္ မစဥ္းစားႏွင့္ …။ 

သူ႔ေဘးနားတြင္ သူ႔တပည့္ ေဘာ္ဒီဂတ္ေတြက အျပည့္။ ခံထိုးမည္ ဆိုပါက ထိုေနရာတြင္ပင္ အသက္ ထြက္သြားႏိုင္သည္။ အမ်ဳိးသား တေယာက္ခ်င္းအား အတြင္းအျပင္မက်န္ လွန္ေလွာ ရွာေဖြၾကသည္ (အမ်ိဳးသမီးမ်ား မပါ)။ ဖမ္းဆီး ခံရသည့္ အလုပ္သမားမ်ား ဝွက္ယူလာသည့္ ေငြမ်ား၊ ေဆးလိပ္မ်ားႏွင့္ တျခား အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားအား အႏိုင္က်င့္ကာ ယူငင္ၾကသည္။ 

ဒါတင္မကေသး … တခ်ဳိ႕ေယာက္်ားေလး မ်ားကိုဆိုလ်င္ လူအမ်ားၾကားတြင္ ကိုယ္တံုးလံုး ေခတၱခၽြတ္ ထားေစကာ သေကာင့္သား တန္းစီးမ်ားက ဝိုင္းဟားၾကေသးသည္။ 

အမ်ဳိးသမီး မ်ားကေတာ့ ေခါင္းကိုသာ တြင္တြင္ ငံု႔ေနၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ အုပ္စုက လူ ၁၀၀ ေက်ာ္ ရွိသည္ျဖစ္၍ ယခင္ရွိေသာ လူအုပ္ႏွင့္ ေပါင္းလိုက္ပါက ၃၀၀ ေက်ာ္ ၄၀၀ နီးပါး ျဖစ္ေနေလၿပီ။ 

က်ေနာ္တို႔ အုပ္စုဝင္လာေသာ္ ယခင္ရွိၿပီးသူမ်ားလည္း လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္လာကာ ေယာက္်ားမ်ားက မတ္တပ္ရပ္ကာ ေဘးထြက္ေပး၍ မိန္းမမ်ားႏွင့္ ကေလးငယ္မ်ားကို ဦးစားေပးကာ ေနရာ ထိုင္ခင္း 
ေပးၾကသည္။ 

က်န္ရွိသည့္ အမ်ဳိးသားမ်ားကေတာ့ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ အခ်ဳပ္ခန္း သံတိုင္မ်ားကို မွီကာ ဆိုးရြားလွသည့္ အနံ႔အသက္ မ်ဳိးစံုၾကား တညလံုး ပင္ပင္ပန္းပန္း ေနၾကရသည္။ 

နံနက္မိုးလင္းေသာ္ က်ေနာ္တို႔ အခ်ဳပ္သားမ်ားအား ကန္စြန္းရြက္ ေရလံုျပဳတ္ျဖင့္ အဆာေျပေကၽြးသည္။ အဖမ္းဆီးခံရသူ အလြန္မ်ားျပားသျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ လူ ၄၀၀ နီးပါး အုပ္စုအား ထိုမနက္တြင္ပင္ တရားရံုး တင္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံဘက္သို႔ ျပန္ပို႔ရန္စီစဥ္ေနေၾကာင္း ကရင္စကားျပန္ တဦးထံမွ ၾကားသိရသည္။ 

သူေျပာသည့္ အတိုင္းပင္ နံနက္ ၉ နာရီထိုးေသာ္ တရားရံုးသို႔သြားရန္ ရဲစခန္းအျပင္ရွိ အခ်ဳပ္ကားေပၚသို႔ တန္းစီတက္ၾကရသည္။ ရဲစခန္း အေရွ႕ ကြင္းျပင္တြင္ေတာ့ အခ်ဳပ္ခန္းထဲသို႔ ဝင္ရန္ စိုက္ပ်ဳိးေရး လုပ္ငန္း မ်ား မွ ဖမ္းဆီးလာဟန္တူေသာ တရားမဝင္ အလုပ္သမား ၂၀၀ နီးပါးအား ေတြ႔ျမင္လိုက္ရသည္။ 

ဘဝတူေတြမို႔ ျမင္ရသည္မွာ စိတ္ထဲတြင္ မေကာင္းလွ။ တရားရံုးတြင္ စကားျပန္ အကူအညီျဖင့္ တရားသူႀကီး ခ်မွတ္ေသာ အမိန္႔မ်ားအား နာခံၾကရသည္။ 

ထို႔ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ လူအုပ္ႀကီးအား တရားရံုး အခ်ဳပ္ခန္းႀကီးတြင္ ၂ နာရီခန္႔ ေခတၱထားသည္။ ၿပီးေသာ္ ရဲအခ်ဳပ္ကားမ်ား မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အခ်ဳပ္ကားသဖြယ္ ျပဳျပင္ထားသည့္ ကုန္တင္ယာဥ္ ဟီးႏီုးေျခာက္ဘီး ကားႀကီးႏွစ္စီးေပၚသို႔ ကၽြဲႏြားမ်ားသဖြယ္ ထိုင္းရဲမ်ားက ေမာင္းတင္ၾကသည္။ 

ကားေပၚတြင္ အသက္ကို မနည္းလု႐ႈရသည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဘက္ျခမ္း ရွိ ျမဝတီ၊ ေရႊကုကၠိဳရြာသို႔ စက္ေလွႀကီးမ်ားျဖင့္ တင္ပို႔ၾကသည္ (ယခုအခါ အမ်ားအားျဖင့္ ျမဝတီတံတား၊ DKBA ဂိတ္မ်ား ဝန္းက်င္ အနီးတြင္သာ သြန္ခ်သြား တတ္သည္)။ 

တခ်ဳိ႕ ျမန္မာ စကားတတ္ေသာ ထိုင္းရဲမ်ားကလည္း “ဒါ မင္းတို႔ႏိုင္ငံ မဟုတ္ဘူးကြ … ဒါ ငါတို႔ႏိုင္ငံ” ဟူ၍ ျမန္မာလိုပင္ ပီပီ သသ ဆဲဆို ေအာ္ဟစ္ကာ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာဆို ရယ္ေမာေန ၾကသည္။ ခံရသူေတြကေတာ့ျဖင့္ … ။ 

ေရႊကုကၠိဳရြာ ကမ္းစပ္သို႔ ေရာက္ကုန္ၾကေလၿပီ။ အဖမ္းဆီးခံရဖူးေသာ အေတြ႔အႀကံဳ ရွိသူေတြကေတာ့ ကမ္းစပ္ နားတြင္ နားနားေနေန ေခတၱအပန္ေျဖကာ ျမဝတီဘက္သို႔ ခရီးဆက္ၾကသည္။ 

အေတြ႔အႀကံဳ မရွိသူမ်ားကေတာ့ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ၊ ေယာင္လည္လည္ျဖင့္ ဟိုလူ႔ေနာက္ လိုက္ရႏိုး၊ ဒီလူ႔ေနာက္ လိုက္ရႏိုး ျဖစ္ေနၾက သည္။ ဒါကိုသိေသာ အေတြ႔အႀကံဳ ရွိသူမ်ားက စာနာစိတ္ျဖင့္ အုပ္စုမ်ားဖြဲ႔၍ လမ္းျပေခၚေဆာင္ သြားၾကသည္။ 

လူ ၂၀ ခန္႔ရွိေသာ က်ေနာ္တို႔ အုပ္စုက ေရွ႕ဆံုးမွ ျဖစ္သည္။ လမ္းျပေခၚေဆာင္ သြားသူမ်ားက တဖြဲ႔ႏွင့္ တဖြဲ႔ အတန္ငယ္ အလွမ္းေဝးေဝး ခြဲကာသြားေစသည္။ မ်က္ျခည္ေတာ့ မျပတ္ပါ။ ဖိနပ္မ်ား မပါဘဲ ၿခံဳေတာတိုးလိုက္၊ ဆူးေတာနင္းလိုက္၊ ဖုန္ပူပူေပၚေလွ်ာက္လိုက္ႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ျမဝတီၿမိဳ႕ အဝင္ဝကို 
ေမာေမာ ပန္းပန္းႏွင့္ ဆိုက္ေရာက္ လာပါေတာ့သည္။ 

ဖိနပ္မပါဘဲ ေတာလမ္း ေလွ်ာက္ခဲ့သည့္ ဒုကၡဒဏ္ရာကလည္း မေသးလွ။ ၿမိဳ႕အဝင္ဝနား မေရာက္မီ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ လာေနေသာ လူ ၃ ေယာက္က “ရပ္” ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔အုပ္စု ရပ္ေပးလိုက္ရသည္။ 

ရပ္ဆို၍သာ ရပ္လိုက္ရသည္။ ဘယ္ကလူ ဘယ္အရပ္ကမွန္းလည္း မသိ၊ ယူနီေဖာင္း တစံုတရာလည္း ဝတ္မထား၊ ရဲလား၊ စစ္သားလား၊ DKBA လား မခြဲျခားတတ္။ ၎တို႔ထဲမွ မ်က္ႏွာ အဆီျပန္ျပန္ႏွင့္ လူက “မင္းတို႔ ဟိုဘက္ကမ္းက ျပန္ပို႔ခံရတဲ့ ေကာင္ေတြ မဟုတ္လား” ဟု စေမးသည္။ 

က်ေနာ္တို႔ အုပ္စုထဲမွ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ အစ္ကိုႀကီး တဦးက “ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာ” ဟု ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ဆရာတဲ့၊ ဘာဆရာလဲေတာ့ မသိ၊ ျမန္မာျပည္တြင္ ဆရာေတြက သိပ္ေပါမ်ား လြန္းလွသည္။ 

ထိုပုဂၢိဳလ္ကပင္ ဆက္၍ “ေအး … သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ေအာက္က် ေနာက္က် သြားလုပ္ခ်င္တဲ့ ေကာင္ေတြ ဒီလိုပဲ ျဖစ္ရမွာပဲ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို မခ်စ္တတ္ၾကဘူး။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ အလုပ္အကိုင္ေတြ က အမ်ားႀကီး ရွိေနတာ။ အထင္ႀကီးၿပီး သူမ်ားႏိုင္ငံကို သြားလုပ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒီမွာလည္း အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနတာပဲ။ တေန႔ က်ပ္သံုးရာေပးမယ္ လုပ္ၾကမလား” ဟု ဆိုကာ ေတာတြင္း တေနရာဘက္သို႔ လက္ညိႇ္ဳး ၫႊန္ျပသည္။ 

ဘာအလုပ္ကို ဆိုလိုတာလဲေတာ့ မသိ။ ေတာရွင္းခိုင္းတာလား မေျပာတတ္။ က်ေနာ္တို႔အား ေဟာက္ 
ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ဖိေဟာက္ကာ သြားခြင့္ေပးသည္။ 

သည္ပံုစံႏွင့္ဆို အေနာက္တြင္ က်န္ေနေသးသည့္ ဘဝတူမ်ားလည္း ေဟာက္ခံထိေပဦးေတာ့မည္။ 

ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ၿပီျဖစ္၍ ႏႈတ္ဆက္ လမ္းခြဲၾကကာ အလွ်ဳိအလွ်ဳိ ဟိုလမ္းဝင္ ဒီလမ္းထြက္ျဖင့္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားၾကသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ အလုပ္တူ သူငယ္ခ်င္း တဦးသာ ငူငူႀကီး ရပ္၍က်န္ခဲ့သည္။ 

ျမဝတီကို တခါမွ ေရာက္ဖူးသူမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ လက္ထဲ၌ ေငြေၾကးလည္း တျပားမွမရွိ။ ကံေကာင္းခ်င္
ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အုပ္စုထဲတြင္ ျမဝတီၿမိဳ႕ခံ လူပ်ဳိႀကီး ဦးေလးတေယာက္ ပါလာသည္။ 

သူက က်ေနာ္တို႔ ၂ ဦး၏ အေျခအေနကိုၾကည့္ကာ သူ႔အိမ္တြင္ လိုက္တည္းပါရန္ ဖိတ္ေခၚေလသည္။ သို႔ႏွင့္ ထိုဦးေလး၏ အိမ္ အမည္ခံ တဲပုတ္ကေလးထဲတြင္ ၃ ေယာက္သား ဦးေလးႀကီး၏ မရွိမဲ့၊ ရွိမဲ့ ပိုက္ဆံ ကေလးမ်ားႏွင့္ ခ်က္ေကၽြးေသာ ထမင္းႏွင့္ ငါးပိ၊ တို႔စရာမ်ားကို အားပါး တရစားကာ အနားယူ အိပ္စက္ၾက ေတာ့သည္။ 

ထို ဦးေလးႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ပင္ပန္းေသာ ဒဏ္ေၾကာင့္ထင္သည္၊ တေခါေခါႏွင့္ေဟာက္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ သြားၾကၿပီ။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္ကေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ပါ … ။ မ

နက္ျဖန္ မဲေဆာက္သို႔ မည္သို႔ မည္ပံု ျပန္လွည့္ ရမည္ကိုသာ စဥ္းစားေနမိသည္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာ အဆီ
ျပန္ျပန္ႏွင့္လူႀကီး ေျပာခဲ့ေသာ “သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ေအာက္က် ေနာက္က် သြားလုပ္ခ်င္တဲ့ ေကာင္ေတြ ဒီလိုပဲ ျဖစ္ရမွာပဲ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို မခ်စ္တတ္ၾကဘူး” ဟူေသာ စကားကိုလည္း အထပ္ထပ္ အခါခါ ၾကားေယာင္ေနမိပါသည္။

Posted in: ေဆာင္းပါး

မႏၲေလးၿမိဳ႕ ၏ သတၱဌာန

ကၽြန္ေတာ္ဒီအေၾကာင္းေလးကို ဆုိက္ေပၚမွာေရးဖို႕ စိတ္ကူးမ႐ွိပါဘူး..ကၽြန္ေတာ္တီေလး တီႏု ဖတ္ခ်င္တယ္....တင္ေပးပါလားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကို လမ္းေျပာတယ္...ကၽြန္ေတာ္လည္းတင္ေပးမယ္ဆိုၿပီးေျပာခဲ့ပါတယ္... ။ ။ဒီေဆာင္းပါေလးကိုကၽြန္ေတာ္ဒီေန႕(12.2.2014)ေန႕မွာရတနာပံုသတင္းစာကိုပို႔ခဲ့ပါတယ္....အခုအြန္လိုင္းေပၚကိုတင္ေပးလိုက္ပါတယ္.... ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရတနာပံုမႏၲေလး ေ႐ႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကို ၿမိဳ႕ ၊ က်ံဳး ၊ေစတီ သိဂႌလွ်ံေမာင္း သိမ္ ၊ ေက်ာင္း ၊ သုဓမၼာ ေ႐ႊစာ ပိဋကတ္ဟူၿပီး(၇)ဌာနကိုတစ္ၿပိဳင္တည္းတည္ခဲ့ပါတယ္.... ။ ။တစ္ခုျခင္းစီရဲ႕သမိုင္းေၾကာင္းကိုအနည္းေျပာျပပါမယ္... ။ ။

(၁) ျမန္နန္းစံေက်ာ္ ေ႐ႊနန္းေတာ္

ျမန္နန္းစံေက်ာ္ ေ႐ႊနန္းေတာ္ သည္ မႏၲေလး၏(၇)ဌာန တြင္တစ္ဌာနအပါ၀င္ျဖစ္သည္။ မင္းတုန္းမင္းႀကီး တည္ထား ခဲ့ေသာ နန္းေတာ္ျဖစ္သည္။ အမရပူရ ေနျပည္ေတာ္မွ မႏၲေလး ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္ သို႕ေျပာင္း ေ႐ႊ႕စံျမန္းေတာ္မူခဲ့ေသာ ပထမဆံုးနန္ေတာ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္.... ။ ။ဒုတိယ ကမာၻစစ္က ဗံုးဒဏ္ေႀကာင့္မီးသင့္ ရၿပီး ယခုအခါအသစ္ျပန္လည္တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္...... ။ ။

(၂)ပိဋကတ္တိုက္

ပိဋကတ္တိုက္ ေတာ္သည္ မႏၲေလးေတာင္ေျခအနီးတြင္ တည္႐ွိပါတယ္...။ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္

မူေသာတရားေဒသနာေတာ္မ်ားကို ေပထက္အကၡရာတင္ညပီး ထိန္းသိမ္းထားေသာ စာတိုကႀကီးတစ္ခုျဖစ္တယ္... ။သို႕ေသာ္ ဒုတိယကမာၻစစ္ အတြင္း ဗံုးဒဏ္ေႀကာင့္ မီးေလာင္ပ်က္စီး ခဲ့ပါတယ္.. ။ ။

(၃)ကုသိုလ္ေတာ္

ကုသိုလ္ေတာ္ ဘုရားသည္ မႏၲေလးေတာင္၏အေ႐ွ႕ဘက္တြင္ တည္႐ွိသည္.... ။မင္းတုန္းမင္း ႀကီး၏ ကုသိုလ္ေတာ္ျဖစ္သည္.. ။ျမန္မာသကၠရာဇ္(၁၂၂၄) တြင္တည္ထားကိုးကြယ္ ခဲ့ေသာ ဘုရားျဖစ္ၿပီး ဘြဲ႕အမည္မွာ" မဟာေလာကမာရဇိန္"ျဖစ္သည္။ တံတိုင္း(၃)ထပ္႐ွိသည္။ ၀ိနည္း (၅)က်မ္းအတြက္

ေက်ာက္ခ်ပ္ေရ (၁၁၁) ခ်ပ္ ၊ အဘိဓမၼာ(၇)်က်မ္းအတြက္ ေက်ာက္ခ်ပ္ေရ(၂၀၈)ခ်ပ္ ၊ သုတၱန္ပါဠိေတာ္

အတြက္ေက်ာက္အခ်ပ္ေရ(၄၁၀) စုစုေပါင္း ဓမၼေစတီေတာ္ (၇၂၉)ဆူတည္ထားခဲ့ပါတယ္... ။ ။ကမာၻအႀကီးဆံုးစာအုပ္ ႀကီးလို႕ တင္စားေခၚေ၀ၚၾကပါတယ္.... ။ ။

(၄)က်ံဳး

က်ံဳးမွာ ေ႐ွးဘုရင္မ်ား ၿမိဳ႕ေတာ္အတြင္းသို႕ ရန္သူမ်ားအလြယ္တကူ မ၀င္ေရာက္ႏိုင္ရန္ ၿမိဳ႕တံတိုင္း၏ အျပင္ ဖတ္တြင္ပတ္၀န္းရံၿပီးျပဳလုပ္ထားေသာ အတားအစီး ေျမာင္းႀကီးတစ္ခုျဖစ္ ပါတယ္... ။ ။

က်ံဳးအမ်ိဳးအစား (၃) ႐ွိပါတယ္..။ ။ေရက်ံဳး ၊ညြန္က်ံဳး ၊ အေျခာက္က်ံဳးတို႕ ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕႐ိုးတံခါးမ်ား တြင္ ထိုက်ံဳးတို႕ကို ကူးျဖတ္ရန္ တံတား ငယ္မ်ားထား႐ွိၿပီး ထိုတံခါးေပါက္တြင္စစ္သည္ရဲမတ္အေစာင့္မ်ားထား႐ွိသည္။ မႏၲေလး၏ က်ံဳးသည္ အက်ယ္(၂၂၅)ေပ႐ွိၿပီး

အနက္(၁၁)ေပ႐ွိသည္။ ေရနီေျမာင္းေခၚ ရတနာ နဒီေခ်ာင္းမွ ေရသြယ္ယူထားသည္.... ။ ။

(၅)သုဓမၼာ

မႏၱေလးေတာင္ေျခအနီးတြင္ တည္႐ွိသည္... ။ (၁၈၅၉) ခုႏွစ္ ေမလ(၂၂)ရက္ေန႔ တြင္မင္းတုန္းမင္းႀကီး တည္ ေဆာက္လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္... ။ ။ ယခင္က ပန္းပု ထြင္းလက္ရာမ်ားျဖင့္ ေ႐ႊပိန္း ခ်ထားေသာ ဇရပ္မ်ားျဖစ္သည္... ။ ရတနာပံုေခတ္က ထိုသုဓမၼာ ဇရပ္တြင္ စာျပန္ပြဲမ်ားက်င္းပခဲ့ၾကသည္...ယခုအခါ အေအးဆိုင္မ်ား ျဖင့္ လူမ်ားစကားလ်က္ ႐ွိသည္။ မူလက က သုဓမၼာ ဇရပ္ေပါင္း (၃၃) ေဆာင္ ေဆာက္လုက္လွဴဒါန္းခဲ့ ေသာ္လည္း ယခုအခါ (၁၈)ေဆာင္သာ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းထား႐ွိသည္..။

(၆)အတုမ႐ွိေက်ာင္း

အတုမ႐ွိေက်ာင္း ေတာ္ႀကီးသည္ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္ တြင္ ျမန္မာမွဳ အုတ္အဂၤေတ ပန္းေတာ့လက္ရာမ်ားျဖင့္ တည္ေဆညက္ထားေသာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးျဖစ္သည္.. ။ေက်ာင္းတိုင္ေပါင္း

(၂၄၆)တိုင္ ႐ွိၿပီး ၄င္းေခတ္ ေငြေတာ္(ငါသိန္း)ကုန္က်ခဲ့သည္..။ေယာ အတြင္း၀န္ ဦးဖိုးလွိဳင္က ႀကီးၾကပ္ ေဆာက္လုပ္ခဲ့သည္... ။(၁၈၉၀)ျပည့္ႏွစ္တြင္မီးသင့္ ေလာင္ခဲ့ၿပီး (၁၉၉၅) တြင္တမၸ၀တီ ဦး၀င္းေမာင္မွ ႀကီးၾကပ္ျပန္လည္တည္ေဆာက္ခဲ့ရာ (၁၉၉၇) စက္တင္ဘာလတြင္ၿပီးစီးခဲ့သည္.. ။

(၇)သိမ္ေတာ္ႀကီး

မႏၲေလးၿမိဳ႕၏ (၇)ဌာန တြင္အပါ၀င္ျဖစ္ၿပီး မႏၲေလးေတာင္ေျခ အနီးႏွင့္ ေက်ာက္ေတာ္ႀကီး အ၀င္နားတြင္ညတ္႐ွိသည္..။ ။သစ္သားအေဆာက္အအံုျဖစ္ၿပီး ပန္းေတာ့လက္မွဳ အႏုပညာျဖင့္ မြမ္းမံတည္ေဆာက္ထားသည္.... ။ ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ႀကီး ဟာ အေျပာင္းလဲမၾကာခဏျဖစ္ေပၚတက္ေသာေၾကာင့္ ၿမိဳ႕သူ/ၿမိဳ႕သားမ်ား ေနာက္တက္လူငယ္မ်ား သိ႐ွိေစရန္ ရည္႐ြယ္ၿပီးေရး သားလိုက္ ရေပသည္....။ ။

ေန၀န္းနီ(မႏၲေလး)
(12.22014) Web
7:06pm

Posted in: မႏၲေလးအေၾကာင္း/ ကဗ်ာ/ ေဆာင္ပါး ႏွင့္ မႏၲေလးသတင္း,ေဆာင္းပါး

ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး မ်ားျမန္မာ့သိကၡာ ျပန္ဆည္ၾကပါ

 ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ပါးေနတဲ့ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာမတစ္ေယာက္
ေက်ာ့ စာမေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေနမေကာင္းေတာ့ မွပဲ အင္တာနက္ ကို ျပန္ဖြင့္ျဖစ္ပါ တယ္… ဒါေပမဲ့ ေတြ႕လိုက္သိလိုက္ ရတဲ့ သတင္းေတြက ျမန္မာ အမ်ဳိးသမီးအတြက္ အလြန္ရွက္စရာ၊ ရြံရွာစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ အရွက္တရားကင္းမဲ့ေနၾကတာ ကို ေတြ႕ရွိရေတာ့ စိတ္မေကာင္း လဲျဖစ္ မိပါ တယ္။ မိမိတို႔တိုင္းျပည္မွာ ဗုဒၵဘာသာေထရ၀ါဒ ထြန္းကားေနရဲ႕နဲ႕ ဒီလိုကိစၥေတြ ရွိေနတာ ျမန္မာ လူမ်ဳိးေတြ ဘာသာေရးအား နည္းလာတယ္လို႔လဲ ျမင္ပါတယ္။



ဒီမိုကေရစီဆိုတာနဲ႕ ျမန္မာျပည္မွာ အကုန္လံုးကို လြတ္လပ္ပစ္လိုက္ၾကေတာ့ပါလားေနာ္… လြတ္လပ္ တာေတာ့ လူတိုင္းႏွစ္သက္ ၾကပါလိမ့္မယ္.. ဒါေပမဲ့လဲ ကိုယ့္သိကၡာကိုထိပါးတဲ့အထိေတာ့ မလြတ္လပ္ ၾကပါ နဲ႕.. မိမိတို႔စိတ္ေလးေတြကို မိမိတို႔ ထိန္းသိမ္းထား ၾကပါဦး… အပ်ဳိပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေထာင္သည္ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခဏတာေလးအတြင္းမွာ မစဥ္းစားဘဲလုပ္လိုက္တဲ့အလုပ္တစ္ခုဟာ ေနာက္ပိုင္း ဖ်က္ပစ္လို႔မရ တဲ့အမဲစက္ၾကီးတစ္ခုအျဖစ္ ျဖစ္ေနေတာ့မွာပါ…



ေယာက်ာ္းေလးေတြအေနနဲ႕လည္း ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ ဟိရိၾသတၱပတရားကင္းမဲ့ေလာက္ေအာင္ ထိ ေျမာက္မေပးသင့္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္.မေန႔ကသူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ဆိုက္ တစ္ခုေပး ၿပီး မိမိနဲ႕ ခင္မင္ ရတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္လုပ္ငန္းရွင္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၀တ္လစ္စလစ္ ဓါတ္ပံုကို ျပပါတယ္.. အဲဒါၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးရဲ႕သားေလးက ကၽြန္မ တပည့္ေလးျဖစ္ေနပါတယ္။ ကေလးအတြက္အရမ္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ေနာက္သူ႔မွာက သမီးေလးေတြလည္းရွိပါေသး တယ္။ အမ်ဳိးသားလည္းရွိပါတယ္။

အမ်ဳိးသားအသိုင္းအ၀ိုင္း အေနနဲ႕ေကာ ရွက္စရာျဖစ္မေနဘူးလား။ စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ ကေလးေတြ ေမေမ က အင္တာနက္မွာျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ေနတယ္။ ေနာင္တခ်ိန္နင္တို႔ေမေမက အြန္လိုင္းမွာ အဲလိုမ်ဳိး ၾကီးဆိုတာ ျဖစ္မေနဘူးလား။ ေခတ္ဆန္တာက ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း မိမိအရွက္ သိကၡာ ကိုေတာ့ ထိန္းသိမ္း သင့္တာေပါ့။ ဒီေလာက္ၾကီးေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။

ေနာက္ သမီးပ်ဳိေလးေတြ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကေန ကိုယ့္ရည္းစား၊ ခ်စ္သူေတြကို VZO ကေန ေဖာ္ျပ ခၽြတ္ျပၾက တာေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ ဆိုးရြားလာတယ္ေနာ္။ ဒါဟာအမ်ဳိးေကာင္းသမီးေတြမွ ဟုတ္ရဲ႕လားလို ႔ေတာင္ ေတြး မိပါတယ္။ မိမိ္ကေတာ့ခ်စ္လို႔ျပတယ္ပဲေျပာေျပာ ဘယ္လိုေျပာေျပာပါ တဖက္လူက record လုပ္ပီး အင္တာနက္မွတင္လိုက္ေတာ့ အကုန္ျပန္႔ကုန္ေရာ။ ရွက္စရာဘယ္ေလာက္ေကာင္း လဲ။ ေနာက္ ေယာက်ာ္းေလးေတြ က အခ်င္းခ်င္းသိပ္ရိုင္းပင္းၾကတာ။ ထူးဆန္းေထြလာေလးေတြဆို ရွယ္လုပ္ခ်င္ ၾကတယ္ေလ။

အဲဒီေတာ့ အရွက္က ဘယ္ႏွစ္ခါကြဲမလဲ တိုင္းသိျပည္သိကမၻာ သိ ေတြ ျဖစ္ကုန္ေရာ။ တခ်ိဳ႕မ်ား ဆိုင္ထဲ မွာ ေခ်ာင္က်က်မွာ၀င္ၿပီးေတာင္ ျပလိုက္ၾကေသးတယ္။ တကယ္ပါပဲ အရွက္မဲ့ေနၾက တာ။ ကၽြန္မၾကည့္ ရတဲ့ မိန္းမသားခ်င္းေတာင္ရွက္တာ မိဘ ေမာင္ဖြားေတြသာ ျမင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ရွက္လိုက္ၾက မလဲေနာ္ ။ ေနာင္တခ်ိန္ မိမိအေနနဲ႕အတည္တက် အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္လို႔ ရည္ရြယ္လိုက္ရင္လည္း ဒီလိုျဖစ္ပ်က္ေတြ ကို သိေနၾကတဲ့ ပုရိသေတြက ဘယ္ေရြးခ်ယ္ၾကေတာ့မလဲေနာ္။ အဲဒီအခါမွာ မိမိအေနနဲ႕အားကိုးစရာ မရွိျဖစ္သြားၾကပါလိမ့္မယ္။ ပုရိသေတြက သူတို႔သာ ေပြရႈပ္ရင္ရႈပ္မယ္ မိမိရဲ႕ရာသက္ပန္လက္ တြဲေဖာ္ ကေတာ့ ေျခာက္ပစ္ကင္းသဲလဲစင္ေနတာပဲ လိုခ်င္ၾကတာပါ။ အမဲစက္ရွိေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို သူတို႔ ဘယ္ေတာ့စဥ္းစားမွာမဟုတ္ပါဘူး။ မယူခင္ ကေတာ့ ေျပာမွာေပါ့..တီတီတာတာစကားေတြနဲ႕။

ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္းလက္ေတြ႕မွာေတာ့ ဘယ္သူမွ ယူၾကမွာမဟုတ္ၾကပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေရရွည္နဲ႕ေရတို ဘယ္ဟာကိုေရြးခ်ယ္ၾကမလဲ ဆိုတာ အမ်ဳိဳးသမီးငယ္ေလးေတြ စဥ္းစားသင့္ၾကပါၿပီ။ ကိုယ့္ဘ၀ တေလွ်ာက္ လံုး ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔အတြက္ ဒီအခ်ိန္တိုေလး တခုကို စိတ္ထိန္းၿပီး ေက်ာ္လႊားႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ တိရိစာၦန္ေတြမွာသာ အိပ္ စား ကာမ ရွိတာပါ။ လူသားေတြက ဒီကိစၥကို အသိ တရားေလးနဲ႕ေတာင္ မထိန္းႏိုင္မသိမ္းႏိုင္ျဖစ္ ရေလာက္ေအာင္ကလည္း ကၽြန္မတို႔ႏို္င္ငံမွာ ဘာသာေရး မေခါင္းပါးၾကေသးပါဘူး။

အဲဒီေတာ့ အဲဒီစိတ္ေတြက ပင္လယ္ေရလိုပဲ `ေသာက္ေလေသာက္ေလ ငတ္မေျပ` ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ တခါေလာက္ အေတြ႕အၾကံဳရွိသြား တာနဲ႕ ေတြ႕ကရာေတြနဲ႕ေပ်ာ္ပါးဖို႔ေလာက္ပဲ စဥ္းစားေနမယ္ ဆိုရင္ ေနာက္ပိုင္း ေရာဂါေပါင္းစံုကေန လူမ်ဳိးတုံးသြားတဲ့အထိ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေျပာ ခဲ့သလို ျမန္မာေတြ စည္းကမ္းမဲ့လာရင္းကေန ဖာႏိုင္ငံ ျဖစ္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ အမွတ္ရေနပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ မိန္းကေလးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒီလိုအလုပ္ေတြ နဲ႕ပဲ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳေန ၾကတာပါ။ ပညာတတ္ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လိုရာထူးပဲရရ ဒီကိစၥေတြကို လက္လြတ္စပယ္ျပဳလုပ္ေနၾကဆဲ ပါပဲ။


ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြေပါမ်ားသလို ဘာသာေရးကိုလည္း တရား စခန္း မ်ားဖြင့္လွစ္လို႔ တဖံု၊ သင္တန္းမ်ားေပးလို႔တဖံုနဲ႕ စည္းရံုးေနၾကဆဲပါဘဲ။ ျမန္မာေတြအေနနဲ႕ ဒီ ကိစၥေတြ ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔က ဘာသာေရးဘက္ မွာ အားထည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ သူ႔အလိုလို ခ်ဳပ္ထိန္းၿပီး သားျဖစ္မယ္လို႔ ကၽြန္မအေနနဲ႕ဆႏၵျပဳပါတယ္။

ေနာင္လာေနာက္သား ကေလးငယ္မ်ားလည္း အရွက္တရားဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို လမ္းျပသြန္သင္ေပး သလို လဲ ျဖစ္မွာပါ။ ေ၇ွ႕ကေန လမ္းျပ မွားရင္ ေနာင္လာမဲ့ကေလးငယ္ေလးေတြကလည္း အတုျမင္အတတ္ သင္ေတြျဖစ္ မွာပါ။ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြ သိကၡာတရား၊ အိေျႏၵရွိတဲ့အမ်ဳိးသမီးေကာင္းေတြ ျဖစ္ေစဖို႔ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဒီစာေလးကို ေရးသားလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

Posted in: ေဆာင္းပါး

ျမန္မာစလြယ္ တစ္ခုထဲၾကာင့္ ၿပီးစလြယ္ အားမေပးသင့္

ေၾသာ္ ... လူေတြ လူေတြ

ေရးသားသူ။ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာ

သိပ္ရိုးသားတဲ့ ငါတို႔ ျမန္မာေတြဟာ ကိုယ့္လူမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္းေတာင္ နည္းမ်ိဳးစံု လွည့္စား အသံုးခ် ခံေနၾကရပါလား။:)

ကိုယ့္ ႏိုင္ငံသားလဲ မဟုတ္ ..

ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို အရြယ္မေရာက္ခင္ကထဲက စြန္႔ခြာခဲ့လို႔ ကိုယ့္ဘာသာစကားေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မေရး ၊ မဖတ္ ၊ မေျပာတတ္ ..

ကိုယ့္ အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ နဲ႔ လံုးဝ ကင္းကြာတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ မိန္းမ တစ္ေယာက္ က သူ႕ဘဝေရွ႕ေရးအတြက္ ..

သူလက္ရိွေနေနတဲ့ တျခားႏိုင္ငံတစ္ခုကေန သူ႔ဘာသာ ဝင္ၿပိဳင္တဲ့ ပြဲတစ္ခုမွာ

ကိုယ့့္တိုင္းျပည္ နာမည္ ကို စလြယ္ေလးေပၚမွာဘဲ ေရးၿပီး အသံုးခ်ခံေနရတာကို

တိုင္းျပည္အတြက္ နာတတ္ရေကာင္းမွန္းလဲ မသိတဲ့ အျပင္


" ျမန္မာ စလြယ္လြယ္ထားရင္ Prostitute (ျပည့္တန္ဆာ) ျဖစ္ေနရင္ေတာင္ မ်က္ေစ့မွိတ္ေထာက္ခံမယ္ " ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးေတြ

စံုလံုးကန္း အေတြးအေခၚ နဲ႔ ခပ္ခ်ာခ်ာ သီအိုရီ ေတြ ကို ဖိအားေပး ေရွ႕တန္းတင္ရင္း

ရိုးသားၿပီး အယံုလြယ္ သနားလြယ္ ကူညီလြယ္တဲ့ ျမန္မာေတြကို ေရွ႕ဖံုး ေနာက္ေပၚ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ေတြနဲ႔ Brain Wash လုပ္ေနတာေတြဟာ

ကို႔ယို႔ကားယား နဲ႔ ရီစရာေကာင္းသလို ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတဲ့ သံသယျဖစ္စရာ ေတြးစရာေတြ အမ်ားႀကီးရိွလာပါတယ္။


တစ္ကယ္တမ္းကေတာ့ နဒီေတလာ ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ေမာ္ဒယ္ ဟာ ျမန္မာေတြ အတြက္ ဝင္ၿပိဳင္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။
အဲ့ဒါကို ျမန္မာ တစ္ျပည္လံုး ဝိုင္း မဲေပးလို႔ ဆုတစ္ခုခု ရသြားခဲ့ရင္ေတာင္

အဲ့ဒိ ဆုဟာ နန္းခင္ေဇယ်ာရခဲ့တဲ့ဆုလို ျမန္မာျပည္ကို ျပန္အသယ္ခံလာရမယ့္ ဆုတံဆိပ္တစ္ခုလဲ မဟုတ္ပါဘူး။

အေမရိကားက ဧည့္ခန္းတစ္ခုထဲမွာ အထီးက်န္ဆန္စြာ ဖံုတက္သြားမယ့္ ဆုတစ္ဆုဘဲျဖစ္လာမွာပါ။
ဒီေတာ့ အေမရိကားမွာ ေဖၚခၽြတ္ျခင္း အတတ္ပညာ နဲ႔ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းေနတဲ့ မိန္းမ တစ္ေယာက္ ..သူ႔ အနာဂါတ္ အတြက္ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ Resume' မွာ ထည့္ျပဖို႔ နဲ႔ ..

အေမရိကားက သူ႔ အိမ္ေရွ႕ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာကို ဘာမွ တန္ဖိုးမထားတတ္တဲ့ လူမ်ိဳးျခား ဘာသာျခားေတြ ကို Show Off လုပ္ဖို႔ ..

ဒီဆုတံဆိပ္တစ္ခု ရရိွဖို႔အေရးကို ဘာကိစၥ ျမန္မာ လူမ်ိဳးေတြက မဆီမဆိုင္ အေရးတထား ေထာက္ခံအားေပးရမွာလဲ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သိပ္စဥ္းစားေနစရာေတာင္မလိုတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုပါဘဲ။

ဘာလို႔အားေပးရမွာလဲ ???


(၁) သူမ ဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးလာတာ ဆိုတဲ့ တစ္ခ်က္ထဲေၾကာင့္လား ?

ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရခိုင္မွာ လူသတ္ဆိုးသြမ္း ေသာင္းက်န္းေနတဲ့ ဘဂၤါလီ ေတြကိုလဲ ျမန္မာအျဖစ္ မ်က္ေစ့မွိတ္လက္ခံၿပီး ေထာက္ခံအားေပးမွသာ တရားပါလိမ့္မယ္။ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာလဲ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးလာတာေတြပါ။

(၂) သူမ လြယ္ထားတဲ့ ျမန္မာ ဆိုတဲ့ စလြယ္တံဆိပ္ တစ္ခုေၾကာင့္လား ?

ဒါဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား လူမ်ိဳးစုေတြပါလို႔ သူတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ေၾကြးေက်ာ္ ၊ အတင္းႀကီး ျမန္မာ စလြယ္ သိုင္းျပေနၾကတဲ့ ဘဂၤါလီ ေတြကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာ လူမ်ိဳးေတြ အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေပးမွသာ တရားပါလိမ့္မယ္။

သူမလြယ္ထားတဲ့ စလြယ္ ေပၚက ျမန္မာ ဆိုတဲ့ အမည္ဟာလဲ သူမ ဘာသာ ဆႏၵအေလ်ာက္ ေရြးခ်ယ္ ကိုယ္စားျပဳခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ဘယ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ ရဲ့ တူညီဆႏၵ နဲ႔မွ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဘယ္ျမန္မာ မွ ဒီပြဲေတြ မတိုင္ခင္ နန္းခင္ေဇယ်ာ နာမည္မႀကီးခင္အထိ သူမ ကို မၾကားခဲ့ၾကဖူးပါဘူး။

(၃) သူမ ဟာ အစကထဲက ျမန္မာျပည္အတြက္ တစ္ကယ္ က်ိဳးစားေဆာင္ရြက္ေနခဲ့တဲ့ ျမန္မာ ေမာ္ဒယ္ တစ္ေယာက္ဆိုရင္ ဘာလို႔ နန္းခင္ေဇယ်ာ နာမည္ႀကီးမွ ဘြားကနဲ လိုက္ေပၚလာတာပါလဲ ?

အေျဖက ရွင္းရွင္းေလးပါ။

နန္းခင္ေဇယ်ာ ကိစၥမွာ ျမန္မာေတြရဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မ်ိဳသိပ္ ဖံုးကြယ္ထားတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ေၾကာင့္ ေသြးစည္းညီညြတ္မႈ အတိုင္းအတာဟာ ဘြားကနဲေပၚလာတဲ့အခါ ..

စီးပြားေရးသမား ကိုယ္က်ိဳးရွာ အခြင့္အေရးသမား ေတြအတြက္လဲ ျမန္မာေတြ အေပၚ အင္မတန္ ထိေရာက္စြာ အသံုးျပဳ သိမ္းသြင္းႏိုင္တဲ့ စိတ္ဓါတ္စစ္ဆင္ေရး နည္းဗ်ဴဟာ အသစ္တစ္ခုကို ရွာေဖြေတြ႔ရိွခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒီေတာ့ ျမန္မာေတြဟာ ၿငိွဳးမွိန္ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ရဲ့ နာမေတာ္ျပန္လည္ လင္းလက္ေတာက္ပလာဖို႔ကို ရာစုႏွစ္ တစ္ခု နီးပါး ေစာင့္ေနခဲ့ရတဲ့အခါ ...

အေမွာင္ထုထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အလင္းေရာင္ေလးေတြ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ ဝိုးတစ္ဝါး ျမင္လိုက္ရရင္ကို

အမိေျမအတြက္ အဆံုးစြန္းအထိ ေသြးနီးတတ္ၾကတယ္ တက္ညီလက္ညီ စည္းလံုးတတ္ၾကတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ပါးနပ္နားလည္စြာ အသံုးခ်လိုက္ျခင္းဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီစာဟာ ဒီမနက္ ရလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ FAN ေတြ ရဲ့ အသိေပးစာ ပို႔စာ တိုင္စာ :D ေတြ အေပၚ တံု႔ျပန္ေရးသားေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

Personally, နဒီေတလာ ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ႏိုင္ငံျခားမွာေနတဲ့ ျမန္မာမတစ္ေယာက္ ထက္ ဘာမွ မပိုပါဘူး။

ပိုခြင့္လဲ ဘယ္ေတာ့မွ ေပးႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီစာဟာ ဒီမနက္ ရလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ FAN ေတြ ရဲ့ အသိေပးစာ ပို႔စာ တိုင္စာ :D ေတြ အေပၚ တံု႔ျပန္ေရးသားေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

Personally, နဒီေတလာ ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ႏိုင္ငံျခားမွာေနတဲ့ ျမန္မာမတစ္ေယာက္ ထက္ ဘာမွ မပိုပါဘူး။

ပိုခြင့္လဲ ဘယ္ေတာ့မွ ေပးႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။

ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ေမးထားတဲ့ အဓိက ေမးခြန္းကို ဦးတည္ၿပီး ေနာက္ဆံုးေျဖခ်င္ပါတယ္။

" နဒီေတလာ ဟာ Prostitute (ျပည့္တန္ဆာ) တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနရင္ေတာင္ ျမန္မာ ဆိုတဲ့ စလြယ္ေၾကာင့္ အားေပးသင့္သလား ? " ဆိုတာကိုေပါ့။

အေျဖကရွင္းပါတယ္။

တကယ္လို႔ နဒီေတလာ ဟာ နန္းခင္ေဇယ်ာလို ျမန္မာျပည္တြင္းကေန ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ခံရလို႔ အမိေျမကို ကိုယ္စားျပဳ လာေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ေနတာဆိုရင္ေတာ့ ..

သူဟာ ေမာ္ဒယ္မကလို႔ ကိုယ္လံုးတီး ပံုေတြ အျပာကားေတြ ဘဲ ရိုက္ေနတဲ့ ေၾကးအႀကီးစား Pro Prostitute ဘဲ ျဖစ္ေနခဲ့ပါေစ ..

ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ WEBSITE ေတြ FaceBook Fan Page ေတြ အားလံုးမွာ

" We Proudly Support Our Miss Prostitute Of Myanmar 2012 " ဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူဝင့္ႀကြားစြာ ေထာက္ခံအားေပးသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။

သူဟာ ျမန္မာ့ ေျမကေန ျမန္မာေတြအတြက္ လာေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္သူဆိုတာ တစ္ခ်က္ထည္းနဲ႔တင္ သူဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လံုးဝ ေမ့ထားေပးလို႔ရပါတယ္။ဒါေပမယ့္ အခုက အဲ့ဒိလို လံုးဝ မဟုတ္တာကို ကြဲျပားစြာ နားလည္ထားဖို႔ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။


(မွတ္ခ်က္။ ။ Prostitute ဆိုတာကို ခုလို သံုးႏႈန္းရတာဟာ တိုက္ရိုက္ ႏိႈင္းယွဥ္လာတာေတြ ရိွလို႔ ဒီတိုင္း ျပန္အသံုးျပဳရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

နဒီေတလာ ကိုေရာ တကယ္ဘဲ Prostitute လုပ္ေနတဲ့/မလုပ္ေနတဲ့ ဘယ္ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးကိုမွ ေစာ္ကားလိုစိတ္မရိွပါဘူး။

အမ်ားသိၿပီးတဲ့ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ဆင္းရဲလြန္းရွာလို႔ မိဘအတြက္ ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ ခႏာၱကိုယ္ကို ေရာင္းခ်ေနရတဲ့ ကံဆိုးရွာသူ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးေလးမ်ားစြာ ယေန႔ေခတ္မွာ ေရွးယၡင္ကထက္ မ်ားစြာ တိုးပြားလာေနပါတယ္။

သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး အဲ့ဒိဘဝေတြကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ကယ္တင္ဖို႔ ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသားေရး တာဝန္လဲရိွပါတယ္။

မခ်ိဳးႏွိမ္သင့္ပါဘူး။

တိုင္းျပည္အေျခအေန နဲ႔ ဘဝေပး ကုသိုလ္ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွလို႔ Prostitute ျဖစ္ေနၾကရတာ ကာယကံရွင္ေတြရဲ့ ဆႏၵအေလ်ာက္ ေရြးခ်ယ္မႈ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ခုလိုဘဲ ဝမ္းနည္းစြာ သံုးစြဲလိုက္ရတယ္ဆိုတာ အသိေပးေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။)

ဒီေတာ့ အားလံုးဘဲ မိမိအခြင့္အေရး ကို ေကာင္းမြန္ ပါးနပ္စြာ အသံုးခ်ပါ။

နဒီေတလာကို ေထာက္ခံပါ မေထာက္ခံပါ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခုထိ ဘယ္သူ႔ကိုမွ လံုးဝ မတိုက္တြန္းပါဘူး။

နဒီေတလာကို ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေထာက္ခံမယ္ဆိုသူေတြကိုလဲ လြတ္လပ္စြာ ကြဲလြဲခြင့္ အရ နားလည္ပါတယ္။မဆံုးျဖတ္ရေသးတဲ့သူေတြ မျမင္ဖူးေသးတဲ့သူေတြ အတြက္ လဲ သူမရဲ့ ပံုတစ္ခ်ိဳ႕ ကို ေအာက္မွာ ပူးတြဲတင္ျပေပးထားပါတယ္ခင္ဗ်ာ။


Nadi Taylor ၏ အင္တာနက္တြင္ ေရပန္းစားေနေသာ ပံုမ်ား

Posted in: ေဆာင္းပါး

ခုိေတာင္မုန္႔တီအလြမ္း

အေ၀းေရာက္ မႏၲေလးသူ၊ မႏၲေလးသားမ်ား မိမိေဒသထြက္အစားအစာမ်ားကို လြမ္းမိသည့္အခါ မျဖစ္မေနသတိရမိႏုိင္သည့္ အစားအစာတစ္ခုရွိပါသည္။ ထိုအစားအစာက ကိုယ္ေဒသထြက္ အစားအစာမဟုတ္ေပသိ မႏၲေလးနဲ႔ခြဲလို႔ပင္မရေတာ့။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ မိသားစု၀င္အစားအစာတစ္ခုလိုပင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ျမန္မာဆန္ဆန္ အမည္ေပးထားၾကၿပီး ခိုေတာင္မုန္႔တီဟု အမည္တြင္ပါသည္။

ခုိေတာင္မုန္႔တီသည္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ဧရာ၀တီျမစ္တစ္ဖက္ကမ္း စစ္ကိုင္းမင္းကြန္းကားလမ္းေပၚရွိ ခိုေတာင္ရြာကိုအစြဲျပဳ၍ ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ ခိုေတာင္ရြာရွိ အမ်ဳိးသမီးအမ်ားစု မႏၲေလးၿမိဳ႕ေပၚတက္ကာ မုန္႔တီေရာင္းရာမွ ခိုေတာင္မုန္႔တီ ေပၚေပါက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ကိုအမီွျပဳကာ ေနထုိင္သူေတြက ဘာသာလူမ်ဳိးအစံုရွိေပမယ့္ ခုိေတာင္မုန္႔တီကို လူမ်ဳိးဘာသာမခြဲျခားဘဲ မက္မက္ေမာေမာစားတတ္ၾကသည္။ ခိုေတာင္မုန္႔တီက မႏၲေလးမုန႔္တီလို မုန္႔ဖတ္ကမႀကီး၊ အသားဟင္းအႏွစ္ေတြမပါေပ။ ၾကက္သြန္ျဖဴနီဆီခ်က္၊ အေရာင္တင္ဆီခ်က္၊ နႏြင္းဆီခ်က္၊ ပဲသီး၊ မုန္လာထုပ္ (ေဂၚဖီထုပ္)တုိ႔ျဖင့္ ႐ိုးရွင္းစြာသုပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဟင္းခ်ဳိရည္မွာ ပိတ္ဆြယ္၊ တ႐ုတ္နံနံ၊ ဗမာနံနံ၊ ငါးေခါင္း၊ ခ်င္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴတုိ႔ ထည့္ထားသျဖင့္ အလြန္ပင္ေမႊးႀကိဳင္လွသည္။ ခိုေတာင္မုန္႔တီသည္ေတြက ဆီခ်က္ထည့္ရာတြင္ ဒန္အိုးမ်ားကို အသံုးမျပဳ။ ေဒသထြက္စဥ့္ထည္အိုးေသးေလးမ်ား၊ စဥ့္အင္တံုမ်ားျဖင့္ ထည့္ထားတတ္ၾကသည္။ ဟင္းခ်ဳိရည္အိုးကိုလည္း ဒန္အုိးကိုအသံုးမျပဳဘဲ လက္ျဖစ္ေျမအိုးမ်ားျဖင့္ ထည့္ထားၾကၿပီး အုိးကို ဖ်င္ၾကမ္းထည္သန္႔သန္႔ျဖင့္ ပတ္ထားၾကသည္။ ဟင္းခ်ဳိ တစ္ေနကုန္ေႏြးေနေအာင္ျဖစ္သည္။ ေျမအိုးေတြ၊ စဥ့္အိုးေတြ၊ ပန္းကန္ေတြ၊ မုန္႔ဖတ္သံုးေလးပိႆာ၊ ပန္းကန္ ၁၀ လံုးခန္႔ထည့္ထားသည့္ မုန္႔တီေတာင္းက ေခါင္းကိုပု၀င္သြားမတတ္။

ဟိုအရင္ေခတ္ေတြတုန္းကေတာ့ ခုလိုမႏၲေလးၿမိဳ႕ေပၚမွာ မုန္႔တီစက္ေတြမေပၚေသး။ ခိုေတာင္မုန္႔တီသည္ေတြက ကိုယ္ေရာင္းမည့္ မုန္႔တီဖတ္ကို ကိုယ္တုိင္ညႇစ္ရသည္ဟု (၁၈)ႏွစ္အရြယ္ကတည္းက မုန္႔တီေရာင္းခဲ့သည့္ အသက္(၆၅)ႏွစ္အရြယ္ ခိုေတာင္ရြာသူ ေဒၚသန္းစိန္ကေျပာသည္။ နံနက္ေစာေစာ ၃ နာရီေလာက္ဆို ခုိေတာင္တစ္ရြာလံုးက မုန္႔တီသည္ေတြ အိပ္ရာထၾကရၿပီ။ မိသားစု၀င္သံုးဦးခန္႔ျဖင့္ မုန္႔တီဖတ္ညႇစ္ရသည္။ မုန္႔တီဖတ္ညႇစ္ၿပီး တစ္ေနကုန္ မုန္႔သြားေရာင္းရမည္မို႔ မနက္ေစာေစာေပမယ့္ ေခါင္းေလွ်ာ္ေရခ်ဳိးရသည္။ ေနပူဒဏ္ခံႏုိင္ေစရန္ သနပ္ခါးဘဲၾကားလူးရသည္။ အသင့္ျပင္ဆင္ၿပီးေတာ့ ခိုေတာင္ျမစ္ဆိပ္မွာ မုန္႔တီသည္ေတြစံုၾကၿပီ။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ေပၚကို ငွက္ေလွေတြနဲ႔ကူးၾကၿပီ။ မုန္႔တီသည္ေတြက အမ်ားႀကီးဆုိေတာ့ ငွက္ေလွေလးငါးစီးျဖင့္ကူးရသည္။ ေလွေပၚေရာက္မွ အိမ္မွာအခ်ိန္မရလို႔ မစားဘဲထည့္ခဲ့ရသည့္ ထမင္းကို ေရဖလားထဲထည့္ကာ ငွက္ေလွေပၚတြင္ပင္ စားၾကရသည္။

ေဂါ၀ိန္ဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္ေဖာက္သည္ေတြရွိရာ ရပ္ကြက္ေတြဆီ အသီးသီးလမ္းခြဲထြက္ၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲသြားေရာင္းၾကသည္။ ေဆးလိပ္ခံုေတြ၊ ဖိနပ္႐ံုေတြ၊ ေစ်းခ်ဳိေတာ္၊ တ႐ုတ္တန္းေစ်း အစရွိသည့္ေနရာမ်ားဆီသို႔ျဖစ္သည္။

“အတူတူသြားလို႔လည္း ေရာင္းရတာမွ်တယ္။ ေနာက္ၿပီး မနာလိုတယ္ျပဳတယ္လည္း မရွိၾကဘူး။ ဒီဘက္အသည္မွာ င႐ုတ္သီးကုန္သြားရင္ ေနာက္အသည္က ေရာ့ ငါ့ထဲကလာယူ၊ သူ႔ရွိေပးကုိယ္ယူ၊ ကိုယ့္ရွိေပးသူယူနဲ႔ အဲဒီလိုေရာင္းခဲ့ၾကတယ္”ဟု ခိုေတာင္မုန္႔တီသည္ ေဒၚညိဳတင္ကေျပာသည္။ ခိုေတာင္မုန္႔တီသည္ေတြက သိပ္ေအာ္ေရာင္းစရာမလို။ ေရာင္းေနက်အိမ္ေရွ႕ မုန္႔တီေတာင္းခ်ေရာင္းလိုက္႐ံုသာ။ ခုိေတာင္မုန္႔တီသည္ေတြက ခုိေတာင္ရြာထြက္ ခံုဖိနပ္စီးၾကတာဆုိေတာ့ ခံုဖိနပ္သံတေျဖာင္းေျဖာင္းသံၾကားရၿပီဆိုလွ်င္ ခုိေတာင္မုန္႔တီစားဖို႔သာျပင္။

မႏၲေလးသူ၊ မႏၲေလးသားမ်ားကလည္း ေဒသစြဲႀကီးသည့္ ထံုးစံအတုိင္း စားေနက်မုန္႔တီသည္မွစားသည္။ မုန္႔တီသည္က တစ္ရက္ေလးမလာရင္ ေနမ်ားမေကာင္းေနေလသလားဟု စိတ္ပူၾကတာလည္းရွိသည္။ အပ်င္းထူၿပီး ေစ်းမထြက္တာမ်ဳိးဆုိရင္ေတာ့ ျပန္လာေရာင္းတဲ့ေန႔ ကေလာ္တုတ္ခံရၿပီသာမွတ္ဟု ေဒၚသန္းစိန္ကေျပာသည္။ တကယ္ေနမေကာင္းဘူးဆုိရင္လည္း အိမ္ထဲေဆးေျပးယူ ေရတစ္ခြက္ခပ္ကာ ေဆးေသာက္ခ်င္ခ်င္၊ မေသာက္ခ်င္ခ်င္ ဇြတ္တုိက္တတ္သည့္ မႏၲေလးသူ၊ မႏၲေလးသားမ်ားႏွင့္လည္း ဆံုခဲ့ရသည္ဟု ဆုိသည္။

“ၾကာလာေတာ့ ေဆြေတြမ်ဳိးေတြလိုကို ျဖစ္ခဲ့ၾကတာပါပဲ”ဟု ေဒၚသန္းစိန္ကလြမ္းဆြတ္စြာေျပာသည္။

မုန္႔ကုန္ၿပီဆုိလွ်င္ ေစ်းခ်ဳိထဲ ဆန္ခါခုံးေတြ ကိုယ္စီကုိင္ကာ ေစ်း၀ယ္ထြက္ၾကၿပီ။ ေနာက္တစ္ေန႔အတြက္ ေစ်းေရာင္းဖို႔လိုအပ္သည့္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ဟင္းခ်က္စရာေတြ ၀ယ္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ေစ်း၀ယ္ထြက္ၿပီး ေဂါ၀ိန္ထိ လမ္းျပန္ေလွ်ာက္ ေဂါ၀ိန္မွာဆံုၾကေတာ့ ည ၇ နာရီေက်ာ္ၿပီ။ ေဂါ၀ိန္ရဲ႕အေမွာင္ထုၾကား မုန္႔တီသည္ေတြစံုေအာင္ ေစာင့္ၾကရသည္။ ဘယ္သူကေတာ့ က်န္ေသးတယ္။ ဘယ္၀ါကေတာ့မလာေသးဘူး အစရွိသည့္အသံေတြက ေဂါ၀ိန္ကို အၿမဲတေစဖံုးလႊမ္းေနတတ္သည္။

လူစံုလို႔ထြက္ေတာ့ အေမွာင္ထုက ပိုမိုႀကီးစိုးလာသည္။ ငွက္ေလွေပၚေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္ေရာင္းေၾကးေလးေတြ ေစ်းဗန္းထဲ ေသခ်ာ၀ွက္ရသည္။ “အေမတို႔လက္ထက္တုန္းကဆို ခုိေတာင္သည္ေတြကို ဓားျပတိုက္တာေတြ ျဖစ္ဖူးေတာ့ လန္႔ၾကတယ္”ဟု မုန္႔တီသည္ေဒၚျမင့္ျမင့္၀င္းကေျပာသည္။ ဧရာ၀တီျမစ္ထဲမွာ ညကေမွာင္ေမွာင္ ေလကတျဖဴးျဖဴးတိုက္ ဓားျပရန္ကလည္း ေၾကာက္ရေသး။ ေလွသမားကလြဲလို႔ မိန္းမသားေတြခ်ည္းဆိုေတာ့ အေၾကာက္ေျပအသံေသးအသံေၾကာင္ျဖင့္ ရရာသီခ်င္းေအာ္ဆုိခဲ့ၾကသည္ဟုလည္း မုန္႔တီသည္မ်ားကေျပာျပသည္။

ရာသီဥတုမေကာင္းတဲ့အခါမ်ဳိးဆုိရင္ မုန္႔တီသည္ေတြ ငွက္ေလွေလးထဲ ရသမွ်ဘုရားစာရြတ္ကာ ရင္တထိတ္ထိတ္ျဖင့္ ျပန္ခဲ့ရသည့္ရက္မ်ားကလည္း မနည္းမေနာ။ ခိုေတာင္ဆိပ္နားနီးလာေလေလ၊ အိမ္အျမန္ျပန္ေရာက္ခ်င္ေလေလ။ မွိတ္တုတ္မိွတ္တုတ္ မီးအိမ္ေလးေတြ ကိုယ္စီေတြ႕ေနရၿပီဆုိရင္ မၾကာမီအိမ္ေရာက္ေတာ့မည္ကို မုန္႔တီသည္ေတြ သိၾကသည္။ အိမ္မွာက်န္ေနခဲ့တဲ့ လင္သားနဲ႔ကေလးေတြက မီးအိမ္ေလးေတြကုိယ္စီျဖင့္ လာႀကိဳေနၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

အိမ္လည္းေရာက္ေရာ ည ၉ နာရီေက်ာ္ၿပီ။ တစ္ေနကုန္ ၿမိဳ႕တက္ေစ်းေရာင္းေနရသူေတြမို႔ ညစာအတြက္ အဆင္မွေျပပါ့မလားဟု စိတ္ပူႏုိင္သည္။ သို႔ေသာ္ ပူစရာမလိုပါ။ အိမ္မွာက်န္ေနခဲ့တဲ့ လင္သားေတြက ခံုဖိနပ္ခုတ္လုပ္ငန္းလုပ္ရင္း ထမင္းဟင္းခ်က္ျပဳတ္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္၊ ကေလးထိန္း စေသာအလုပ္ေတြ လုပ္ထားေပးၾကသည္ဟု ခိုေတာင္မုန္႔တီသည္မ်ားကဆိုသည္။ ဒါေၾကာင့္ လက္ေဆးခူးစားလိုက္႐ံု။ “အဲဒါေၾကာင့္ ခုိေတာင္ရြာက ေယာက်္ားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထမင္းဟင္းခ်က္တတ္ၾကတယ္”ဟု ေဒၚသန္းစိန္ကေျပာသည္။

ခုိေတာင္သူတစ္ဦး မုန္႔တီေရာင္းရေငြက အိမ္စားစရိတ္ကို အေတာ္အတန္ေလးထိန္းႏုိင္သည္ဟု ခိုေတာင္မုန္႔တီသည္မ်ားကဆုိသည္။ ပိုလွ်ံသည္ေတာ့မရွိ။ သို႔ေသာ္ မုန္႔တီေရာင္းၿပီး အလွဴႀကီးအတန္းႀကီးမလွဴႏုိင္ေပမယ့္ မလွဴႏိုင္ေစ်းေရာင္းဆုိသည့္အတုိင္း ကိုယ္ေစ်းေရာင္းရာ၀န္းက်င္ ေတြ႕သည့္ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္ မုန္႔တီဆြမ္းေလာင္းသည္။ မယ္သီလရွင္မ်ားအား ကပ္လွဴသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ မင္းကြန္းလူအို႐ံုသြားကာ မုန္႔တီသြားလွဴၾကသည္။ တရားေဟာဆရာေတာ္ႀကီးအခ်ဳိ႕က ခုိေတာင္သည္မ်ားကပ္လွဴခဲ့သည့္ မုန္႔တီဆြမ္းကို တရားပြဲမ်ားတြင္ပါ မေမ့မေလ်ာ့ထည့္သြင္းေဟာေျပာတတ္ၾကသည္။

အခုေတာ့ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေကာင္းလာလို႔ ေလွစီးကာ သြားေရာင္းရန္မလိုေတာ့။ ဆုိင္ကယ္တုိ႔၊ ကားတုိ႔ျဖင့္ သြားေရာင္းလာၾကသည္။ မုန္႔တီဖတ္ကလည္း ရြာမွာတင္ႀကိတ္စရာမလိုေတာ့။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ေပၚမွာ မုန္႔တီစက္ေတြေပၚလာခဲ့ၿပီ။ မုန္႔တီေတာင္းကို မႏၲေလးၿမိဳ႕ေပၚ နီးစပ္ရာအိမ္တြင္အပ္ကာ လူခ်ည္းသက္သက္သြားေရာင္း႐ံုသာ။ အသက္အရြယ္အရ မုန္႔တီမေရာင္းႏုိင္ေတာ့သည့္ ေဒၚသန္းစိန္တစ္ေယာက္ မႏၲေလးက မုန္႔တီစားေနက် ေက်းဇူးရွင္ မႏၲေလးသူ၊ မႏၲေလးသားမ်ားကို သတိရမိသည္ဟုဆိုသည္။

“တစ္ခါတေလမ်ား မႏၲေလးၿမိဳ႕ထဲ ေစ်းျပန္သြားေရာင္းတယ္ဆုိၿပီး အိပ္မက္ေတာင္မက္မိတယ္”ဟု ေျပာသည္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕ေပၚတြင္ မႏၲေလးသူ၊ မႏၲေလးသားနည္းလာသည္ဟုလည္းဆုိသည္။ တုိင္းတစ္ပါးအစားအစာေတြလည္း မင္းမူလာသည္ဟုလည္း ဆုိသူကဆုိသည္။ သို႔ေသာ္ ခုိေတာင္မုန္႔တီအပါအ၀င္ မႏၲေလးအစားအေသာက္မ်ားကေတာ့ မႏၲေလးမွာ “ပန္းပန္လ်က္ပါ”ဟုဆုိမည္ဆိုလွ်င္ လြန္အံ့မထင္။ မႏၲေလးေရာက္ၿပီဆိုလွ်င္ ခုိေတာင္မုန္႔တီတစ္ပြဲေလာက္ေတာ့ စားဖူးေစခ်င္လွပါသည္။

Posted in: ေဆာင္းပါး